“คุณแน่ใจนะว่านี่คือสิ่งที่ฉันต้องการรู้จริงๆ?” เสียงของเมขลาสั่นเครือ ราวกับจะขาดสะบั้นออกเป็นเสี่ยงๆ ในความเงียบที่ปกคลุมห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาของธาม
“เธออยากรู้ความจริงใช่ไหม” ธามตอบเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธออย่างไม่ปิดบัง “และฉันก็พร้อมจะมอบมันให้”
ภาพของ 'นนท์' ชายหนุ่มที่เธอเคยรักสุดหัวใจ ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน บัดนี้กลับกลายเป็นภาพลวงตาที่เธอไม่อยากจดจำอีกต่อไป การปรากฏตัวของนนท์ที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อขอโทษ หรือเพื่อกลับมารับผิดชอบ แต่มาพร้อมกับคำพูดที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง และความจริงที่ตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียงเหยื่อ
“เธอ… เธอจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ เมขลา” นนท์เอ่ยขึ้น พลางยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่างอึดอัด “ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้”
“ไม่ได้ตั้งใจ?” เมขลาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้น “แล้วที่แกหายไปดื้อๆ ไม่ตอบ ไม่รับสาย ไม่แม้แต่จะบอกลา มันเรียกว่าตั้งใจรึไง! แกทิ้งฉันไปพร้อมกับ… กับสิ่งนี้!” เธอชี้ไปยังท้องของตัวเองอย่างตัดพ้อ
ธามมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง เขาบังคับให้เมขลามาเจอหน้าคนที่ทำให้เธอท้อง เพื่ออะไรกันแน่? เพื่อตอกย้ำบาดแผล หรือเพื่อปลดปล่อยเธอจากพันธนาการในอดีต?
“ฉัน… ฉันไม่ได้อยากจะทิ้งเธอไปนะ” นนท์พยายามแก้ตัว “แต่… มันมีเหตุผลบางอย่างที่ฉันต้องทำแบบนั้น”
“เหตุผล?” เมขลาถามเสียงดังขึ้น “เหตุผลอะไร! บอกมาสิ! หรือว่าแกเจอคนใหม่ รวยกว่า สวยกว่า แล้วก็ทิ้งฉันเหมือนของเล่นที่เบื่อแล้วใช่ไหม!”
“ไม่ใช่แบบนั้น!” นนท์แทบจะตะโกน “มันเป็นเรื่อง… มันเป็นเรื่องของธุรกิจ เป็นเรื่องของความปลอดภัยของเธอเอง… ฉัน… ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาเดือดร้อน”
“เดือดร้อน?” เมขลาหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แกคิดว่าการหายไป แล้วปล่อยให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างคนเดียวมันไม่ทำให้ฉันเดือดร้อนเหรอ! ยิ่งกว่านั้น… แกคิดว่าฉันต้องมาขอทานความรับผิดชอบจากแกงั้นเหรอ!”
“เมขลา… ฉันขอโทษ” นนท์ก้มหน้าลง “ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว แต่… ฉันอยากจะรับผิดชอบนะ ฉันจะ… ฉันจะส่งเงินให้เธอทุกเดือน ฉันจะ… จะดูแลลูกของเรา”
คำว่า ‘ลูกของเรา’ ที่หลุดออกมาจากปากของนนท์ ยิ่งทำให้เมขลาเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดแทง เธอไม่ต้องการเงินของเขา ไม่ต้องการการรับผิดชอบจากคนที่ทำร้ายเธอจนหัวใจแหลกสลาย
“ไม่ต้อง!” เมขลาตะคอกเสียงดัง “ฉันไม่ต้องการอะไรจากแกทั้งนั้น! แกมันใจร้าย! แกมันเห็นแก่ตัว! แกไม่สมควรที่จะได้มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตฉันอีกต่อไป!”
น้ำตาของเมขลาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม เธอหันไปมองธามที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาดูแข็งกร้าว แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความสงสารที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น
“ผมจะพาคุณกลับ” ธามเอ่ยขึ้นสั้นๆ มือหนาเอื้อมไปคว้าแขนของเมขลาอย่างมั่นคง
“ปล่อยฉันนะ!” เมขลาสะบัดแขนออก “ฉันจะกลับเอง!”
“คุณอย่าเพิ่งไปเลยเมขลา” นนท์รีบเข้ามา “เราคุยกันก่อน”
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแกอีกแล้ว” เมขลาพูดเสียงลอดไรฟัน “แกมันไม่ใช่คนที่ฉันรู้จักอีกต่อไป”
เธอหันหลังให้กับนนท์ ก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานนั้นอย่างรวดเร็ว ธามรีบตามเธอไปทันที ทิ้งให้นนท์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา
เมื่อก้าวออกมาจากห้อง เมขลาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น น้ำตาที่ไหลไม่หยุดยั้ง บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ถูกตอกย้ำอีกครั้ง
“คุณโอเคไหม?” ธามถาม เสียงของเขายังคงเรียบเฉย แต่มีความกังวลแฝงอยู่
เมขลาไม่ตอบ เธอเพียงแต่สะอื้นไห้ ร่างกายสั่นเทา เขาคือคนที่เธอเคยรักที่สุด แต่กลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอมากที่สุด
“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ” เธอพูดเสียงขาดห้วง “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน”
“บางที… ความจริงมันก็อาจจะซับซ้อนกว่าที่เราคิด” ธามพูด พลางกอดเธอไว้เบาๆ การสัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด แม้จะยังเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“แล้ว… แล้วถ้าเขาขอจะรับผิดชอบจริงๆ ล่ะคะ?” เมขลาถามเสียงสั่น “ฉันควรจะทำยังไง”
ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง เขากำลังคิดถึงผลกระทบที่จะตามมา หากนนท์เข้ามามีบทบาทในชีวิตของเมขลาอีกครั้ง
“เขาจะไม่มีวันทำได้” ธามตอบเสียงหนักแน่น “เพราะผมจะไม่ยอมให้เขาทำ”
คำพูดของธามทำให้เมขลาเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคำถาม “ทำไมคะ? คุณ… คุณกำลังจะบอกว่าคุณจะรับผิดชอบแทนเขาอย่างนั้นเหรอ?”
“ผมแต่งงานกับคุณ เพราะความลับบางอย่าง” ธามตอบตรงๆ “แต่ถ้าการแต่งงานครั้งนี้ จะทำให้คุณปลอดภัย และไม่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่โหดร้าย… ผมก็จะทำ”
เมขลาอึ้งไปกับคำพูดของธาม เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา เขาแต่งงานกับเธอเพราะความลับ? แล้วความลับนั้นคืออะไร? และทำไมการแต่งงานปลอมๆ ครั้งนี้ ถึงมีความหมายกับเขามากขนาดนั้น?
“แต่… ฉันไม่ได้ท้องกับคุณนะคะ” เมขลาพูดเสียงแผ่วเบา
“ผมรู้” ธามตอบ “แต่ผมจะทำให้ทุกคนเชื่อว่าคุณกำลังจะให้กำเนิดลูกของผม”
คำประกาศกร้าวของธาม ทำให้เมขลาทั้งตกใจและสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา
“คุณ… คุณจะทำเพื่อฉันจริงๆ เหรอคะ?” เมขลาถามเสียงสั่น
“ผมจะปกป้องคุณ” ธามยืนยัน “ไม่ว่ายังไงก็ตาม”
วินาทีนั้น เมขลาไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร เธอรู้สึกสับสน ปนเปไปกับความเจ็บปวดจากอดีต และความหวังเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงเบาหวิว
ธามมองเข้าไปในดวงตาของเมขลา เขาเห็นความเปราะบาง และความหวังที่ริบหรี่ เขาไม่อาจปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่โหดร้ายเพียงลำพัง
“กลับบ้านกันเถอะ” ธามพูด ก่อนจะประคองเธอให้ลุกขึ้นยืน
เมขลาพยักหน้า เธอเดินตามธามออกไป โดยไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจของธามในครั้งนี้ กำลังจะพาพวกเขาไปสู่อันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากอาคาร ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นรอบบริเวณ ธามเบิกตากว้างอย่างตกใจ เขาคว้ามือเมขลาไว้แน่น
“เกิดอะไรขึ้น?” เมขลาถามเสียงตื่นตระหนก
“ผมไม่รู้” ธามตอบเสียงเข้ม “แต่เราต้องรีบไปจากที่นี่!”
รถตำรวจหลายคันบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไฟสีน้ำเงินและแดงสาดส่องไปทั่วบริเวณ ธามรีบดึงเมขลาไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ เขาเหยียบคันเร่ง พุ่งทะยานออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว
“ทำไมถึงมีตำรวจมาเต็มไปหมดแบบนี้คะ?” เมขลาถามอย่างหวาดกลัว
“ผมไม่รู้” ธามตอบอีกครั้ง เสียงของเขาตึงเครียด “แต่ผมคิดว่า… เรื่องมันอาจจะซับซ้อนกว่าที่เราคิดไว้มาก”
เขาเหลือบมองเมขลาที่กำลังตัวสั่นอย่างหวาดกลัว
“คุณไม่ต้องห่วง” ธามพูดเสียงปลอบโยน “ผมจะปกป้องคุณเอง”
แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล ความลับที่เขาพยายามปกปิด กำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะนำพาอันตรายมาสู่ตัวเขา และคนที่เขากำลังจะปกป้อง
แฟนเก่าแต่งงานปลอมลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก