"เงาที่เคยถูกลบเลือน ค่อยๆ ทาบทับลงบนผืนผ้าใบแห่งความสุข ชวนให้กลิ่นอายของความหวังที่เพิ่งจะผลิบาน ถูกแทนที่ด้วยลมหายใจอันเย็นเยียบแห่งความระแวง"
เสียงโทรศัพท์ที่เงียบหายไปเมื่อครู่นี้ ยังคงทิ้งร่องรอยความไม่สบายใจไว้ในใจของลลิษาอย่างชัดเจน แม้ภาคินจะพยายามกลบเกลื่อนด้วยคำอธิบายเรื่องงาน แต่แววตาที่ฉายฉายความกังวล และน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มันบอกเธอเป็นนัยว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่ต้องการให้เธอรู้
หลังจากนั้น ภาคินก็ดูเหมือนจะกลับไปจดจ่อกับงานของเขาอีกครั้ง แต่ลลิษากลับรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไป เขาดูหงุดหงิดง่ายขึ้น สมาธิของเขาดูเหมือนจะกระเจิดกระเจิงไปกับสิ่งที่เขาได้ยินจากปลายสายเมื่อครู่
เธอพยายามจะปัดเป่าความคิดนั้นออกไป พยายามจะเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาบอก แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
"คุณ... ดูไม่สบายใจเลยนะคะ" ลลิษาเอ่ยขึ้น ขณะที่เธอเดินเข้าไปใกล้ภาคินที่กำลังนั่งทำงานอยู่
ภาคินเงยหน้าขึ้นมา มองเธอด้วยแววตาที่เหนื่อยอ่อน "ผม... แค่มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อย" เขาตอบ พยายามยิ้มให้เธอ แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนๆ
"เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับสายเมื่อครู่หรือเปล่าคะ?" เธอถามตรงๆ เธอไม่ต้องการให้ความลับมาเป็นกำแพงขวางกั้นระหว่างพวกเขาอีกต่อไป
ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ใช่... มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอดีต"
"อดีต... ที่คุณเคยบอกว่าไม่อยากจะนึกถึงมันอีกแล้ว?" เธอถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลง
ภาคินพยักหน้าช้าๆ "มีบางคน... ที่ยังคงไม่ยอมปล่อยวาง"
คำพูดนั้นทำให้ลลิษาใจหายวาบ เธอจำได้ถึงเรื่องราวในอดีตที่ภาคินเคยเล่าให้เธอฟัง ถึงความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอ ซึ่งต้นตอของมันมาจากใครบางคน ที่ต้องการจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา
"คุณหมายถึง... คนคนนั้นหรือคะ?" เธอถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
ภาคินมองเธอตรงๆ ดวงตาของเขาฉายแววของความไม่พอใจ "ใช่... เธอคนนั้น"
"เธอ... มาทำอะไรคะ?"
"เธอโทรมา... บอกว่า... ต้องการจะกลับมา" ภาคินตอบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ "แต่ผมบอกเธอไปแล้วว่า... ผมไม่ต้องการให้เธอเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตผมอีก"
ลลิษาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่า "เธอคนนั้น" ที่ภาคินพูดถึง คือ "ชนิกานต์" ผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตคนรักของภาคิน และเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ ที่เกือบจะทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินจนสิ้น
"แต่... ถ้าเธอไม่ยอมปล่อยวางล่ะคะ?" ลลิษาถามด้วยความกังวล
ภาคินกำหมัดแน่น "ผมจะไม่ยอมให้เธอเข้ามาทำลายชีวิตผมกับคุณอีกเด็ดขาด"
ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รัวเร็วจนน่าตกใจ
ภาคินกับลลิษามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
"ใครมาตอนดึกขนาดนี้" ภาคินพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ประตู
ลลิษาก็ลุกตามเขาไป ยืนอยู่ข้างหลังเขาอย่างเงียบๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้
เมื่อภาคินเปิดประตูออก... สิ่งที่ปรากฏอยู่หน้าประตู ก็ทำให้ทั้งเขาและเธอต้องตกตะลึง
หญิงสาวสวยสง่าในชุดราตรีสีแดงเพลิง ยืนยิ้มอย่างเยือกเย็นอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงของเธอแหลมเล็ก แต่กลับแฝงไปด้วยความอันตราย
"ไงคะ... ภาคิน" ชนิกานต์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย "ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน... เลยแวะมาหา"
ดวงตาของชนิกานต์เหลือบมามองลลิษาที่ยืนอยู่ข้างหลังภาคิน ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ส่วนนี่... คงจะเป็น... คุณลลิษา ใช่ไหมคะ?"
ลลิษารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เธอไม่เคยคิดว่าชนิกานต์จะกล้าปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอแบบนี้
"คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" ภาคินถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
"มาหาคนที่ฉันรักไงคะ" ชนิกานต์ตอบหน้าตาเฉย "แล้วก็... มาทวงในสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันคืน"
เธอเดินแทรกตัวเข้ามาในบ้านอย่างหน้าตาเฉย ไม่สนใจสายตาที่มองมาของภาคินและลลิษา
"ชนิกานต์! คุณจะไปไหน!" ภาคินตะคอก
แต่ชนิกานต์กลับไม่สนใจ เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าเธอเป็นเจ้าของบ้าน
"ฉัน... รู้ทุกอย่างนะภาคิน" ชนิกานต์พูด พลางเหลือบมองลลิษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "เรื่องความลับที่คุณซ่อนเอาไว้... เรื่องที่ทำให้คุณกับลลิษาต้องเข้าใจผิดกัน... ฉันรู้ดี"
คำพูดนั้นทำให้ลลิษาถึงกับอึ้ง เธอไม่เข้าใจว่าชนิกานต์กำลังพูดถึงอะไร "ความลับ... ที่ฉันซ่อนไว้?"
ภาคินหันมามองลลิษาด้วยความตกใจ เขาไม่คาดคิดว่าชนิกานต์จะรู้เรื่องนี้
"ใช่ค่ะ... ความลับที่น่าสงสารของคุณลลิษา" ชนิกานต์พูดต่อ พลางเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจ "ความลับที่จะทำให้ภาคิน... ต้องเสียใจที่สุดในชีวิต"
ลลิษามองภาคินด้วยความสับสน และความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ มันคือความจริงที่เธอพยายามซ่อนเอาไว้ ความจริงที่อาจจะทำลายทุกอย่างอีกครั้ง
"คุณ... หมายความว่ายังไง?" ลลิษาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ
ชนิกานต์หัวเราะเบาๆ "ไม่นาน... คุณก็จะรู้เองค่ะ"
เธอหันไปมองภาคินด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความสุข "แล้ว... เราก็จะได้เห็นกันว่า... ใครกันแน่... ที่จะเสียใจที่สุด"
ภาคินยืนแข็งทื่อ มองชนิกานต์ด้วยความโกรธ และมองลลิษาด้วยความหวั่นใจ ความลับของลลิษา... ความลับที่เขาไม่เคยล่วงรู้ กำลังจะถูกเปิดเผย โดยศัตรูที่แท้จริงของพวกเขา
รอยแผลอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก