ลมหนาวพัดกรูเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ เย็นเฉียบเสียจนพราวแทบจะสะดุ้งตื่นจากภวังค์แห่งความตกใจ มือของเธอสั่นระริกขณะที่ยังคงกำเอกสารสีขาวไว้แน่น ดวงตาที่เคยฉายแววแห่งความสุขเมื่อครู่ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว ราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา
“นี่มัน...เป็นไปไม่ได้...” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าไร้เรี่ยวแรง
เอกสารตรงหน้าคือหลักฐานที่ยืนยันความจริงอันโหดร้ายเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ หลักฐานที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมีอยู่ มันคือข้อตกลงทางธุรกิจที่ซับซ้อน ที่ซ่อนเร้นความลับดำมืดเอาไว้ภายใต้รูปลักษณ์อันสวยงาม
เธออ่านชื่อของผู้ที่เกี่ยวข้องซ้ำๆ ชื่อที่คุ้นเคย ชื่อที่เธอเชื่อใจ ชื่อที่เธอรัก...พ่อ...แม่...และ...นนท์
ใช่แล้ว ในเอกสารฉบับนั้น ระบุถึงข้อตกลงระหว่างบิดาของเธอ กับบริษัทของนนท์อย่างชัดเจน ข้อตกลงที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะถูกจับแต่งงานเสียอีก ข้อตกลงที่ว่าด้วยการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์บางอย่าง เพื่อการปกป้องครอบครัวของเธอจากอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น...อันตรายที่มาจากคิม
แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบคลั่ง คือการระบุถึง "สินสมรส" ที่จะต้องถูกโอนย้ายไปยังบริษัทของนนท์ หากการแต่งงานระหว่างเธอกับนนท์ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ตามข้อตกลง...และที่ร้ายไปกว่านั้น คือการระบุถึง "บุตร" ที่จะเกิดมาจากการแต่งงานครั้งนี้...บุตรที่จะถูกถือเป็น "ทรัพย์สิน" ของบริษัทนนท์ จนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ
“ไม่! พราวไม่ยอม!” น้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้ บัดนี้ก็ไหลหลั่งออกมาไม่หยุดหย่อน ราวกับเขื่อนที่พังทลาย
เธอไม่เคยคิดเลยว่าการแต่งงานที่เธอพยายามหนี การแต่งงานที่เกิดขึ้นจากความจำเป็นนี้ จะถูกผูกมัดด้วยเงื่อนไขที่โหดร้ายถึงเพียงนี้
เธอจำคำพูดของนนท์ได้ดี “มันเป็นหน้าที่ของฉัน” ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาหมายถึงหน้าที่ในฐานะสามีในนาม แต่ตอนนี้ เธอเข้าใจแล้ว...หน้าที่ของเขาคือการทำตามข้อตกลงในสัญญาฉบับนี้
ความรู้สึกที่เคยมีต่อเขา ความหวังเล็กๆ ที่เคยจุดประกายขึ้นมา บัดนี้ก็มอดไหม้ไปพร้อมกับความจริงที่ปรากฏ
เขาไม่ได้มองเธอเป็นผู้หญิง แต่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของข้อตกลง เป็นหมากตัวหนึ่งบนกระดานธุรกิจของเขา
“พราว...” เสียงของบิดาดังมาจากด้านหลัง ทำให้พราวสะดุ้งตกใจ เธอรีบเช็ดน้ำตาและเก็บเอกสารใส่ซองอย่างรวดเร็ว
“พ่อ...มาทำไมคะ” พราวพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ
คุณอนันต์เดินเข้ามาหาลูกสาว ใบหน้าของท่านดูอ่อนล้ากว่าปกติ “พ่อเห็นหนูออกมาที่นี่นานแล้ว เลยเข้ามาดู” ท่านกวาดสายตามองไปรอบๆ “มีอะไรหรือเปล่าลูก หน้าตาดูไม่สบาย”
พราวลังเลว่าจะบอกความจริงกับพ่อดีไหม แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของท่าน เธอก็เห็นความเหนื่อยล้าและความกังวลซ่อนอยู่
“ไม่มีอะไรค่ะพ่อ พราวแค่นอนไม่หลับนิดหน่อย” เธอโกหก “พรุ่งนี้ต้องไปหาคุณหมอแล้ว พราวอยากพักผ่อน”
คุณอนันต์พยักหน้าเบาๆ “ดีแล้วลูก พักผ่อนเยอะๆ นะ” ท่านเดินเข้ามาโอบไหล่พราว “พ่อขอโทษนะลูก ที่ทำให้หนูต้องมาลำบาก”
คำขอโทษของพ่อ ทำให้พราวรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม เธอรู้ว่าพ่อแม่พยายามอย่างเต็มที่แล้วเพื่อปกป้องเธอ แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงผลกระทบจากข้อตกลงอันโหดร้ายนี้ได้
“พ่อไม่ต้องขอโทษค่ะ” พราวพูดเสียงอ่อย “พราวยังโอเคค่ะ”
“ดีแล้วลูก” คุณอนันต์กล่าว “ขอแค่หนูมีความสุข พ่อกับแม่ก็สบายใจแล้ว”
แต่พราวรู้ดีว่าความสุขของเธอ กำลังจะถูกพรากไปอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา บรรยากาศที่โรงพยาบาลกลับแตกต่างจากที่พราวคาดหวังไว้ เธอตั้งใจจะไปตรวจอัลตราซาวด์กับพ่อแม่ แต่เมื่อไปถึง คุณนายอรุณีกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ
“แม่คะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” พราวถาม
“เดี๋ยวแม่จะบอกอะไรบางอย่างนะลูก” คุณนายอรุณีถอนหายใจยาว “เรื่องที่พ่อกับแม่ปิดบังหนูมาตลอด”
หัวใจของพราวเต้นแรงด้วยความรู้สึกไม่ดี “เรื่องอะไรคะแม่”
“เรื่องที่มาของทรัพย์สินที่เรามีอยู่ทั้งหมด...” คุณนายอรุณีเริ่มต้นเล่า “มันไม่ได้มาจากการทำธุรกิจที่สุจริตอย่างที่หนูเข้าใจ”
พราวเบิกตากว้าง เธอไม่เข้าใจว่าแม่กำลังจะสื่ออะไร
“พ่อของหนู...เคยไปกู้ยืมเงินจำนวนมหาศาลจากกลุ่มอิทธิพลบางกลุ่ม...และด้วยความที่เขาไม่สามารถชดใช้หนี้สินได้...เขาจึงต้องยอมทำข้อตกลงบางอย่าง...”
“ข้อตกลงอะไรคะแม่” พราวถามเสียงสั่น
“ข้อตกลงที่แลกมาด้วย...การทำงานสกปรกบางอย่าง...และการยอมรับความช่วยเหลือจาก...นนท์...”
เมื่อได้ยินชื่อของนนท์ พราวก็ยิ่งรู้สึกชาไปทั้งตัว ความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อคืน ยิ่งตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและอันตรายนี้
“นนท์...เขาเข้ามาช่วยพ่อ...เพราะมีเงื่อนไขบางอย่าง...และเงื่อนไขนั้น...ก็เกี่ยวข้องกับการแต่งงานของหนูกับเขา...”
“หมายความว่าไงคะแม่” พราวถามอย่างไม่เข้าใจ
“หมายความว่า...การแต่งงานของหนูกับนนท์...ไม่ใช่แค่การปกป้องครอบครัวจากคิม...แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงที่พ่อทำไว้กับนนท์ตั้งแต่แรก...” คุณนายอรุณีอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “และ...และทรัพย์สินที่เรากำลังจะเสียไป...มันคือสิ่งที่นนท์จะได้รับ...ตามข้อตกลงนั้น...”
พราวยืนนิ่ง ไม่สามารถประมวลผลข้อมูลทั้งหมดได้ในทันที ความจริงที่ปรากฏมันช่างซับซ้อนและมืดมนเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง
“แล้ว...แล้วลูกในท้องของพราวล่ะคะแม่” พราวถามเสียงแผ่วเบา
คุณนายอรุณีน้ำตาไหล “ลูก...ลูกก็เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงนั้นเช่นกัน...ตามสัญญา...ลูกของเรา...จะเป็นของบริษัทนนท์...จนกว่าจะโต...”
คำพูดของแม่ ทำให้พราวรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจ เธอทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง
“ทำไม...ทำไมพ่อกับแม่ไม่บอกพราวตั้งแต่แรก...” เสียงของเธอสั่นเครือ
“เรา...เรากลัวว่าหนูจะรับไม่ได้...เรากลัวว่าหนูจะเสียใจ...” คุณนายอรุณีตอบ “เราพยายามหาทางออกอื่นแล้ว...แต่...แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้...”
พราวส่ายหน้าช้าๆ เธอเดินออกจากห้องตรวจอย่างช้าๆ ราวกับคนไร้วิญญาณ ความสุขที่เคยเต็มเปี่ยม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าและความเจ็บปวด
เธอเคยคิดว่าเธอได้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของอันตรายแล้ว แต่เธอกลับพบว่าตัวเองกำลังติดกับดักที่ใหญ่กว่าเดิม
เธอคือเหยื่อ...ของเกมการเมืองธุรกิจอันซับซ้อน...ของความลับดำมืดของครอบครัว...และของ...นนท์
เธอเหลือบมองไปยังป้ายชื่อโรงพยาบาล...เป็นโรงพยาบาลเดียวกับที่นนท์เคยพาเธอมา...โรงพยาบาลที่เธอเคยคิดว่าเป็นที่ปลอดภัย...แต่ตอนนี้...มันกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของพันธนาการที่มองไม่เห็น
เธอต้องหนี...เธอต้องหาทางออก...เพื่อตัวเธอเอง...และเพื่อลูกในท้อง...
แต่จะหนีไปไหน...เมื่อทุกย่างก้าวของเธอ...ถูกกำหนดไว้แล้ว...
เธอกับนักลงทุนถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก