“นี่มัน… รูปของฉันกับท่านนายพลนี่นา!” เสียงอุทานแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของพลอย ขณะที่นิ้วเรียวค่อยๆ ลูบไล้ไปตามรูปถ่ายเก่าๆ ที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานของนายพลภาค ภาพนั้นเป็นภาพที่ถูกถ่ายไว้เมื่อหลายปีก่อน ในวันที่อากาศสดใส ท้องฟ้าเป็นสีคราม และรอยยิ้มของเธอกับเขาก็สว่างไสวไม่แพ้กัน
พลอยกำลังค้นหากล่องเอกสารเก่าๆ เพื่อหาข้อมูลบางอย่างที่จำเป็นต่องาน เธอไม่เคยคิดว่าการเข้ามาในห้องทำงานของนายพลภาคครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่การค้นพบที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
ขณะที่เธอกำลังรื้อค้นเอกสารในลิ้นชัก เธอไปเจอเข้ากับกล่องไม้เก่าๆ ที่ดูไม่น่าจะมีอะไรอยู่ข้างใน แต่เมื่อลองเปิดออก เธอก็พบกับกองรูปถ่ายสีซีดจางหลายสิบใบ ใบแรกที่เธอหยิบขึ้นมา เป็นรูปของเธอในวัยสาว ใบหน้ายังไร้เดียงสา ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข เธอจำวันนั้นได้ดี มันเป็นวันครบรอบหนึ่งปีของความสัมพันธ์ของเธอกับภาค วันที่เขาสัญญาว่าจะรักเธอตลอดไป
แต่รูปที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือรูปถัดมา เป็นรูปของเธอกับนายพลภาคกำลังยืนอยู่ริมทะเล ชายหาดทรายขาวละเอียด และคลื่นทะเลสีคราม ทั้งคู่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ใบหน้าของนายพลภาคในรูปนั้นดูอ่อนโยนกว่าที่เธอเคยเห็นในปัจจุบันมาก รอยยิ้มของเขากว้าง และแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความรักที่มอบให้กับเธอเพียงคนเดียว
พลอยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พยายามรวบรวมสติ ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวราวกับสายน้ำที่ไม่มีวันหยุด เธอจำได้ทุกอย่าง ทุกคำพูด ทุกการกระทำ ทุกความรู้สึกที่เคยมีให้กัน
“พลอย… เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของผมนะ”
“ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด”
“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ… สัญญา”
คำพูดเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้าย ภาพถ่ายใบนี้มันคือหลักฐานที่ชัดเจนว่าครั้งหนึ่ง… ความรักระหว่างเธอกับเขามันเคยงดงามเพียงใด
แต่แล้ว… อะไรที่ทำให้ทุกอย่างพังทลายลง? อะไรที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป และแทนที่ด้วยความเย็นชา ไร้อารมณ์?
พลอยหยิบรูปถ่ายใบอื่นๆ ขึ้นมาดูอีกครั้ง มีรูปที่ทั้งคู่อยู่ในงานเลี้ยง รูปที่กำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะ รูปที่เขากำลังอุ้มเธอขึ้นมาหมุนตัวด้วยความสุข ทุกภาพล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำอันหวานชื่น
น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ดวงตาของเธอพร่ามัว เธอพยายามปัดน้ำตาออกไป แต่ยิ่งปัด น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด
“ทำไม… ทำไมท่านนายพลถึงเก็บรูปพวกนี้ไว้?” พลอยพึมพำกับตัวเอง “หรือท่านยัง… ยังรักฉันอยู่?”
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่วันแรกที่เธอกลับมาพบเขาอีกครั้ง เธอมองเห็นความเย็นชาในแววตาของเขา ความห่างเหินที่เขามอบให้เธอ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่ ว่าเขาอาจจะยังมีความรู้สึกดีๆ ให้เธออยู่บ้าง
แต่เมื่อเธอได้เห็นรูปถ่ายเหล่านี้ ความหวังนั้นก็ยิ่งทวีคูณขึ้น
เธอพลิกรูปถ่ายใบนั้้นไปมา มองหาข้อความหรือร่องรอยอะไรบางอย่างที่อาจจะเป็นคำตอบให้กับคำถามในใจของเธอ แต่ก็ไม่พบอะไร
เธอถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าความลับที่เธอแบกรับอยู่ มันคือสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาต้องจบลง มันคือสิ่งที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวด และมันคือสิ่งที่ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปี
“ถ้าท่านนายพลยังรักฉันอยู่จริง… ทำไมท่านถึงไม่เคยบอก?” พลอยตั้งคำถามในใจ “ทำไมท่านถึงทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน?”
