"บางครั้ง… ความจริงก็เจ็บปวดกว่าการโกหก… และน้ำตาที่รินไหล… ก็ไม่อาจชำระล้างความเข้าใจผิดที่ฝังรากลึกได้…”
อากาศในห้องทำงานเย็นเยียบกว่าเดิม ราวกับอุณหภูมิในห้องลดลงไปหลายองศาตามอุณหภูมิหัวใจของพลอย หลังจากที่ภาคจากไป เธอยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือยังคงกำกล่องไดอารี่เก่าแน่น ราวกับมันคือสิ่งเดียวที่ยังคงเชื่อมโยงเธอไว้กับโลกแห่งความเป็นจริง
คำพูดของภาคยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ “ผมทำทุกอย่าง… เพื่อปกป้องคุณ…” “เขาคนนั้น… ยังคงอยู่…”
ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนแทบจะท่วมท้น เธอเคยเกลียดภาค เธอเคยคิดว่าเขาคือคนที่ทรยศเธอ แต่ตอนนี้… เธอกลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายจิตใจเขาอย่างแสนสาหัสมาโดยตลอด
“ภาค… คุณ… คุณต้องเจ็บปวดแค่ไหน…” พลอยพึมพำกับตัวเอง น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปเมื่อครู่ กลับไหลรินออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ด้วยความเสียใจ แต่เป็นด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ
เธอค่อยๆ วางกล่องไดอารี่ลงบนโต๊ะ แล้วเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะสะท้อนอารมณ์อันสับสนของเธอ
เธอพยายามรวบรวมสติ พยายามคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ภาคทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ… แต่ทำไมเขาถึงไม่บอกเธอตรงๆ? ทำไมเขาถึงเลือกที่จะให้เธอเข้าใจผิด? “เขา” คนนั้นคือใคร? แล้วแผนการที่เขากำลังจะทำคืออะไร?
พลอยตัดสินใจ เธอจะต้องรู้ความจริงให้ได้ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความเข้าใจผิดนี้ดำเนินต่อไปอีกแล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเรียวสั่นเทาเมื่อกำลังจะกดเบอร์โทรศัพท์ของภาค แต่แล้วเธอก็ชะงัก
ถ้าภาคไม่ยอมบอกเธอตรงๆ ตอนที่อยู่ต่อหน้ากัน แล้วเขาจะยอมบอกเธอทางโทรศัพท์หรือ? หรือว่าการที่เขาบอกให้เธอระวังตัว ก็เป็นเพียงการพยายามผลักไสเธอออกไปอีกครั้ง?
ในขณะที่เธอกำลังคิดหาทาง พลอยก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของภาค มันเป็นรูปของเธอในวัยเด็ก ที่ถ่ายคู่กับภาคในวัยหนุ่มที่กำลังยิ้มแย้ม ภาพนั้นดูมีความสุขมาก จนพลอยแทบจะจำไม่ได้ว่าเคยมีช่วงเวลาแบบนี้อยู่
รอยยิ้มของภาคในรูปถ่ายนั้น ช่างแตกต่างจากใบหน้าเย็นชาที่เธอเห็นบ่อยๆ มันทำให้หัวใจของพลอยบีบรัด
“ภาค… คุณ… เคยรักฉันมากขนาดนี้จริงๆ ใช่ไหม…”
เธอหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมา ลูบไล้ใบหน้าของตัวเองในภาพเบาๆ
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น พลอยสะดุ้งเล็กน้อย เธอมองไปที่หน้าจอ เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
ด้วยความระแวง เธอจึงไม่ได้รับสายทันที แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง
เมื่อเธอตัดสินใจจะกดวางสาย เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ราวกับว่าปลายสายกำลังพยายามจะสื่อสารกับเธอ
“พลอย… ฉันเอง… ภาค…”
พลอยรีบกดรับสายทันที
“ภาค! คุณอยู่ที่ไหน… เกิดอะไรขึ้น…?”
“ฉัน… ฉันอยู่ที่ที่ปลอดภัย… แต่… ฉันไม่สามารถอธิบายได้มากนัก… ตอนนี้…” เสียงของภาคฟังดูเหนื่อยล้าและเครียด
“คุณ… คุณบอกว่าให้ฉันระวังตัว… แล้ว… แล้ว ‘เขา’ คนนั้น… เป็นใคร…?” พลอยถามอย่างร้อนรน
“เดี๋ยว… เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้คุณฟัง… พลอย… แต่… คุณต้องเชื่อใจฉัน… นะ…”
“ฉันจะเชื่อใจคุณ… ภาค… ขอแค่อย่าหายไปอีก… ได้โปรด…” น้ำเสียงของพลอยสั่นเครือ
“ฉัน… ฉันจะไม่หายไปไหน… พลอย… แต่… คุณต้องฟังฉันให้ดี…”
ภาคเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด
“คุณจำ ‘วันนั้น’ ได้ใช่ไหม… วันที่คุณเห็นฉันกับผู้หญิงคนนั้น… ที่คุณเข้าใจผิด…”
พลอยพยักหน้าอย่างแรง แม้ว่าภาคจะมองไม่เห็น
“ผู้หญิงคนนั้น… คือ… คือภรรยาของ ‘เขา’… พลอย…”
“ภรรยา… ของ ‘เขา’…?” พลอยทวนคำด้วยความงุนงง
“ใช่… ‘เขา’… คือคนที่ฉันพยายามจะจับกุมมาตลอด… มาเฟียผู้มีอิทธิพล… ที่อยู่เบื้องหลังการค้ายาเสพติด… และการฟอกเงิน… ฉันพยายามจะรวบรวมหลักฐาน… เพื่อจะเปิดโปง ‘เขา’…”
พลอยอ้าปากค้าง “แล้ว… แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงไปกับภรรยาของ ‘เขา’… ในวันนั้น…?”
