"เสียงหัวใจของเมขลาเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนมาทั้งคืน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่ภาพถ่ายในมือของธาม ราวกับมันคือคำสาปที่กำลังจะกลืนกินชีวิตของเธอ"
มือของเมขลาสั่นเทาขณะที่รับรูปถ่ายใบนั้นมาจากธาม อากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น ลมหายใจติดขัดในลำคอ ภาพถ่ายใบนั้นไม่ใช่รูปอะไรที่ธรรมดา แต่เป็นรูปใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จัก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเศร้าสร้อย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ คือรอยแผลเป็นจางๆ เหนือคิ้วข้างซ้ายของหญิงสาวคนนั้น... มันเหมือนกับรอยแผลเป็นของเธอเอง!
"นี่... นี่มันคือใครกันคะ?" เสียงของเมขลาแหบพร่า แทบจะเปล่งออกมาไม่ได้ เธอพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้กรีดร้องออกมาดังลั่น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างที่กำลังคุกคามชีวิตของเธอ
ธามยืนนิ่ง สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดเผือดของเมขลา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้มีความซับซ้อนยากจะหยั่งถึง เขากำหมัดแน่นราวกับกำลังเก็บงำความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าว "เธอ... ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลยจริงๆ สินะ"
"ไม่เคยค่ะ!" เมขลาตอบทันควัน เสียงสั่นเครือ "แต่... ทำไมเธอถึงมีแผลเป็นเหมือนฉันคะ? หรือว่า... หรือว่าเธอจะเป็น..." เธอไม่กล้าเอ่ยคำพูดที่น่ากลัวที่สุดออกมาในตอนนี้ เธอกลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เธอคิดจะเป็นความจริง
ธามถอนหายใจยาว เสียงที่ลอดออกมาจากลำคอของเขาฟังดูหนักอึ้ง "รูปนี้... คือแม่ของเธอ เมขลา"
"อะไรนะคะ?!" เมขลาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง คำพูดของธามเหมือนกับฆ้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหัวใจของเธอ แม่ของเธอ? ผู้หญิงในรูปถ่ายนี้คือแม่ของเธอ? แต่มันเป็นไปไม่ได้! แม่ของเธอเสียชีวิตไปนานแล้วตั้งแต่เธอยังเด็ก และแม่ของเธอก็ไม่มีรอยแผลเป็นแบบนี้!
"อย่ามาโกหกฉันนะคะ!" เมขลาตะโกนเสียงดัง น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "แม่ของฉันตายไปแล้ว! และแม่ของฉันก็... ไม่มีแผลเป็นแบบนี้!"
"ฉันไม่ได้โกหก" ธามเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกมาหมายจะแตะที่ไหล่ของเธอ แต่เมขลาผงะถอยหลังราวกับถูกไฟลวก "ผู้หญิงในรูปนี้คือแม่แท้ๆ ของเธอ เมขลา"
"แล้ว... แล้วทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นเธอมาก่อน? ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้จักเธอ? แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงมีรอยแผลเป็นเหมือนฉัน?!" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อปนหวาดกลัว
ธามเงียบไปนาน ดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าของเมขลาอย่างพิจารณา "เรื่องมันซับซ้อน เมขลา... ซับซ้อนกว่าที่เธอจะจินตนาการได้"
"ซับซ้อนยังไงคะ?!" น้ำเสียงของเมขลาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับธาม ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตาแต่กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง "คุณต้องบอกฉัน! คุณต้องบอกฉันทุกอย่าง!"
ธามมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเปิดเผยความจริงอันโหดร้ายนี้ "ผู้หญิงคนนั้น... แม่ของเธอ... เธอไม่ได้ตายไปอย่างที่คุณคิด"
"หมายความว่ายังไงคะ?!" เมขลาตัวสั่น
"เธอถูกลักพาตัวไป... ตั้งแต่เธอยังเด็ก" ธามตอบเสียงเรียบ แต่คำพูดแต่ละคำราวกับดาบที่กรีดลงกลางใจของเมขลา "และรอยแผลเป็นของเธอ... มันคือหลักฐานที่บ่งบอกว่าเธอเคยผ่านอะไรมาบ้าง"
เมขลากำมือแน่น จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ "แล้ว... แล้วใครเป็นคนทำคะ? ใครเป็นคนลักพาตัวแม่ของฉันไป?"
ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา "คนๆ เดียวกับที่ทำลายชีวิตของฉัน... และกำลังจะทำลายชีวิตของเธอ"
"ใครคะ?!" เมขลาคาดคั้น
ธามสบตาเธออย่างเด็ดเดี่ยว "ตระกูล 'อัศวโชติ' "
ชื่อนั้น... ตระกูลอัศวโชติ... ชื่อที่เมขลาเคยได้ยินผ่านๆ มาบ้างในข่าวสังคมชั้นสูง เป็นตระกูลมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าชื่อนี้จะเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธอ เกี่ยวข้องกับแม่ผู้เป็นที่รักของเธอ
"ตระกูล... อัศวโชติ?" เมขลาทวนคำอย่างไม่เชื่อหู "พวกเขา... เกี่ยวข้องอะไรกับแม่ของฉัน?"
"พวกเขาคือคนที่พรากแม่ของเธอไป" ธามพูดเสียงเย็นชา "และพวกเขา... คือคนที่ฉันจะต้องล้างแค้น"
ความรู้สึกตกใจ หวาดกลัว และสับสนถาโถมเข้าใส่เมขลาจนแทบจะรับไม่ไหว เธอไม่เข้าใจเลยว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเกี่ยวพันกันได้อย่างไร ทำไมผู้ชายที่เธอเพิ่งจะเริ่มรู้สึกดีด้วยอย่างธาม ถึงได้มีเรื่องราวซับซ้อนเกี่ยวกับตระกูลอัศวโชติเข้ามาเกี่ยวข้อง แล้วความสัมพันธ์ปลอมๆ ของพวกเขามันจะนำพาเธอไปสู่อะไรกันแน่?
"คุณ... คุณหมายความว่ายังไง?" เมขลาถามเสียงสั่นเครือ "ความสัมพันธ์ของเรา... เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้?"
ธามมองเมขลาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เธอคือเครื่องมือของฉัน เมขลา... เครื่องมือที่จะพาฉันไปสู่การแก้แค้น"
คำพูดนั้น... ราวกับมีดคมกริบกรีดแทงเข้ากลางใจของเมขลาอีกครั้ง เครื่องมือ? เขาเรียกเธอว่าเครื่องมือ? ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอเพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ มันพังทลายลงในพริบตา เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าความรู้สึกที่เธอมีให้กับธามจะเป็นเพียงภาพลวงตา และเธอเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในเกมอันดำมืดของเขา
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... ที่คุณบังคับให้ฉันแต่งงานกับคุณ... ก็เพื่อแผนการแก้แค้นของคุณอย่างนั้นเหรอคะ?" เมขลาถามเสียงสั่น น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง ความหวังริบหรี่ที่เคยมีค่อยๆ มอดไหม้ไป
ธามไม่ตอบ เพียงแต่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญ
"ตอบฉันสิคะ!" เมขลาตะโกนเสียงหลง "คุณหลอกใช้ฉันใช่ไหมคะ!"
ธามเงียบไปนาน ก่อนจะตอบเสียงเรียบๆ แต่เย็นชาจนเธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก "ใช่... เธอคือส่วนหนึ่งของแผนการของฉัน"
คำตอบนั้น... คือสิ่งที่เมขลาไม่อยากได้ยินมากที่สุดในชีวิต เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลายลงมาตรงหน้า ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความรู้สึกดีๆ ความรักที่เธอเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ มันกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่สวยงามแต่เปราะบาง
"แล้ว... แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ?" เมขลาถามเสียงสะอื้น "ความรู้สึกของฉัน... มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหมคะ?"
ธามมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "ฉันไม่รู้... เมขลา... ฉันไม่รู้จริงๆ"
แต่คำตอบนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้เมขลาดีขึ้นเลย เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก ภาพของธามที่เคยดูอบอุ่นและมั่นคง บัดนี้กลับกลายเป็นปีศาจร้ายที่กำลังจะกลืนกินเธอ เธอไม่รู้เลยว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เมื่อความจริงอันโหดร้ายกำลังจะเปิดเผย และความสัมพันธ์ที่เธอคิดว่ากำลังจะเติบโต กลับกลายเป็นเพียงเกมการแก้แค้นอันดำมืด
แฟนเก่าแต่งงานปลอมลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก