ตอนที่ 30 — รักนิรันดร์

"เธอหนีไปแล้ว!" เสียงของเลขาที่ดังมาจากปลายสาย โทรศัพท์ในมือของธีรภัทรเกือบจะหลุดมือ เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดไปทั่วร่าง การหลบหนีของวิภาดาคือสัญญาณอันตรายที่เขารู้ดี

"เป็นไปได้ยังไง!" ธีรภัทรตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "เธออยู่ในความดูแลของเจ้าหน้าที่ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ!"

"ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับคุณธีรภัทร! เมื่อสักครู่ผมเพิ่งได้รับแจ้ง... ‌เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!"

แพรวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เธอรีบเอื้อมมือมาจับแขนของธีรภัทร "เกิดอะไรขึ้นคะ"

ธีรภัทรหันมามองหน้าแพรวา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "วิภาดา... เธอหนีออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว"

ใบหน้าของแพรวาซีดเผือด เธอรู้ดีว่าวิภาดาเป็นคนอันตรายเพียงใด ​และการที่เธอหลุดออกไปในตอนนี้ ย่อมเป็นอันตรายต่อทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อตัวเธอเอง

"เราต้องระวังตัวให้มากขึ้นแล้วค่ะ" แพรวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ธีรภัทรพยักหน้า เขาคว้ามือของแพรวามาบีบเบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะ... ฉันจะปกป้องเธอเอง"

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของทั้งสองก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวง ‍แพรวาพยายามที่จะใช้ชีวิตตามปกติ สร้างอนาคตร่วมกับธีรภัทร แต่เธอก็รู้ดีว่า อันตรายที่แท้จริงยังคงคืบคลานอยู่รอบตัว

ธีรภัทรทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาความปลอดภัยให้กับแพรวา เขาจ้างคนคุ้มกันส่วนตัว และพยายามสืบหาเบาะแสของวิภาดา แต่ก็ยังคงไร้วี่แวว

คืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสุข ‌แสงเทียนสลัวๆ และเสียงเพลงเบาๆ คลอเคล้า แพรวารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

"คุณธีรภัทรคะ..." แพรวาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังจัดดอกไม้ใส่แจกัน "ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองเราอยู่..."

ธีรภัทรหันมามองแพรวาด้วยความแปลกใจ "เธอคิดมากไปหรือเปล่า"

แต่แล้ว เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!

ร่างของวิภาดาปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ‍ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและเคียดแค้น ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความอาฆาตพยาบาท

"แก... แพรวา!" วิภาดากล่าวด้วยเสียงแหบพร่า "แกทำลายทุกอย่างของฉัน! แกต้องชดใช้!"

ธีรภัทรผลักแพรวาไปข้างหลังเขาอย่างรวดเร็ว "วิภาดา! แกจะทำอะไร!"

"ฉันจะเอาทุกอย่างที่ฉันควรจะได้คืนมา!" ​วิภาดากล่าวพลางชักมีดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า "และแก... ธีรภัทร! แกจะต้องเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยเจ็บปวด!"

การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้น ธีรภัทรพยายามเข้าขัดขวางวิภาดา ขณะที่แพรวาก็พยายามหาทางหนี

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้นเอง รอยแผลในอดีตที่เคยเกือบจะพรากทั้งสองออกจากกัน กลับกลายเป็นพลังที่ทำให้พวกเขารักกันและกันมากขึ้น

ธีรภัทรต่อสู้กับวิภาดาอย่างดุเดือด ​เขาได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ยังคงพยายามปกป้องแพรวา

"แพรวา! วิ่งไป!" ธีรภัทรตะโกน

แพรวาเห็นโอกาส เธอรีบวิ่งออกไปนอกห้อง และตะโกนขอความช่วยเหลือ

เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึง วิภาดาถูกจับกุมได้ในที่สุด แต่การต่อสู้ครั้งนี้ก็ได้ทิ้งรอยแผลที่ลึกซึ้งไว้กับธีรภัทร

หลายเดือนต่อมา...

ชีวิตของแพรวาและธีรภัทรค่อยๆ ​กลับสู่ภาวะปกติ ธีรภัทรได้รับการรักษา และบาดแผลของเขาก็เริ่มดีขึ้น แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม

พวกเขาตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้อดีตมาทำลายอนาคตอีกต่อไป รอยแผลในอดีตได้กลายเป็นบทเรียนอันมีค่า ที่สอนให้พวกเขารักกันให้มากขึ้น เข้าใจกันให้มากขึ้น และให้อภัยกันให้มากขึ้น

วันหนึ่ง ธีรภัทรได้พาแพรวาไปยังชายหาดที่พวกเขาเคยมีความสุขด้วยกัน

"แพรวา" ธีรภัทรกล่าวพลางสวมแหวนเพชรเม็ดงามให้กับเธอ "ฉันรู้ว่าเราผ่านอะไรมามากมาย... แต่ฉันก็รู้ว่า... รักของเรามันแข็งแกร่งกว่าทุกสิ่ง"

แพรวายิ้มรับ น้ำตาแห่งความสุขเอ่อคลอในดวงตา "ใช่ค่ะ... รักของเรา... มันเป็นรักนิรันดร์"

ทั้งสองสวมกอดกัน ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาด ราวกับเป็นพยานแห่งความรักของพวกเขา

เรื่องราวของแพรวาและธีรภัทร กลายเป็นตำนานแห่งรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า แม้จะผ่านความเจ็บปวดและความลับที่ซับซ้อนเพียงใด หากหัวใจยังคงมั่นคงในความรัก... รอยแผลอันตราย ก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างแห่งความหวัง และนำพาไปสู่รักนิรันดร์ได้เสมอ

พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข สร้างครอบครัวที่อบอุ่น และเป็นที่รักของผู้คนรอบข้าง เรื่องราวของพวกเขาสอนให้รู้ว่า ความรักที่แท้จริง ไม่ใช่การไม่มีรอยแผล แต่คือการเยียวยาบาดแผลเหล่านั้นด้วยความเข้าใจ การให้อภัย และความรักที่ไม่มีเงื่อนไข

และทุกครั้งที่มองไปยังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ แพรวาก็จะนึกถึงธีรภัทรเสมอ... ชายผู้ที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนที่รักเธอมากที่สุดในโลก

ความรักของพวกเขาเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน กลายเป็นตำนานแห่งรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด... ราวกับดวงดาวที่ส่องประกายอยู่บนฟากฟ้าตลอดไป