“ฉัน… ฉันกำลังจะจับกุม ‘เขา’… แต่ ‘เขา’ รู้ตัวก่อน… ‘เขา’ เลยวางแผน… วางแผนที่จะกำจัดฉัน… และ… และ ‘เขา’ ก็รู้ว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน…”
ภาคหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังสูดหายใจลึกๆ
“‘เขา’ เลยใช้ภรรยาของ ‘เขา’… เป็นเครื่องมือ… ‘เขา’ บังคับให้ภรรยาของ ‘เขา’ มาพบฉัน… แล้ว… แล้วบังคับให้ฉัน… ไปกับเธอ… เพื่อให้คุณเห็น… เพื่อให้คุณเข้าใจผิด… และ… และทำให้คุณหนีไป…”
น้ำตาของพลอยไหลลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและโหดร้ายขนาดนี้
“แล้ว… แล้วทำไม… คุณถึงไม่บอกฉัน… ภาค… ทำไมถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด…”
“เพราะ… เพราะถ้าฉันบอกคุณ… ‘เขา’ จะรู้ว่าฉันกำลังจะเปิดโปง ‘เขา’… แล้ว… แล้ว ‘เขา’ ก็จะทำอันตรายคุณ… พลอย… ฉัน… ฉันยอมรับความเจ็บปวด… ยอมรับความเกลียดชังจากคุณ… ดีกว่าที่จะเห็นคุณตกอยู่ในอันตราย…”
น้ำเสียงของภาคเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด
“ฉัน… ฉันขอโทษนะพลอย… ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ… ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด…”
พลอยฟังคำพูดของภาคด้วยหัวใจที่บอบช้ำ เธอรู้สึกถึงความรักอันยิ่งใหญ่ที่ภาคมีให้ แต่ก็เจ็บปวดกับวิธีการที่เขาเลือกใช้
“ภาค… ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย…”
“คุณ… คุณไม่ต้องพูดอะไร… พลอย… แค่… แค่เชื่อใจฉัน… และ… และอยู่ให้ห่างจากเรื่องนี้… ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้…”
“แต่… แล้วคุณล่ะ… ภาค… คุณจะทำยังไง…?”
“ฉัน… ฉันจะจัดการ… ฉันจะจัดการ ‘เขา’… ฉันจะทำให้เรื่องทุกอย่างจบลง… เพื่อคุณ… เพื่อเรา…”
“เพื่อเรา…?” พลอยทวนคำด้วยความหวัง
“ใช่… เพื่อเรา… พลอย…”
แต่ก่อนที่พลอยจะได้ตอบรับคำพูดนั้น เสียงของภาคก็ขาดหายไป เสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ภาค! ภาค!” พลอยตะโกนเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา
เธอรีบมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ปรากฏข้อความ “Connection Lost”
พลอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าเธอ
“ภาค… คุณ… คุณไปไหน…?”
เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องทำงาน หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล
ความจริงที่ถูกเปิดเผยเมื่อครู่ ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดของเธอหายไป แต่กลับยิ่งเพิ่มทวีคูณ
เธอเข้าใจแล้วว่าภาคไม่ได้เกลียดเธอ แต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจคือ… แล้วตอนนี้ภาคอยู่ที่ไหน? แล้วเขาจะทำอะไรต่อไป? แล้ว “เขา” คนนั้น… จะปล่อยให้ภาคจัดการได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?
พลอยเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยดำมืด ตอนนี้เริ่มมีแสงสว่างรำไรลอดผ่านออกมา ราวกับเป็นสัญญาณของรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง… แต่รุ่งอรุณนี้… จะนำพาความสุขมาให้เธอจริงๆ หรือไม่… เธอไม่อาจแน่ใจได้เลย
พลอยรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่แค่ความหนาวเย็นของอากาศ แต่เป็นความหนาวเย็นของความกลัวและความไม่แน่นอนที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา
เธอจับโทรศัพท์ที่วางสายไปแล้วแน่นขึ้น
“ภาค… คุณต้องปลอดภัยนะ…”
เธอภาวนาอยู่ในใจ
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากเบอร์เดิม
พลอยรีบเปิดอ่าน ข้อความนั้นสั้นๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
“ฉัน… ถูก ‘เขา’ จับตัวไปแล้ว… พลอย… ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไง…”
พลอยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้อ่านได้
“ถูกจับตัวไป… ภาค…?”
เธอรีบโทรกลับไปที่เบอร์เดิม แต่ก็ปรากฏข้อความ “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”
พลอยลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความกังวล
เธอรู้แล้วว่าเธอไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป
เธอจะต้องตามหาภาค… และเธอจะต้องทำให้เรื่องนี้จบลง… ไม่ว่าราคาที่ต้องจ่ายจะเป็นเท่าไรก็ตาม…
นายพลดราม่าที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก