ตอนที่ 26 — การพบกันอีกครั้ง...กับอดีตที่ยังไม่จางหาย

ลมหายใจของนนท์ติดขัด เขาจ้องมองไปยังรูปถ่ายของเด็กชายตัวน้อยในมือ ราวกับจะหยุดเวลาให้ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่เพียงแค่นั้น ใบหน้าเล็กๆ นั้นมีเค้าโครงบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ดวงตาใสแป๋วรับกับรอยยิ้มที่น่าเอ็นดู นามสกุล "นนท์ธนา" ‌ที่ปรากฏอยู่บนใบสูติบัตร ยิ่งทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งกาย

"วิน..." เขาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ ราวกับจะกลั่นกรองความจริงที่ถาโถมเข้ามา "ลูก...ของผม?"

พราวพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเธอสะท้อนความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความเจ็บปวด ความภาคภูมิใจ ​และความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"ใช่ค่ะ" เสียงของเธอเรียบ แต่แฝงไปด้วยน้ำหนัก "เขาคือลูกชายของคุณ...และฉัน...คือแม่ของเขา"

นนท์เงยหน้ามองเธอ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตา เขาเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับความฝันที่บิดเบี้ยว ‍ความจริงที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น

"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ "คุณ...คุณหนีผมไป...แล้ว..."

"แล้วไงคะ?" พราวยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย้ยหยันโชคชะตา "แล้วคุณก็คิดว่าฉันหายไปตลอดกาล? คุณไม่เคยคิดที่จะตามหาฉันเลยเหรอคะ?"

คำถามนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของนนท์ เขารู้ดีว่าคำตอบคืออะไร ‌ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาจมปลักอยู่กับความแค้นและความเสียใจ เขาเคยพยายามตามหาเธออยู่บ้างในช่วงแรกๆ แต่เมื่อไม่พบร่องรอยใดๆ บวกกับความมืดบอดของความโกรธ ทำให้เขายอมแพ้ไปในที่สุด

"ผม...ผมคิดว่าคุณ..."

"คุณคิดว่าฉันไปกับผู้ชายคนอื่น? คุณคิดว่าฉันทอดทิ้งคุณไปอย่างง่ายดาย?" พราวยิงคำถามสวนกลับไปทันที ‍เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่เก็บกดมานาน "คุณไม่เคยรู้เลยสินะ ว่าฉันต้องเจออะไรบ้าง"

นนท์ก้มหน้าลง มองเอกสารในมืออีกครั้ง เขาเหมือนกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด ภาพความทรงจำเก่าๆ ที่เคยถูกปิดกั้นไว้ บัดนี้ค่อยๆ ​ผุดขึ้นมาทีละน้อย

"คุณ...คุณท้อง..." เขาพูดเสียงแผ่วเบา

"ใช่ค่ะ" พราวตอบ "ฉันท้อง...กับคุณ...ในคืนนั้น"

คำว่า "คืนนั้น" ทำให้ภาพเหตุการณ์อันเลือนรางในคืนวันแต่งงานผุดขึ้นมา ภาพของความรู้สึกผิด ความกดดัน ​และความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ

"แต่...แต่คุณหนีผมไป..." นนท์ทวนคำพูดของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

"เพราะคุณไม่เคยเห็นค่าของฉัน" พราวพูดเสียงดังขึ้น "เพราะคุณมองฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกจับมาแต่งงานกับคุณ! คุณไม่เคยเห็นความรู้สึกของฉันเลย! คุณไม่เคยคิดถึงหัวใจของฉันเลย!"

น้ำตาเม็ดใสเริ่มเอ่อคลอเบ้าของพราว แต่เธอก็พยายามกลั้นไว้ เธอจะไม่ยอมอ่อนแอให้เขาเห็นอีกต่อไป

"ผม...ผมขอโทษ" ​นนท์พูดเสียงแหบพร่า เขารู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส ภาพของพราวในอดีตที่อ่อนแอ เปราะบาง และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ผุดขึ้นมาในความคิด เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องแบกรับภาระอันหนักหน่วงเพียงใด

"คำขอโทษของคุณ...มันสายเกินไปแล้วค่ะ" พราวยิ้มอย่างขมขื่น "ฉันเลี้ยงดูวินมาคนเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันสร้างชีวิตใหม่ให้กับตัวเองและลูก ฉันไม่ต้องพึ่งพาคุณอีกต่อไป"

นนท์เงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจ "แต่...แต่เขาคือลูกของผม...ผม...ผมอยากรู้จักเขา"

"คุณไม่มีสิทธิ์" พราวพูดเสียงแข็ง "คุณทิ้งฉันไป...คุณทิ้งลูกของเราไป...คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาอ้างสิทธิ์ในตัววิน"

"ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ" นนท์พูดเสียงอ่อนลง "ผม...ผมเสียใจจริงๆ"

"เสียใจ?" พราวหัวเราะเยาะ "คุณเสียใจตอนนี้...มันมีความหมายอะไร?"

เธอเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารบางส่วนมา แล้วยื่นให้เขาทั้งหมด

"นี่คือข้อเสนอของฉัน" พราวพูดเสียงเรียบ "ถ้าคุณอยากรู้จักลูกชายของคุณจริงๆ...คุณต้องทำตามข้อตกลงนี้"

นนท์รับเอกสารมาอ่านอย่างรวดเร็ว ข้อตกลงนั้นเต็มไปด้วยเงื่อนไขที่เข้มงวด และที่สำคัญที่สุดคือ...

"ผม...ผมต้องเซ็นยกหุ้นบริษัทส่วนใหญ่ให้ลูกชายของคุณ?" นนท์ถามเสียงสั่น

"ใช่ค่ะ" พราวยืนยัน "นี่คือสิ่งที่วินสมควรได้รับ"

"แต่...แต่ทำไมต้องเป็นผม? ทำไมคุณไม่...?"

"เพราะผมคือพ่อของเขา" นนท์พูดเสียงเบา

"และเพราะคุณมีอำนาจมากพอที่จะทำให้ชีวิตของพวกเรา...มีความมั่นคง" พราวยอมรับ "ฉันไม่ต้องการให้ลูกของฉันต้องเติบโตมาอย่างยากลำบากเหมือนฉัน"

นนท์มองหน้าพราว เขารู้ว่าเธอพูดความจริง เขารู้ว่าเธอต้องการปกป้องลูกชายของเธอ และเขาก็พร้อมที่จะยอมทำทุกอย่าง

"ผม...ผมจะเซ็น" เขาพูดเสียงหนักแน่น "แต่...ผมขอเวลา...ผมขอเวลาทำความเข้าใจ...และผม...ผมอยากเจอวิน"

พราวยิ้มอย่างอ่อนโยน "ถ้าคุณจริงใจ...ฉันก็จะให้โอกาสคุณ"

เธอมองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่ก็ยังคงมีความระแวงอยู่บ้าง

"คุณ...คุณดูเปลี่ยนไปมาก" นนท์พูดขึ้นอีกครั้ง "คุณ...คุณไม่เหมือนพราวคนเดิมเลย"

"เพราะฉันต้องเปลี่ยน" พราวยิ้ม "ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น...เพื่อวิน"

นนท์มองไปที่รูปถ่ายของวินอีกครั้ง เขาเห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา และเขาก็รู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่เกิดขึ้นในใจ

"ผม...ผมอยากรู้จักเขาจริงๆ" นนท์พูดเสียงจริงจัง

"แล้วคุณจะทำอย่างไร?" พราวย้อนถาม

"ผม...ผมจะพิสูจน์ตัวเอง" นนท์ตัดสินใจ "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น...และพิสูจน์ให้วินเห็น...ว่าผมเป็นพ่อที่ดีได้"

พราวพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวนนท์ บางที...ความจริงที่ถูกเปิดเผยนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ๆ ก็เป็นได้

"ตกลง" พราวพูด "แต่จำไว้...ทุกอย่างต้องเป็นไปตามข้อตกลง"

เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองเบื้องล่าง นนท์ยืนอยู่ข้างๆ เธอ เงียบไปครู่หนึ่ง

"คุณ...คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?" เขาถาม

"หลายปีแล้วค่ะ" พราวตอบ "ฉันสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่...ด้วยตัวเอง"

"คุณ...ประสบความสำเร็จมาก" นนท์กล่าวชม

"เพราะฉันมีเป้าหมายที่ชัดเจน" พราวพูด "และเป้าหมายนั้น...ก็คือวิน"

นนท์หันไปมองเธอ แววตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาเหมือนกำลังจะละลายกำแพงแห่งความเย็นชาที่เคยสร้างไว้

"ผม...ผมอยากขอโทษอีกครั้ง" เขาพูดเสียงเบา "สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง"

พราวยิ้มบางๆ "ขอโทษ...กับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต...มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว"

"แต่...แต่ผมอยากแก้ไขมัน" นนท์ยืนยัน

"แล้วคุณจะแก้ไขมันอย่างไร?" พราวย้อนถาม

"ผม...ผมจะทำให้วินมีความสุข" นนท์ตอบอย่างมั่นใจ "ผมจะดูแลเขา...ให้ดีที่สุด"

พราวเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพิจารณาคำพูดของนนท์ เขาดูจริงจังและตั้งใจ

"ถ้าคุณทำได้..." พราวพูดเสียงอ่อนลง "ฉันก็จะยินดี"

เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับนนท์ ดวงตาของเธอฉายแววของความหวังที่ริบหรี่ "แต่จำไว้...ความไว้วางใจ...ไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่ายๆ"

นนท์พยักหน้าเข้าใจ "ผมรู้"

บรรยากาศในห้องทำงานเริ่มเปลี่ยนไป จากความตึงเครียด กลายเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ผม...ผมอยากเจอวิน" นนท์พูดอีกครั้ง

พราวลังเลเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็ตัดสินใจ "ก็ได้...แต่คุณต้องให้เวลาเขา...และต้องทำความคุ้นเคยกับเขาอย่างช้าๆ"

"ผมเข้าใจ" นนท์ตอบ

พราวเดินไปที่ประตูห้องทำงาน "ถ้าอย่างนั้น...ฉันขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวก่อน" นนท์เรียกเธอไว้ "พรุ่งนี้...ผมจะมาหาคุณ...เราจะได้คุยกันเรื่องข้อตกลงอย่างละเอียด"

พราวยิ้มบางๆ "แน่นอนค่ะ"

เธอเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้นนท์ยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความรู้สึกที่ท่วมท้น เขาหยิบรูปถ่ายของวินขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มของเด็กน้อยทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างประหลาด

"วิน..." เขาพึมพำ "พ่อ...จะมาหาเรานะ"

เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของตึกระฟ้าที่สูงเสียดฟ้า ทำให้เขารู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้ และความสำคัญของชีวิตใหม่ที่กำลังจะเข้ามา

บางที...การกลับมาของพราวครั้งนี้ อาจไม่ใช่แค่การทวงคืนอดีต แต่เป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต...บทใหม่ที่เต็มไปด้วยความรัก ความหวัง และความจริงที่ถูกเปิดเผย

แต่ในขณะเดียวกัน...ความลับบางอย่างของพราวยังคงถูกเก็บงำไว้...ความลับที่จะทำให้เรื่องราวทั้งหมดพลิกผันไปอีกครั้ง...