เธอคิดถึงวันที่เขาเดินเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง ในฐานะนายพลภาคที่เย็นชาและไร้หัวใจ เขาทำราวกับว่าเธอเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ไม่มีความทรงจำดีๆ ใดๆ ระหว่างกันเลย
“คุณพลอย… ผมไม่เคยเห็นคุณที่ไหนมาก่อน” คำพูดของเขาในวันนั้น ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอ
หัวใจของพลอยปวดร้าว ภาพความทรงจำอันแสนหวานค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยภาพความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในวันสุดท้ายของความสัมพันธ์ของเธอ
เธอจำได้ว่าเขาตะโกนใส่เธอด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและสิ้นหวัง
“คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง!”
“ผมไว้ใจคุณที่สุดนะพลอย! แล้วคุณล่ะ! คุณทำอะไร!”
“ผมไม่ต้องการเห็นหน้าคุณอีก!”
คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ราวกับมีดที่กรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พลอยวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เธอมองไปยังภาพของนายพลภาคในอดีต ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและแววตาแห่งความรัก เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นยังคงมีตัวตนอยู่ภายในร่างของนายพลภาคที่เย็นชาคนนี้หรือไม่
“ท่านนายพลคะ… ท่านยังจำได้ไหมคะ… วันที่เราถ่ายรูปนี้?” พลอยกระซิบถามกับรูปถ่ายในมือ ราวกับว่าเขาจะสามารถได้ยินเสียงของเธอ
เธอรู้ดีว่าคำตอบที่เธอต้องการ อาจจะไม่มีวันได้รับ แต่การได้เห็นรูปถ่ายเหล่านี้ ก็ทำให้เธออดที่จะมีความหวังไม่ได้ ว่าสักวันหนึ่ง ความลับที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน จะถูกเปิดเผย และความรักของเราจะได้รับการเยียวยา
“ฉันจะไม่ยอมแพ้” พลอยตั้งมั่นในใจ “ฉันจะหาทางให้ท่านนายพลกลับมาเป็นภาคคนเดิมให้ได้”
เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย และอาจจะต้องแลกมาด้วยน้ำตาอีกเท่าไหร่ก็ตาม แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน
พลอยค่อยๆ รวบรวมรูปถ่ายทั้งหมดใส่กลับเข้าไปในกล่องไม้เก่าๆ เธอปิดกล่องนั้นลงอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปิดผนึกความทรงจำอันเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีความหวังเล็กๆ ที่จะรอวันเปิดผนึกอีกครั้ง
เธอเงยหน้ามองไปยังโต๊ะทำงานของนายพลภาคอีกครั้ง ความเย็นชาที่เคยปกคลุมห้องทำงานแห่งนี้ ดูเหมือนจะลดลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหน่วงๆ ในใจ
“ฉันควรจะออกไปได้แล้ว” พลอยบอกกับตัวเอง “ก่อนที่ท่านนายพลจะกลับมา”
เธอรีบเก็บเอกสารที่เธอต้องการ แล้วลุกขึ้นยืน เตรียมจะออกจากห้องทำงานแห่งนี้
แต่แล้ว… เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินด้านนอก ทำให้พลอยชะงักกึก
“ท่านนายพล… กลับมาแล้ว”
พลอยใจหายวาบ เธอจะทำอย่างไรดี? เธอจะอธิบายอย่างไร? เธอจะบอกเขาว่าเธอแอบเข้ามาในห้องทำงานของเขา และกำลังค้นหากล่องรูปถ่ายเก่าๆ ของเขาอยู่หรือ?
เธอรีบหันไปมองหาที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอเหลือบไปเห็นประตูบานเล็กๆ ที่อยู่มุมห้อง เธอรีบวิ่งเข้าไปเปิด แล้วผลุบตัวเข้าไปข้างในทันที
เสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดออก และนายพลภาคก็ก้าวเข้ามา
พลอยยืนซ่อนตัวอยู่หลังประตูบานนั้น หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอได้ยินเสียงเขาก้าวเดินเข้ามาในห้อง ได้ยินเสียงวางของลงบนโต๊ะ
“คุณพลอย…” เสียงของเขาดังขึ้นอย่างเย็นชา “หายไปไหน?”
พลอยกลั้นหายใจ เธอภาวนาขอให้เขาไม่พบเธอ
นายพลภาคเดินไปรอบๆ ห้องทำงานของเขา เขาหยุดชะงักที่หน้าโต๊ะทำงานของเขา สายตาของเขามองไปยังกล่องไม้เก่าๆ ที่พลอยวางรูปถ่ายไว้
“กล่องนี้… มันอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เขาพึมพำ
พลอยได้ยินดังนั้นก็ใจหาย เธอแอบมองผ่านช่องเล็กๆ ของประตู เธอมองเห็นแววตาของนายพลภาคที่กำลังมองไปยังกล่องนั้นด้วยความสงสัย
“หรือว่า…” เขาพูดต่อ “คุณพลอย… เธอเห็นมันเข้าแล้ว?”
ความกังวลถาโถมเข้าใส่พลอย เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป เธอไม่รู้ว่าเธอจะหนีรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้หรือไม่
นายพลดราม่าที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก