"เด็กน้อย... ตัวเล็กๆ... กำลังร้องไห้จ้าอยู่บนเตียง" ภาพนั้นฉายชัดเข้ามาในมโนภาพของ "ภาคิน" ราวกับมีใครกำลังบังคับให้เขาเห็นมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขากำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆ ชานเมืองแห่งนั้น บ้านที่นักสืบได้เบาะแสมาว่า "ลลิษา" ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ชื่อใหม่ "พิมพ์ชนก"
หัวใจของภาคินเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาก้าวลงจากรถช้าๆ มือไม้สั่นเทา เขากำลังจะได้เจอเธออีกครั้ง หลังจากเวลาสามปีที่ยาวนาน เขาไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยเขาไหม หรือจะยังคงเกลียดชังเขาอยู่เช่นเดิม แต่สิ่งที่เขาแน่ใจคือ เขาได้เตรียมใจมาแล้ว... พร้อมที่จะยอมรับทุกผลที่จะตามมา
เขาเคาะประตูบ้านหลังเล็กอย่างแผ่วเบา เสียงรองเท้าส้นสูงของผู้หญิงดังเข้ามาใกล้ประตู ก่อนที่ประตูจะค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าของ "ลลิษา" หรือ "พิมพ์ชนก" ในวันนี้
เธอเปลี่ยนไปมาก... ใบหน้าของเธอยังคงความสวยงาม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววความเหนื่อยล้า และมีรอยคล้ำใต้ตาที่บ่งบอกถึงการพักผ่อนไม่เพียงพอ เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ก็ดูเรียบง่าย ไม่หรูหราเหมือนเมื่อก่อน แต่สิ่งที่ทำให้ภาคินตะลึงยิ่งกว่า คือ แววตาของเธอที่ดูมีความสุขอย่างประหลาดเมื่อเห็นเขา
"ภาคิน..." เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ภาคินยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก เขาไม่รู้จะเริ่มต้นประโยคแรกอย่างไรดี เขาเพียงแต่จ้องมองใบหน้าที่เขาคิดถึงมาตลอดเวลา
"เข้ามาสิ..." ลลิษาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงของเธอเริ่มมีความมั่นคงขึ้น "อย่ามายืนเก้ออยู่ตรงนั้นเลย"
ภาคินก้าวเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกประหลาด บ้านหลังเล็กๆ แห่งนี้อบอุ่นและสะอาดสะอ้าน มีของเล่นเด็กกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ และมีกลิ่นนมเด็กจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ
"คุณ... สบายดีไหม?" ภาคินถามเสียงตะกุกตะกัก
"ก็... ดีกว่าที่เคย" ลลิษาตอบ ใบหน้าของเธอฉายแววบางอย่างที่ภาคินอ่านไม่ออก "แล้วคุณล่ะ? มาทำอะไรที่นี่?"
"ผม... ผมตามหาคุณ" ภาคินพูดตรงไปตรงมา "ผมรู้ว่าผมทำผิดไว้มาก ผมอยากจะขอโทษคุณ และ... ผมอยากจะรู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง"
ในขณะที่ภาคินกำลังพูด เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยก็ดังขึ้นมาจากห้องนอน ลลิษามีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันไปทางต้นเสียง
"ขอโทษนะ... ลูกฉันตื่น" ลลิษาพูดพลางเดินไปที่ห้องนอน ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความสงสัย... ลูก? ลูกใคร?
ไม่นานนัก ลลิษาก็อุ้มเด็กน้อยออกมาจากห้องนอน เด็กน้อยมีผมสีดำเข้มเหมือนภาคิน และมีดวงตากลมโตสีดำสนิทที่มองมายังภาคินด้วยความสงสัย
"นี่... ลูกชายของฉัน... ชัยชนะ" ลลิษาแนะนำลูกชายให้ภาคินรู้จัก
ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาจ้องมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของลลิษา ดวงตากลมโตคู่นั้น... มันเหมือนกับดวงตาของเขาไม่มีผิด! ไม่... เป็นไปไม่ได้!
"ลูก... ลูกของคุณ?" ภาคินถามเสียงสั่นเครือ
ลลิษาพยักหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าปนความภาคภูมิใจ "ใช่... เขาคือลูกของเรา"
โลกทั้งใบของภาคินเหมือนจะหยุดหมุน การได้เห็นหน้าลูกชายของตัวเองเป็นครั้งแรก มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันมีความสุข ความตกใจ ความเสียใจ และความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
ชัยชนะ... ชื่อของเด็กน้อยเป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตที่มืดมิดของภาคิน เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีลูก เขาไม่เคยรู้ว่าลลิษาท้อง!
"ทำไม... ทำไมคุณไม่บอกผม?" ภาคินถามเสียงแผ่วเบา
ลลิษากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ตอนนั้น... คุณไม่เชื่อใจผมเลย คุณโยนผมทิ้งไป... ผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมบอกคุณ คุณจะยิ่งทำร้ายผมกับลูก... ผมเลยเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว"
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของลลิษา ภาคินรู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ เขาเข้าใจแล้ว... เข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น
"ผมขอโทษ... ลลิษา... ผมขอโทษที่ทำร้ายคุณ ผมขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณในวันที่คุณต้องการผมมากที่สุด" ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เขารู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในทะเลแห่งความเสียใจ
ชัยชนะร้องไห้เบาๆ ลลิษาโอบกอดลูกชายไว้แน่น พยายามปลอบประโลม
"ผม... ผมจะไม่ไปไหนอีกแล้ว" ภาคินพูดเสียงดังฟังชัด "ผมจะอยู่ตรงนี้... จะอยู่เคียงข้างคุณกับชัยชนะ... ผมจะทำทุกอย่างเพื่อชดเชยความผิดพลาดที่ผมทำไว้"
ดวงตาของลลิษาเงยขึ้นมองภาคิน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน และความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้น
"ผมรักคุณนะ ลลิษา... ผมรักคุณเสมอมา" ภาคินพูดพร้อมกับยื่นมือออกไป หมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ
แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากนอกบ้าน และประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชายร่างสูงในชุดสีดำ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาฉายแววเย็นชา และสายตาของเขาจ้องมองมาที่ภาคินด้วยความไม่พอใจ
"ดูเหมือนผมจะมาผิดเวลาซะแล้วนะครับ คุณภาคิน" เสียงทุ้มเย็นเยียบของ "อาทิ" ดังขึ้น "ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ที่ของคุณ"
ภาคินลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับอาทิ เขาเห็นความโกรธและความหวงแหนในดวงตาของอาทิ เขาเข้าใจแล้ว... อาทิไม่ได้เป็นแค่เพื่อนของลลิษา แต่เขาเป็นมากกว่านั้น...
"ผมจะพาครอบครัวของผมกลับบ้าน" ภาคินประกาศเสียงดังฟังชัด
"ครอบครัวของคุณ?" อาทิแค่นหัวเราะ "คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์พูดแบบนั้นแล้วเหรอ?"
การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น... และครั้งนี้... มันจะอันตรายกว่าที่เคย!
รอยแผลอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก