โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 800 คำ
หยาดฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะขับขานเพลงโศกเศร้าให้กับหัวใจที่บอบช้ำของพราว เธอเดินฝ่าสายฝนออกมาจากโรงพยาบาล ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ทั้งความสุขที่เคยมี ความหวังที่เคยมอบให้ และความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งค้นพบ
เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปไหน จุดหมายปลายทางไม่มีความหมายอีกต่อไป สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการหนี หนีจากพันธนาการ หนีจากความลับ หนีจาก...เขา
เสียงของพ่อ เสียงของแม่ ดังก้องอยู่ในหู แต่ก็ไม่อาจกลบเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำของเธอได้ เธอรู้สึกราวกับกำลังวิ่งหนีเงาของตัวเอง เงาที่ตามติดมาตลอดชีวิต
"ลูก...ลูกคือหัวใจของเรานะ" เสียงของพ่อ
"แม่ดีใจที่เห็นหนูมีความสุข" เสียงของแม่
แต่ความสุขที่พวกเขากล่าวถึง มันช่างเปราะบางเหลือเกิน ถูกบดขยี้โดยความจริงอันดำมืด
พราวหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ที่โคนต้นมีศาลาริมทางเล็กๆ ตั้งอยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งเย็นๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางลูบท้องของตัวเองเบาๆ
"ลูก...เราต้องไปจากที่นี่นะ" เธอพึมพำกับลูกในท้อง "แม่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากลูกไปจากแม่เด็ดขาด"
ภาพของนนท์ผุดขึ้นมาในความคิด เขาคือคนที่เธอเคยคิดว่าจะเป็นที่พึ่ง แต่บัดนี้ เขากลับกลายเป็นผู้ที่กุมชะตาชีวิตของเธอและลูกไว้ในมือ
"มันเป็นหน้าที่ของฉัน" คำพูดของเขาเมื่อวันก่อน ยิ่งตอกย้ำถึงความเย็นชาและห่างเหิน
เขาจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หรือไม่? หรือเขาจะมองว่าเธอและลูกคือ "ทรัพย์สิน" ที่เขาต้องครอบครองตามข้อตกลง?
ความคิดนั้นทำให้พราวรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอต้องหาทางออกที่เด็ดขาด
หลังจากใช้เวลาสักพักใหญ่ พราวก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องทำอะไรบางอย่าง
เธอเดินไปยังสถานีตำรวจที่อยู่ไม่ไกลนัก หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัว แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่า
"สวัสดีค่ะ ดิฉัน...ดิฉันมีเรื่องจะแจ้งความค่ะ" พราวเอ่ยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคง
เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอรู้ เรื่องการข่มขู่ของคิม เรื่องการแต่งงาน เรื่องข้อตกลงที่ซับซ้อน เรื่องความลับดำมืดของครอบครัว และเรื่องที่เธอเชื่อว่าอาจมี...การกักขังหน่วงเหนี่ยว
เจ้าหน้าที่ตำรวจรับฟังอย่างตั้งใจ จดบันทึกข้อมูลอย่างละเอียด
"คุณแน่ใจนะครับว่าข้อมูลที่คุณให้มาทั้งหมดถูกต้อง" เจ้าหน้าที่ตำรวจถาม
"ดิฉันแน่ใจค่ะ" พราวตอบหนักแน่น "ดิฉันมีหลักฐานบางอย่างที่จะยืนยันเรื่องนี้ได้"
เธอหยิบซองเอกสารที่เธอพกติดตัวมาด้วย ยื่นให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
"นี่คือข้อตกลงที่ดิฉันค้นพบ...และมีเอกสารอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องด้วยค่ะ"
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับเอกสารแล้ว สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขาดูจริงจังมากขึ้น
"ขอบคุณมากครับคุณพราว" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "เราจะดำเนินการตรวจสอบเรื่องนี้อย่างเร่งด่วน"
หลังจากแจ้งความเสร็จ พราวก็เดินออกมาจากสถานีตำรวจ เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังมีความกังวลอยู่
เธอรู้ว่าการกระทำของเธอครั้งนี้ อาจนำมาซึ่งผลกระทบที่ใหญ่หลวง
หากนนท์รู้ว่าเธอแจ้งความ เขาจะทำอย่างไร? เขาจะโกรธเธอไหม? เขาจะใช้กำลังบังคับให้เธอกลับไปหรือไม่?
เธอต้องหาที่ปลอดภัย...ที่ที่เขาจะตามหาเธอไม่เจอ
พราวตัดสินใจติดต่อเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่เธอไว้ใจที่สุด เพื่อนคนนี้เป็นนักข่าวอิสระที่ทำงานในต่างประเทศ เธอเชื่อว่าเพื่อนของเธอจะสามารถช่วยเหลือเธอได้
"ฮัลโหล...พลอย...ฉันมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยกับเธอ" พราวพูดผ่านโทรศัพท์ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย
"พราว! เกิดอะไรขึ้น! เสียงเธอเป็นอะไรไป?" พลอยถามด้วยความเป็นห่วง
พราวเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พลอยฟังอย่างรวดเร็ว เธอไม่ปิดบังอะไรเลย
"ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ พลอย ฉันต้องการที่หลบภัย...และฉันต้องการให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผย"
พลอยฟังอย่างตั้งใจ เมื่อพราวเล่าจบ เธอก็เงียบไปครู่หนึ่ง
"พราว...นี่มันเรื่องใหญ่มากนะ" พลอยกล่าว "แต่ฉันจะช่วยเธอ ฉันจะพาเธอไปที่ที่ปลอดภัย และเราจะทำให้เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่"
"ขอบคุณนะพลอย" พราวกล่าวด้วยน้ำตา "ฉันไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีเธอ"
"ไม่ต้องห่วงนะพราว เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" พลอยปลอบ
หลังจากวางสายจากพลอย พราวก็เดินทางไปยังสถานที่นัดหมายที่พลอยบอก เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองและลูกปลอดภัย
ระหว่างทาง พราวเห็นข่าวบนหน้าจอโทรทัศน์ที่เปิดอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ข่าวเกี่ยวกับธุรกิจของนนท์...และข่าวลือเกี่ยวกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของเขากับนักธุรกิจหญิงลึกลับคนหนึ่ง
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง นี่อาจเป็นโอกาสของเธอ...โอกาสที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมด
เธอตัดสินใจที่จะยอมเสี่ยง เธอต้องทำบางอย่างเพื่ออิสรภาพของเธอและลูก
พราวมาถึงที่นัดพบกับพลอย ในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เงียบสงัด
"พร้อมนะพราว?" พลอยถาม เธอเห็นแววตาที่แน่วแน่ของพราว
"พร้อมค่ะ" พราวตอบ
ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์คันหรูก็ดังขึ้นมาจอดเทียบข้างพวกเขา รถยนต์คันนั้นคือรถของนนท์!
ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาของนนท์ เขามองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง
"เธอคิดว่าจะหนีฉันไปได้งั้นเหรอพราว?" นนท์ถามเสียงเย็นเยือก
พราวยืนนิ่ง ไม่ตอบคำถาม เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่นี่? หรือเขาตามเธอมาตั้งแต่แรก?
"ฉันรู้ทุกอย่างแล้วนนท์" พราวพูดเสียงดัง "ฉันรู้ว่าเธอเห็นฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง"
นนท์ก้าวลงจากรถ เดินเข้ามาหาพราวช้าๆ
"เธอเข้าใจผิด" นนท์กล่าว "ฉันไม่ได้..."
"อย่าค่ะ! อย่ามาโกหกฉันอีกเลย" พราวตะโกนกลับ "ฉันเห็นเอกสารทั้งหมดแล้ว ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร"
นนท์หยุดชะงักไปเล็กน้อย ราวกับคำพูดของพราวกระทบเข้ากลางใจ
"ฉันจะไปจากที่นี่" พราวกล่าว "ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาพรากลูกไปจากฉันเด็ดขาด"
"เธอหนีฉันไปไหนไม่ได้หรอกพราว" นนท์พูดเสียงดุดัน "เธอเป็นของฉัน...และลูกก็เป็นของฉัน"
คำพูดนั้นทำให้พราวรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำด้วยตะปูอีกครั้ง เธอรู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ จะเป็นการตัดสินชะตาชีวิตของเธอ
เธอต้องเลือก...ระหว่างความหวังลมๆ แล้งๆ กับการต่อสู้เพื่ออิสรภาพของตัวเองและลูก
"ฉันจะสู้เพื่อลูกของฉัน" พราวประกาศก้อง "และฉันจะไม่มีวันยอมแพ้"
ทันใดนั้นเอง รถตำรวจคันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาในตรอก จอดเทียบอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา
"มีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ครับ?" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ
นนท์หันไปมองรถตำรวจด้วยสีหน้าตกใจ เขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้
พราวใช้จังหวะนี้ วิ่งเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ
"ท่านคะ! เขาจะพรากลูกไปจากหนูค่ะ!" พราวตะโกน
นนท์เบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา...เขาไม่เคยคิดว่าพราวจะทำถึงขนาดนี้
การต่อสู้เพื่ออิสรภาพของพราว...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น...และมันกำลังจะนำไปสู่การเปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม...
เธอกับนักลงทุนถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก