โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 786 คำ
เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังไม่หยุดหย่อนตลอดทั้งคืน ทำลายความเงียบสงัดของคฤหาสน์อันโอ่อ่า สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในหัวของนนท์ เขาพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา ภาพของพราวที่กำลังถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ลากตัวไปอย่างทุลักทุเล แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังของเธอ กรีดร้องราวกับจะฉีกกระชากหัวใจของเขาออกเป็นเสี่ยงๆ
“บ้าเอ๊ย!” นนท์สบถเสียงลอดไรฟัน ความเย็นชาที่เคยปกคลุมใบหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ เขาไม่เคยรู้สึกอะไรเช่นนี้มาก่อน ความหงุดหงิด ความกังวล และความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของนักธุรกิจที่สูญเสียสิ่งมีค่า แต่มันคือความรู้สึกของ ‘ผู้ชาย’ ที่ ‘ผู้หญิง’ ที่สำคัญที่สุดกำลังตกอยู่ในอันตราย
“รายงาน!” เขาตะโกนเสียงดังเมื่อเปิดประตูห้องออกไป เบื้องหน้าคือลูกน้องคนสนิทที่ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด
“คุณนนท์ครับ…คุณพราว…เธอถูกลักพาตัวไปครับ” เสียงสั่นเครือของลูกน้องยิ่งตอกย้ำความจริงที่โหดร้าย
“ใคร?! ใครทำ?! บอกมาเดี๋ยวนี้!” นนท์กระชากคอเสื้อของลูกน้องเข้ามาประชิดใบหน้า ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น
“เป็น…เป็นคิมครับคุณนนท์ เขา…เขาติดต่อมา เขาบอกว่าจะให้คุณไปพบที่โกดังเก่าริมแม่น้ำครับ ถ้าคุณไม่อยากเห็นเธอ…ตาย” ลูกน้องพยายามรวบรวมสติเล่ารายละเอียดอย่างตะกุกตะกัก
คิม! ชื่อนี้กรีดร้องอยู่ในหัวของนนท์ ความแค้นที่สั่งสมมานานหลายปี มันกำลังจะถูกสะสางในวันนี้ และครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจอีกต่อไป มันคือเรื่องของ ‘พราว’ ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าจะทำลายทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง แต่ตอนนี้…ความคิดเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะปกป้องเธอ
“เตรียมรถ! ปืน! และคนที่ดีที่สุดของฉัน!” นนท์สั่งเสียงกร้าว เขาคว้าปืนพกคู่ใจที่เหน็บอยู่ข้างเอว ก่อนจะพุ่งตรงไปยังโรงรถ ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน นนท์ขับรถพุ่งทะยานราวกับพายุ เขารู้ดีว่าคิมต้องการอะไร เขาต้องการใช้พราวเป็นเครื่องมือในการต่อรอง เป็นเหยื่อล่อให้เขาไปติดกับ
“พราว…เธอต้องอดทนไว้” เขาพึมพำกับตัวเอง ภาพของเธอในชุดแต่งงานที่สวยงามแต่กลับเต็มไปด้วยความเศร้า ถูกย้อนกลับมาในความคิด เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนี้มากขนาดนี้ เขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของเขา แต่ตอนนี้…เธอคือทุกสิ่งทุกอย่าง
เมื่อมาถึงโกดังเก่าริมแม่น้ำ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความอึมครึมและน่าขนลุก แสงไฟจากรถของนนท์สาดส่องเข้าไปในความมืด เผยให้เห็นร่างของชายฉกรรจ์หลายคนยืนคุมเชิงอยู่ เบื้องหน้าพวกเขาคือร่างของพราว เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถูกมัดแขนขาอย่างแน่นหนา ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าและหวาดกลัว
“ไง นนท์…มาแล้วเหรอ” เสียงของคิมดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน เขาเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
นนท์ไม่ตอบอะไร เขาจ้องมองไปที่พราวอย่างไม่ละสายตา ความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นในอกเมื่อเห็นรอยฟกช้ำบนแขนของเธอ
“ปล่อยเธอ!” นนท์ตะโกนเสียงดัง
“ใจเย็นๆ น่า…เรายังไม่ได้เริ่มสนุกกันเลย” คิมหัวเราะ “ฉันต้องการอะไร นายก็รู้ดี”
“นายจะได้มัน…แต่ไม่ใช่ตอนนี้” นนท์ตอบกลับอย่างเยือกเย็น “ฉันจะปล่อยเธอไปก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกันเรื่องอื่น”
“ฝันไปเถอะ! ฉันจะปล่อยเธอไปก็ต่อเมื่อฉันได้ในสิ่งที่ฉันต้องการทั้งหมด” คิมยักไหล่ “แต่ดูท่าทางเธอจะอ่อนแอเกินไปนะ…ฉันเกรงว่าเธอจะทนไม่ไหว”
คิมโบกมือให้ลูกน้องคนหนึ่ง ซึ่งเดินตรงเข้าไปหาพราวพร้อมมีดในมือ พราวเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นรน แต่โซ่ที่พันธนาการเธอไว้แข็งแกร่งเกินไป
“อย่า! อย่าทำอะไรเธอ!” นนท์ตะโกนเสียงลั่น ความอดทนของเขาขาดสะบั้นลง เขาสั่งให้ลูกน้องระดมยิงใส่กลุ่มของคิม
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น นนท์พุ่งเข้าใส่พราวอย่างรวดเร็ว เขาใช้ร่างของตัวเองกำบังเธอจากคมกระสุนที่สาดเข้าใส่
“พราว!” เขาตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนก
“คุณนนท์!” พราวเบิกตากว้าง น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความดีใจปนหวาดกลัว
การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด นนท์ต่อสู้กับคิมอย่างบ้าคลั่ง เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปชั่วขณะ มีเพียงเป้าหมายเดียวในใจคือการพาพราวออกไปจากที่นี่ให้ได้
“เธอต้องไม่เป็นอะไร…ฉันสัญญา” เขาพึมพำขณะที่ต่อสู้
แต่แล้ว…เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ร่างของคิมที่กำลังต่อสู้กับนนท์ พยายามผลักเขาออกไป จนร่างของนนท์เซถลาไปชนกับชั้นวางของเก่าๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ
“อึ่ก!” นนท์ร้องด้วยความเจ็บปวด
“คุณนนท์!” พราวตะโกนด้วยความตกใจ
ขณะที่นนท์กำลังเสียหลัก คิมก็ฉวยโอกาสใช้มีดปาดเข้าที่แขนของเขาอย่างรวดเร็ว
“อ๊าก!” นนท์ร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผล
“นนท์!” พราวตะโกนลั่น เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง หวังจะเข้าไปช่วยเขา แต่ก็ทำได้เพียงมองด้วยความสิ้นหวัง
“ดูสิ…ใครกันแน่ที่ตกอยู่ในอันตราย” คิมหัวเราะเยาะ “นายคิดว่านายจะปกป้องเธอได้ตลอดไปอย่างนั้นเหรอ?”
นนท์กัดฟันแน่น เขามองไปยังพราวที่กำลังหวาดกลัว ภาพของเธอที่กำลังตกอยู่ในอันตรายยิ่งทำให้ความโกรธเกรี้ยวในตัวเขาทวีคูณ เขาจะต้องพาเธอออกไปจากที่นี่ให้ได้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
“พาเธอไป! ไปให้เร็วที่สุด!” นนท์ตะโกนสั่งลูกน้องที่เหลืออยู่
ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาปลดโซ่ที่พันธนาการพราวออก ก่อนจะพยายามพาเธอไป แต่คิมก็เข้ามาขวางไว้
“จะไปไหนกัน? ยังไม่จบแค่นี้หรอกน่า” คิมแสยะยิ้ม
“แก…!” นนท์พยายามจะลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้เขาทำได้เพียงทรุดตัวลง
“ถ้าแกไม่ยอมทำตามข้อตกลง…ฉันจะฆ่าเธอตรงนี้เลย!” คิมชักปืนออกมาเล็งไปที่พราว
“ไม่!” พราวร้องเสียงหลง
“ใจเย็นๆ คิม! ปล่อยเธอไป!” นนท์ตะโกนเสียงดัง
“งั้น…ก็มาคุยกันดีๆ” คิมยื่นข้อเสนอ “นายต้องยอมทำตามทุกอย่างที่ฉันขอ…”
แต่ก่อนที่คิมจะได้พูดจบ เสียงไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก
“ตำรวจ!” ลูกน้องของคิมคนหนึ่งร้องขึ้น
คิมหน้าเสีย เขาไม่คิดว่านนท์จะวางแผนลอบแจ้งตำรวจไว้
“แก…!” คิมหันไปมองนนท์ด้วยความแค้น
“ฉันไม่ยอมให้นายทำร้ายเธอ!” นนท์ตะโกนเสียงดัง
คิมรู้ตัวว่าสถานการณ์เริ่มเสียเปรียบ เขาจึงตัดสินใจจับพราวเป็นตัวประกันอีกครั้ง
“ถ้าใครเข้ามา…ฉันจะยิงเธอทันที!” คิมประกาศกร้าว
ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสียงฝีเท้าของตำรวจที่กำลังบุกเข้ามาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นนท์มองพราวด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุด เขาไม่รู้ว่าชะตากรรมของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป…
เธอกับนักลงทุนถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก