“เธอพูดเหมือนกำลังจะจากไปตลอดกาล… ทั้งที่ก็แค่จะไปทำงาน” เสียงทุ้มของ “คิรากร” แข็งกระด้างกว่าที่เคย เขาพยายามซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ปั่นป่วนในอก แต่สายตาคมกริบที่จ้องจับผิด “แพรไหม” กลับบ่งบอกความไม่ไว้วางใจอย่างชัดเจน
แพรไหมกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เธอรู้ดีว่าคำพูดของเธอในวันนั้น อาจจะฟังดูเกินจริงไปสักหน่อย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าชะตากรรมของเธอจะพลิกผันได้ถึงเพียงนี้ การจากลาอย่างกะทันหันที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน มันไม่ใช่การจากลาธรรมดา แต่มันคือการถูกเหวี่ยงทิ้งราวกับเศษขยะไร้ค่าในวันที่หัวใจของเธอเปราะบางที่สุด
“ก็แค่… ระยะทางมันไกลค่ะคุณคิรากร” เธอยิ้มบางๆ พยายามกลบเกลื่อน แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเศร้าสร้อยจนน่าใจหาย คิรากรสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเธออย่างชัดเจน มันมีความเศร้าที่ซ่อนเร้น ความเจ็บปวดที่พยายามปกปิดเอาไว้ และความหวาดกลัวที่ฉายชัดทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้
“ระยะทาง… ที่ทำให้เธอต้องไปจากชีวิตผมแบบนั้นน่ะเหรอ?” คำถามของเขาเต็มไปด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ มันไม่ใช่การถามเพื่อต้องการคำตอบจริงๆ แต่เป็นการประชดประชัน แสดงออกถึงความรู้สึกที่ค้างคามานานหลายปี เขาจำได้ดีถึงวันที่แพรไหมหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ
“มัน… มันมีเหตุผลค่ะ” แพรไหมตอบเสียงสั่น เธออยากจะบอกความจริงทั้งหมด อยากจะเล่าถึงความโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญ แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ ความลับที่เธอแบกรับมานานหลายปี มันหนักอึ้งเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยมันออกมา
คิรากรเดินเข้ามาใกล้แพรไหมมากขึ้นเรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแทบไม่มี เขาโน้มใบหน้าลงมามองดวงตาของเธออย่างพิจารณา “เหตุผล… ที่เธอต้องโกหกผมตลอดเวลาที่ผ่านมาน่ะเหรอ?” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่ความสงสัยยังคงไม่จางหายไป
“โกหก…?” แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ฉันไม่ได้โกหกคุณนะ”
“งั้น… วันที่เธอหายไป… ทำไมเธอถึงไม่บอกผมสักคำ?” เขาถามตรงๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ “ทำไมเธอถึงเลือกที่จะเดินจากไป โดยไม่สนใจความรู้สึกของผมเลยแม้แต่น้อย?”
แพรไหมน้ำตาคลอ เธออยากจะอธิบาย แต่คำพูดกลับติดขัด การเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดในอดีต มันยากเย็นเหลือเกินสำหรับเธอ
“ตอนนั้น… ฉัน… ฉันไม่เหลือทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ ค่ะ” เธอพยายามสะกดกลั้นน้ำตา
“ไม่เหลือทางเลือก… หรือเธอไม่อยากจะอยู่กับผม?” คิรากรถามอย่างตัดพ้อ เขาจำได้ดีถึงความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้ง ความรู้สึกที่เหมือนถูกย่ำยีหัวใจ เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมแพรไหมถึงทำกับเขาได้ถึงขนาดนี้
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!” แพรไหมรีบปฏิเสธ เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ “ฉัน… ฉันรักคุณนะ” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันตั้งตัว มันเป็นคำพูดที่เธอเก็บงำมาตลอดหลายปี
คิรากรชะงักไป เขาไม่คาดคิดว่าแพรไหมจะพูดแบบนี้ออกมา ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในใจเขา มันทั้งดีใจ ประหลาดใจ และสับสนปนเปกันไปหมด
“ถ้ารัก… ทำไมถึงทำแบบนั้น?” เขาถามเสียงแผ่ว
แพรไหมหลับตาลง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม เธอไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้จริงๆ
“ผม… ผมจำได้ว่าวันนั้น… คุณมีของบางอย่างอยู่ในมือ” จู่ๆ คิรากรก็นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นได้ “มันเป็น… เป็นกรอบรูป”
แพรไหมสะดุ้ง เธอจำได้ว่าวันนั้นเธอถือกรอบรูปนั้นติดมือไปด้วย แต่เธอไม่ทันได้สังเกตว่าคิรากรจะจำได้
“ใช่ค่ะ… ฉัน… ฉันมี” เธอตอบเสียงเบา
“ผม… ผมรู้สึกว่าวันนั้นคุณดู… กลัว… กลัวอะไรบางอย่าง” คิรากรพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว เขาจำได้ว่าแววตาของแพรไหมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับกำลังจะเผชิญหน้ากับอะไรที่น่าสะพรึงกลัว
“คุณ… คุณสังเกตเห็นอะไรผิดปกติในตัวผม… ในตอนนั้น?” แพรไหมถามอย่างระแวง
“ผม… ผมไม่แน่ใจ” คิรากรส่ายหน้าช้าๆ “แต่มันมีความรู้สึกบางอย่าง… ที่ทำให้ผมสงสัยมาตลอด”
เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง และหยิบกล่องไม้เก่าๆ ขึ้นมา “ผมเจอสิ่งนี้… ในลิ้นชักตอนที่ผมกำลังเก็บของ” เขาเปิดกล่องออก เผยให้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ จำนวนหนึ่ง
แพรไหมมองดูรูปถ่ายเหล่านั้น หัวใจของเธอเต้นแรง รูปถ่ายเหล่านั้นเป็นรูปของเธอในวัยเด็ก รูปถ่ายครอบครัวที่เธอจำไม่ได้ รูปถ่ายที่… ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“นี่มัน… อะไรคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“ผม… ผมไม่รู้” คิรากรตอบ “แต่ผมรู้สึกว่ามัน… เกี่ยวข้องกับคุณ”
เขาหยิบรูปถ่ายรูปหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังยิ้มอย่างสดใส ดวงตาเป็นประกายแพรวพราว “ผม… ผมรู้สึกคุ้นๆ รูปนี้”
แพรไหมมองรูปนั้นอย่างตะลึง เธอจำได้ เด็กหญิงในรูป… คือเธอ!
“คุณ… คุณไปเอารูปนี้มาจากไหนคะ?” เธอถามเสียงแข็ง
“ผม… ผมเจอในกล่องนี้” คิรากรยื่นรูปให้เธอ “ผม… ผมรู้สึกว่ามันมีความลับบางอย่าง… ซ่อนอยู่”
แพรไหมรับรูปนั้นมา หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่เคยคิดเลยว่ารูปถ่ายในวัยเด็กของเธอจะมาปรากฏอยู่ที่นี่ มันคือหลักฐาน… หลักฐานที่เธอพยายามจะลืมเลือน
“คุณ… คุณสงสัยอะไรในตัวผม?” แพรไหมถามอย่างหวาดระแวง
“ผม… ผมสงสัยในทุกอย่าง” คิรากรตอบ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่รูปถ่าย “ผมสงสัยในความจริงที่ผมเคยเชื่อ… ผมสงสัยในตัวคุณ… และผมสงสัยว่า… ทำไมคุณถึงต้องจากผมไป”
เขาหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมา เป็นรูปของครอบครัวที่ดูอบอุ่น แต่แฝงไปด้วยความเศร้า “รูปนี้… ดูเหมือนจะเป็นครอบครัวของคุณ”
แพรไหมมองรูปนั้น นึกถึงอดีตอันขมขื่น ภาพความทรงจำที่เธอพยายามผลักไสออกไป มันกลับเข้ามาหลอกหลอนเธออีกครั้ง
“ผม… ผมอยากจะรู้ความจริงทั้งหมด” คิรากรพูดเสียงเครือ “ผมอยากจะรู้ว่า… อะไรคือเหตุผลที่แท้จริง… ที่ทำให้คุณต้องทิ้งผมไป”
แพรไหมกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าความลับของเธอกำลังจะถูกเปิดเผย ความจริงที่ซ่อนเร้นมานานหลายปี กำลังจะทำให้คิรากรต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่เขาเองก็คาดไม่ถึง
“คุณ… คุณไม่ควรจะยุ่งกับเรื่องนี้เลยนะคะ” เธอเตือน
“แต่ผม… ผมอยากรู้” คิรากรยืนกราน
“ถ้าคุณรู้… คุณอาจจะเสียใจนะคะ” แพรไหมเตือนอีกครั้ง
“ผม… ผมยอมรับได้” เขาพูดอย่างหนักแน่น
แพรไหมมองเข้าไปในดวงตาของคิรากร เธอเห็นความมุ่งมั่นที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถซ่อนความจริงไปได้ตลอดกาล
“คุณ… คุณแน่ใจนะคะ?” เธอถาม
“แน่ใจ” คิรากรตอบ
แพรไหมถอนหายใจยาว เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะต้องบอกเขา… แต่ไม่ใช่ตอนนี้
“ฉัน… ฉันขอเวลาหน่อยนะคะ” เธอพูด “ฉัน… ฉันต้องการเวลา… เพื่อเตรียมตัว”
คิรากรพยักหน้าช้าๆ เขารู้ว่าแพรไหมกำลังจะบอกความจริงบางอย่าง แต่เขาก็พร้อมที่จะรอ
“ผม… ผมจะรอ” เขาพูด “แต่ผม… ผมจะไม่ยอมให้คุณหนีไปอีกแล้ว”
แพรไหมมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันทั้งสงสาร ทั้งขอบคุณ และทั้งเจ็บปวด เธอรู้ว่าการเปิดเผยความจริงครั้งนี้ จะนำมาซึ่งผลกระทบที่ยิ่งใหญ่หลวงต่อชีวิตของพวกเขา
“ฉัน… ฉันสัญญา” เธอตอบ
แต่ในใจลึกๆ ของเธอ เธอกลับรู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่าง ราวกับว่าโชคชะตากำลังจะเล่นตลกกับพวกเขาอีกครั้ง และความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนี้ จะนำมาซึ่งรอยแผลที่ยิ่งกว่าอันตราย…
“คุณ… คุณแน่ใจนะว่ารูปพวกนี้… ไม่ใช่ของใครอื่น?” คิรากรถามเสียงเครียด เขากำลังพิจารณาซองจดหมายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้รูปถ่าย ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ
แพรไหมตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอเพิ่งสังเกตเห็นซองจดหมายนั้น มันคือสิ่งที่เธอพยายามจะลืม… สิ่งที่เธอคิดว่ามันได้หายไปจากชีวิตเธอแล้ว
“ซองจดหมาย…?” เธอถามเสียงสั่น
“ใช่” คิรากรตอบ “มีชื่อคุณเขียนอยู่บนซอง… และ… มีตราประทับของ… โรงพยาบาล”
ดวงตาของแพรไหมเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก โรงพยาบาล… ตราประทับของโรงพยาบาล… ความลับที่เธอซ่อนไว้… มันกำลังจะถูกเปิดเผย…
รอยแผลอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก