ตอนที่ 5 — อันตรายที่ซุ่มซ่อน

“อยู่เฉยๆ อย่าออกไปไหน!” เสียงของธามยังคงก้องอยู่ในหูของเมขลา เธอตัวสั่นระริก หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวก้าวถอยหลังไปช้าๆ จนหลังชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ ความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในห้องเมื่อแสงไฟนอกบ้านเริ่มดับลง ‌ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้กับเธอ

เธอพยายามนึกย้อนกลับไปว่าเกิดอะไรขึ้น ธามเพิ่งรับโทรศัพท์ที่ดูเหมือนจะมีเรื่องไม่ดี และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็วิ่งเข้ามาในห้องเธอด้วยท่าทีตึงเครียดพร้อมกับคำเตือน “พวกมันตามมาแล้ว” ใครคือ ‘พวกมัน’ และทำไมพวกเขาถึงตามมา?

เมขลาพยายามรวบรวมสติ ​เธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความกลัวได้ เธอต้องทำอะไรสักอย่าง แต่เธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อเธอเป็นเพียงแค่ ‘เมขลา’ หญิงสาวธรรมดาที่ถูกจับพลัดจับผลูมาอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอกห้อง ราวกับว่ามีคนกำลังเดินตรงมายังห้องของเธอ ‍เมขลาหลับตาลงแน่น เธอภาวนาขอให้ธามกลับมา ขอให้เขามาช่วยเธอ

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ธามที่เข้ามา แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าในชุดสีดำ ใบหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากอำพราง ทำให้เมขลาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าจริงๆ ‌ของเขาได้

“แกคือเมขลา?” ชายคนนั้นถามเสียงห้าว มันเป็นเสียงที่น่ากลัวและเย็นชา

เมขลาไม่สามารถตอบอะไรได้ เธอทำได้เพียงแค่พยักหน้าอย่างหวาดกลัว

“ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็มากับฉันดีๆ” ชายคนนั้นพูดพลางยื่นมือมาข้างหน้า หมายจะคว้าตัวเธอ

เมขลาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว เธอไม่ยอมให้ใครมาทำร้าย ‍หรือบังคับเธอได้ง่ายๆ ถึงแม้เธอจะกลัว แต่ความโกรธและความไม่ยอมแพ้ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“อย่ามายุ่งกับฉัน!” เธอตะโกนเสียงดัง พยายามปลุกเร้าความกล้าหาญที่มีอยู่

ชายคนนั้นหัวเราะในลำคออย่างเยาะเย้ย “ปากดีนักนะ” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น

เมขลาไม่มีทางเลือกอื่น เธอเหลือบไปเห็นแจกันดอกไม้ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ​เธอคว้ามันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเหวี่ยงมันใส่ชายคนนั้นอย่างสุดแรง

แจกันแตกกระจาย เสียงดังลั่นห้อง ชายคนนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เขาเอามือมากุมที่แขน ซึ่งมีเศษแจกันบาดอยู่

“แก!” เขาตะโกนด้วยความโกรธ

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร เสียงปืนดังขึ้น!

ปัง! ​ปัง!

เมขลาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหันไปมองต้นเสียง และเห็นร่างของธามยืนอยู่ตรงประตูห้อง มือของเขากำปืนแน่น ดวงตาของเขามองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความโกรธแค้น

ชายสวมหน้ากากล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่หน้าอก

“เมขลา!” ธามรีบวิ่งเข้ามาหาเธอทันที เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ​ราวกับจะปกป้องเธอจากอันตรายทั้งปวง

เมขลาซบหน้าลงกับอกของธาม เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เขา ความรู้สึกสับสนในใจเริ่มคลี่คลายลงเมื่อเธอรับรู้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้เธอจริงๆ

“คุณ... คุณเป็นอะไรไหม?” เธอถามเสียงสั่นเครือ

“ผมไม่เป็นไร” ธามตอบเสียงทุ้ม “แต่คุณล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เมขลาตอบ

ธามประคองใบหน้าของเธอขึ้นมา และมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างพิจารณา “ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เมขลาพูด “คุณช่วยฉันไว้”

ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์อันตราย ทำให้เมขลาเริ่มสับสนในความรู้สึกของตัวเอง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธามถึงต้องมาช่วยเธอ ทำไมเขาถึงดูเป็นห่วงเธอขนาดนี้ ทั้งๆ ที่การแต่งงานของพวกเขาก็เป็นเพียงเรื่องปลอม

ธามค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก เขาจ้องมองเมขลาด้วยแววตาที่ซับซ้อน “คุณต้องปลอดภัย” เขาพูดเน้นย้ำ

“ทำไมคุณถึง...” เมขลาเริ่มจะถาม

แต่ธามก็พูดขัดขึ้นมาก่อน “ผมจะอธิบายให้คุณฟัง” เขาพูด “แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

ธามจัดการกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาโทรศัพท์หาลูกน้องให้มาจัดการกับศพ และเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อย เมขลาได้แต่นั่งมองเขาทำงานอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ธามก็พาเมขลาไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเขา เขาปิดประตูห้องอย่างแน่นหนา และหันมาเผชิญหน้ากับเธอ

“ผมรู้ว่าคุณสับสน” ธามเริ่มพูด “และผมจะพยายามอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง”

เขาเล่าถึงความขัดแย้งระหว่างแก๊งมาเฟียต่างๆ ที่กำลังต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอำนาจ และบอกว่าการแต่งงานปลอมครั้งนี้ เป็นการสร้างพันธมิตรเพื่อความปลอดภัยของเขา และเมขลาเองก็ตกเป็นเป้าหมายโดยไม่รู้ตัว

“คุณ... เป็นเป้าหมาย?” เมขลาถามด้วยความตกใจ

“ใช่” ธามตอบ “พวกมันคิดว่าคุณคือคนสำคัญของผม และกำลังใช้คุณเป็นเครื่องมือในการต่อรอง”

เมขลาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวอันตรายเช่นนี้

“แล้ว... เรื่องท้องของฉันล่ะคะ?” เธอถามอย่างลังเล

ธามมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนลง “นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการ” เขาตอบ “ผมต้องการให้ทุกคนเชื่อว่าคุณคือภรรยาของผมจริงๆ เพื่อปกป้องคุณ”

เมขลาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าการแต่งงานปลอมครั้งนี้ จะมีเบื้องหลังที่อันตรายและซับซ้อนขนาดนี้

“คุณ... ไม่ได้รักฉันใช่ไหมคะ?” เมขลาถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

คำถามนั้นทำให้ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองมาที่เธอ ด้วยแววตาที่เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างภายในใจ

“ผม... ไม่รู้” เขาตอบในที่สุด “แต่ผมไม่ต้องการให้คุณเป็นอันตราย”

คำตอบของเขาทำให้เมขลาใจหายวาบ เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี ธามกำลังเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอ หรือแค่นั่นเป็นเพียงหน้าที่ของเขาในการปกป้อง ‘ภรรยาปลอม’ ของเขา?

“คุณ... ต้องเชื่อใจผมนะ เมขลา” ธามพูดพลางยื่นมือมาจับมือของเธอไว้

เมขลาจ้องมองไปที่มือของเขา มือที่เคยจับปืนที่เคยทำร้ายคนอื่น แต่ตอนนี้กลับจับมือเธออย่างอ่อนโยน

“ฉัน... จะพยายามค่ะ” เธอตอบ

ธามบีบมือเธอเบาๆ “หลังจากนี้ ชีวิตของคุณจะไม่ง่าย แต่ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ”

คำพูดของเขาทำให้เมขลารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ถึงแม้สถานการณ์จะยังคงอันตราย แต่การที่ธามยืนยันว่าจะอยู่ข้างๆ เธอ ก็ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา

แต่เมื่อเธอคิดว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น จู่ๆ ก็มีเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นมาจากนอกบ้าน

“เกิดอะไรขึ้นอีกคะ!” เมขลาถามด้วยความตกใจ

ธามรีบผละมือออกจากเธอ และเดินไปยังหน้าต่างอีกครั้ง “พวกมันมาอีกแล้ว!” เขาตะโกน

เมขลาหันไปมองที่ประตูห้องทำงานของธาม ทันใดนั้น เธอก็เห็นเงาของคนกลุ่มหนึ่งกำลังย่องเข้ามาในบ้าน ผ่านทางหน้าต่างบานเล็กๆ ที่อยู่เหนือประตู

“ธาม! ระวัง!” เมขลาตะโกนเตือน

แต่ก็สายเกินไป ร่างของธามถูกผลักล้มลงไปกองกับพื้น ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว และชายหลายคนในชุดสีดำก็พุ่งเข้ามาในห้อง

เมขลาตัวแข็งทื่อ เธอเห็นธามกำลังต่อสู้กับพวกมันอย่างดุเดือด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเสียเปรียบ

“คุณ! ออกไป!” ธามตะโกนบอกเมขลา “รีบหนีไป!”

เมขลาไม่รู้จะทำอย่างไร เธอเห็นมีดเล่มหนึ่งตกอยู่บนพื้น เธอคว้ามันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่เธอกำลังจะทำอะไรบางอย่าง จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ปรากฏตัวขึ้น

“หยุดนะ!” เสียงนั้นดังขึ้น

ทุกคนในห้องหันไปมองที่ต้นเสียง และเมขลาก็ต้องตกใจจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเธอเห็นว่าใครคือคนที่ปรากฏตัวขึ้นมา