ตอนที่ 9 — เงาที่คอยจับตามอง

"รู้สึกแปลกๆ… เหมือนมีใครกำลังมองเราอยู่" เมขลาพึมพำเบาๆ ขณะที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนกว้างของคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอหยุดชะงัก หันซ้ายหันขวา มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

ธามที่เดินเคียงข้างเธอ ‌หันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เธอคิดมากไปเองนะเมขลา… ที่นี่ปลอดภัย"

"ปลอดภัยเหรอคะ?" เมขลาถามกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจับตามองเราอยู่ตลอดเวลา… เหมือนเรากำลังถูกสะกดรอยตาม"

"ก็เป็นไปได้" ธามตอบเสียงเรียบ ​"ถ้าเธอคิดว่ามีใครกำลังสนใจเรา… ก็ต้องระวังตัวเป็นธรรมดา"

คำตอบของธามยิ่งทำให้เมขลาขนลุกซู่ เธอมองไปที่พุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ไม่ไกลออกไป หวังว่าจะเห็นเงาของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ แต่ก็ไม่พบสิ่งใด

"แต่… ทำไมคะ?" เมขลาถาม "ใครกันที่จะมาสนใจเรา? ‍พวกนักข่าวเหรอ? หรือว่า… ศัตรูของคุณ?"

ธามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเย็น "อาจจะ… หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้"

เมขลาหันไปมองเขา "คุณกำลังปิดบังอะไรฉันอีกแล้วใช่ไหมคะ?"

ธามไม่ตอบ เพียงแต่เดินนำเธอไปที่ระเบียงบ้าน ‌"มานั่งตรงนี้ดีกว่า… อากาศข้างนอกมันเย็นเกินไป"

เมขลาเดินตามธามไปที่ระเบียงบ้าน นั่งลงบนเก้าอี้หวายตัวใหญ่ เธอยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ… เหมือนมีสายตาที่มองไม่เห็นกำลังจ้องมองมาที่เธออยู่ตลอดเวลา

"คุณธามคะ… ตั้งแต่ตะวันมา… ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรเปลี่ยนไป" ‍เมขลาเริ่มพูด "ฉันรู้สึกว่า… มีคนกำลังจับตาดูเราอยู่จริงๆ"

ธามหันมามองเธอ "เธออาจจะแค่… หวาดระแวงไปเอง"

"ไม่ค่ะ! ฉันไม่ได้หวาดระแวง" เมขลาโต้แย้ง "ฉันรู้สึกได้จริงๆ… ​เมื่อวานนี้… ตอนที่ฉันเดินไปที่ห้องสมุด… ฉันเห็นเงาของผู้ชายคนหนึ่ง… ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้… พอฉันมองไป… เขาก็หายไปเลย"

ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอแน่ใจนะ?"

"แน่ใจค่ะ!" เมขลาตอบเสียงหนักแน่น ​"แล้วเมื่อเช้านี้… ตอนที่ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก… ฉันเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่ง… จอดอยู่ที่ปากซอย… มันจอดอยู่นานมาก… แล้วพอฉันออกมา… มันก็ขับออกไป"

ธามมองไปที่ถนนที่ทอดยาวออกไปนอกรั้วคฤหาสน์ "เธอคิดว่า… ​เป็นใคร?"

"ฉันไม่รู้ค่ะ! แต่… ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย" เมขลาตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามอง… เหมือนมีใครกำลังพยายามจะทำร้ายฉัน"

ธามเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้แน่น "ไม่ต้องกลัวนะเมขลา… ฉันจะปกป้องเธอเอง"

แต่คำพูดของธามกลับไม่ได้ช่วยให้เมขลารู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด เธอยังคงรู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา

"ตะวัน… เขาบอกว่าเขามีเรื่องที่ต้องปิดบัง… แล้วก็… เขาก็ดูเหมือนจะกลัวอะไรบางอย่างเหมือนกัน" เมขลาพูดต่อ "มันเป็นไปได้ไหมคะว่า… คนที่กำลังจับตามองเราอยู่… อาจจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับตะวัน… หรือว่า… คนที่เขาเคยทำผิดพลาดด้วย?"

ธามเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาดูครุ่นคิดหนัก "เป็นไปได้… แต่… ฉันก็ไม่แน่ใจ"

"คุณธามคะ… ฉันขอร้อง… ได้โปรดบอกความจริงกับฉันเถอะค่ะ" เมขลาอ้อนวอน "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความมืดมิด… ฉันต้องการความจริง… เพื่อที่จะได้รู้ว่าฉันควรจะเชื่อใจใคร… แล้วก็… เพื่อที่จะได้ปกป้องตัวเอง"

ธามมองเข้าไปในดวงตาของเมขลา เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถปิดบังเธอไปได้ตลอด เขาเห็นความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเธอ

"เมขลา… ความจริงมัน… มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดมาก" ธามพูดเสียงแผ่วเบา "และ… การที่ฉันพาเธอมาอยู่ที่นี่… ก็เพื่อจะปกป้องเธอ… จากความจริงนั้น"

"ปกป้องฉันเหรอคะ? หรือว่าคุณกำลังจะเอาฉันไปซ่อนไว้?" เมขลาถามอย่างตัดพ้อ "คุณกำลังหลอกใช้ฉัน… แล้วคุณก็กำลังบังคับให้ฉันอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้!"

"ฉันไม่ได้หลอกใช้เธอ" ธามตอบเสียงหนักแน่น "ฉันแค่… กำลังทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าดีที่สุดสำหรับเธอ"

"ดีที่สุดสำหรับฉันเหรอคะ? ในเมื่อฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกตามล่าอยู่ตลอดเวลาแบบนี้?" เมขลาถามด้วยความเจ็บปวด "คุณบอกว่าคุณจะปกป้องฉัน… แต่ตอนนี้… ฉันกลับรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยสักนิด!"

ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงว่าเป็นสายที่ไม่รู้จัก

"ใครโทรมาคะ?" เมขลาถาม

"ไม่รู้" ธามตอบ "เบอร์แปลก"

ธามกดรับสาย "ฮัลโหล"

เสียงที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ ทำให้ธามขมวดคิ้วแน่น "อะไรนะ?"

เมขลาเห็นสีหน้าของธามที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกไม่สบายใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ?"

ธามวางโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือด "มัน… มันเป็นข้อความ… สำหรับเธอ"

"สำหรับฉันเหรอคะ? จากใคร?" เมขลาถามด้วยความตกใจ

"ฉันไม่รู้… แต่… ข้อความนั้นบอกว่า… 'ถ้าเธออยากรู้ความจริง… ให้เธอไปที่โกดังร้างริมแม่น้ำคนเดียว… ตอนเที่ยงคืน'" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

เมขลาอ้าปากค้าง เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "โกดังร้าง… ริมแม่น้ำ… คนเดียว… ตอนเที่ยงคืน?"

"ใช่" ธามตอบ "แล้ว… ข้อความนั้นก็บอกว่า… ถ้าเธอไม่ไป… คนที่เธอรัก… จะต้องเจ็บปวด"

"คนที่ฉันรัก…?" เมขลาทวนคำอย่างเลื่อนลอย นึกถึงใบหน้าของแม่… ใบหน้าของเพื่อนๆ… หรือแม้แต่ใบหน้าของธาม… ผู้ชายที่จับเธอมาแต่งงานปลอมๆ แต่ก็ยังคงปกป้องเธออยู่

"ใครกันที่ทำแบบนี้?" เมขลาถามอย่างสั่นๆ "ใครกันที่กำลังเล่นเกมกับเราแบบนี้?"

ธามกอดเธอไว้แน่น "ฉันไม่รู้… แต่… เธอจะไปที่นั่นคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด"

"แต่… ถ้าฉันไม่ไป… เขาบอกว่าจะทำร้ายคนที่ฉันรักนะคะ!" เมขลาพูดด้วยความหวาดกลัว

"ฉันรู้" ธามพูดเสียงหนักแน่น "แต่ฉันจะไปกับเธอ"

"ไม่ค่ะ!" เมขลาปฏิเสธทันที "ถ้าเขาต้องการให้ฉันไปคนเดียว… แล้วคุณไปด้วย… มันอาจจะเป็นอันตรายกับคุณ"

"ฉันไม่กลัว" ธามตอบ "ฉันจะปกป้องเธอ… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

เมขลาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความมุ่งมั่นและความตั้งใจจริงอยู่ในนั้น เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าครั้งนี้ได้อีกต่อไป

"แล้ว… ตะวันล่ะคะ?" เมขลาถาม "เราควรจะบอกเขาไหม?"

ธามลังเลไปครู่หนึ่ง "…ไม่… เราจะยังไม่บอกเขา… จนกว่าเราจะรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น"

เมขลาพยักหน้า เธอรู้สึกได้ถึงเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามา… เงาของอันตราย… เงาของความลับ… และเงาของสิ่งที่เธอไม่รู้…

ความรู้สึกว่ามีใครกำลังจับตามองเธออยู่นั้น ไม่ใช่แค่ความหวาดระแวง… มันคือความจริง… และความจริงนั้นกำลังจะพาเธอไปสู่การเผชิญหน้ากับความลับที่ดำมืดที่สุด…