เสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวปลุกเมขลาให้ตื่นจากภวังค์ เธอรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ
รถยนต์หลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าคฤหาสน์ กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำกำลังบุกเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว พวกเขากระจายกำลังกันเข้าตรวจค้นทุกซอกทุกมุมของคฤหาสน์ มือของเมขลาเย็นเฉียบ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
"ธาม!" เธออุทานชื่อของเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เธอไม่เห็นธามอยู่ตรงนั้น เธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน หรือกำลังทำอะไรอยู่ แต่เธอรู้ดีว่านี่คือการโจมตีที่รุนแรงกว่าครั้งก่อน
ความกลัวถาโถมเข้ามาครอบงำจิตใจ เมขลาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอต้องหนี! เธอต้องพาตัวเองและลูกหนีไปให้พ้นจากอันตรายนี้
เธอรีบเก็บของจำเป็นเท่าที่จะทำได้ลงในกระเป๋าใบเล็ก เสื้อผ้าบางส่วน ยาบำรุงสำหรับคนท้อง และเงินสดที่เธอซ่อนไว้ แต่ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูห้องเพื่อหนี เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาใกล้
"เมขลา! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนอันคุ้นเคยแต่แฝงด้วยความโมโหดังมาจากด้านนอกประตู
เมขลาหยุดชะงัก เธอรู้จักเสียงนั้นดี นั่นคือเสียงของธาม! แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วเขาดูเหมือนจะไม่พอใจเธอเป็นอย่างมาก
เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกไป
ธามยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาบูดบึ้ง ดวงตาฉายแววโกรธจัด เขาดูเหมือนจะเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้มากกว่าคนป่วยที่เพิ่งถูกทำร้ายเมื่อคืน
"แกจะไปไหน!" ธามตะคอกถาม สายตาของเขากวาดมองกระเป๋าในมือของเมขลาอย่างรวดเร็ว "แกกำลังจะหนีฉันใช่ไหม!"
"ฉัน… ฉันกลัวค่ะ" เมขลาตอบเสียงสั่น "ฉันเห็นพวกนั้น… พวกเขาเข้ามาทำร้ายคุณ"
"แล้วไง! แกคิดว่าการหนีจะช่วยอะไรได้! แกคิดว่าโลกภายนอกมันปลอดภัยงั้นเหรอ!" ธามเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาแทบจะประชิดหน้าเธอ "แกอยู่กับฉัน แกอย่างน้อยก็ยังมีความหวังที่จะปลอดภัย! แต่ถ้าแกออกไปข้างนอกนั่น… แกกับลูกจะกลายเป็นเป้านิ่ง!"
คำพูดของธามทำให้เมขลาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดถึงมุมนี้เลย เธอคิดเพียงแค่การหนี แต่ธามกลับมองเห็นภาพใหญ่กว่านั้น
"แต่… พวกเขาจะทำร้ายคุณนะคะ" เมขลาเอ่ยขึ้น
"ฉันจัดการเองได้" ธามพูดเสียงแข็ง "หน้าที่ของแกตอนนี้ คืออยู่ที่นี่… และเชื่อใจฉัน"
"เชื่อใจคุณ… ได้ยังไงคะ" เมขลาถามอย่างตัดพ้อ "คุณหลอกฉัน… คุณบังคับให้ฉันแต่งงานปลอมๆ… คุณไม่เคยบอกความจริงกับฉันเลย!"
"ฉันรู้ว่าฉันทำผิด" ธามยอมรับเสียงแผ่วเบา ความโกรธในแววตาเริ่มเจือจางลง แต่ถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าและเสียใจ "แต่ฉันทำไปเพราะจำเป็น… ฉันจำเป็นต้องปกป้องแก… และปกป้องความลับของเรา"
"ความลับอะไรคะ!" เมขลาตะโกนถาม เธออดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว "บอกฉันมาสักทีเถอะ! ความลับที่สำคัญขนาดที่ทำให้คุณต้องทำทุกอย่างแบบนี้!"
ธามหลับตาลง เขาเหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเองภายใน ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเธออย่างเด็ดเดี่ยว
"มันเกี่ยวกับ… ลูกของเรา" ธามเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
เมขลาอึ้งไปอีกครั้ง ลูกของเรา? เขาหมายถึงลูกของเธอ? หรือ… ลูกของเขา?
"คุณหมายถึง… ลูกในท้องของฉัน?" เมขลาถามเสียงสั่น
ธามพยักหน้า "ใช่… ลูกของเรา"
คำว่า "ลูกของเรา" ที่หลุดออกมาจากปากของธาม ทำให้เมขลาใจเต้นแรง เธอไม่เคยได้ยินเขาพูดแบบนี้มาก่อน คำว่า "ของเรา" มันมีความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด
"แต่มัน… มันเป็นไปไม่ได้" เมขลาปฏิเสธ "ลูกของฉัน… พ่อของเขาคือ… คือ… "
"ฉันรู้" ธามพูดแทรกขึ้น "ฉันรู้ว่าแกกำลังคิดถึงใคร… แต่ความจริงมันซับซ้อนกว่านั้นเมขลา… มีบางอย่างที่แกไม่รู้เกี่ยวกับ… เรื่องราวของพ่อของลูก"
เมขลาเริ่มสับสน เธอไม่รู้ว่าธามกำลังจะบอกอะไร แต่สิ่งที่เธอรู้คือ สถานการณ์กำลังเลวร้ายลงเรื่อยๆ เสียงปืนและเสียงตะโกนด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง บ่งบอกว่าการต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้" ธามพูดอย่างเร่งรีบ "แกต้องเลือกระหว่างสองทาง"
เมขลาเงยหน้ามองธามอย่างตั้งใจ "สองทาง… อะไรคะ?"
"ทางแรก… คือการหนีไปกับลูก" ธามพูดชัดเจน "ฉันจะจัดหาที่ปลอดภัยให้แก… และแกจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ห่างจากโลกของฉัน… และห่างจากอันตราย"
เมขลาตัวแข็งทื่อ คำพูดของธามเหมือนมีดที่กรีดลงไปในใจของเธอ การหนีไปพร้อมกับลูก… นั่นคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด แต่…
"และอีกทางล่ะคะ?" เมขลาถามเสียงแผ่ว
"อีกทาง… คือการอยู่ที่นี่… สู้ไปกับฉัน" ธามพูด ดวงตาของเขามองตรงมาที่เมขลา "ฉันต้องการแก… ฉันต้องการให้แกอยู่เคียงข้างฉัน… ในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้"
หัวใจของเมขลาบีบรัด เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาอยู่ในจุดที่ต้องตัดสินใจเช่นนี้ การหนีไป… คือความปลอดภัย แต่ก็หมายถึงการต้องจากลาธาม และไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป
ส่วนการอยู่สู้เคียงข้างธาม… มันคืออันตราย มันคือการก้าวเข้าไปในโลกที่มืดมนของเขา แต่… มันก็คือการได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา ได้เรียนรู้ความจริงทั้งหมด และบางที… บางทีเธออาจจะสามารถช่วยเขาได้
"ฉัน… ฉันไม่รู้จะเลือกอะไร" เมขลาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ธามเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครั้ง มือของเขายื่นออกไปประคองใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน “ฉันรู้ว่ามันยาก… แต่แกต้องตัดสินใจ”
“ถ้าแกเลือกหนี… ฉันจะไม่ว่าอะไรเลย” ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าแกกับลูกจะปลอดภัย”
“แต่…” ธามหยุดไปชั่วครู่ “ถ้าแกเลือกอยู่ที่นี่… หมายความว่าแกพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง… ไปกับฉัน… ไม่ว่าจะดีหรือร้าย”
เมขลาหลับตาลง เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของธาม ความอบอุ่นที่เธอไม่เคยรู้สึกจากใครมาก่อน ความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว
เธอคิดถึงลูกในท้อง คิดถึงอนาคตที่ยังมองไม่เห็น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็คิดถึงธาม คิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเขา คิดถึงคำว่า "ลูกของเรา" ที่เขาเอ่ยออกมา
ถ้าเธอหนีไป… เธอจะสบายใจได้อย่างไร? ถ้าธามเป็นอะไรไป… เธอจะอยู่ได้อย่างไร?
เมขลาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองธาม เธอเห็นแววตาแห่งความหวังและความกังวลในดวงตาของเขา
“ฉัน… ฉันขอเวลาคิดนะคะ” เมขลาพูด
ธามพยักหน้า “ได้… แต่แกต้องรีบตัดสินใจนะ… สถานการณ์มันไม่รอเรา”
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังขึ้นมาอีกครั้ง
"หัวหน้า! พวกมันมาถึงห้อง… ห้องนั้นแล้ว!"
เมขลาและธามหันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ ใครคือ "พวกมัน" และใครคือ "หัวหน้า"?
"แกต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้!" ธามพูดเสียงเข้ม
เมขลาเหลือบมองประตูห้องที่กำลังจะถูกผลักเข้ามา ก่อนจะหันกลับมามองธามด้วยแววตาที่แน่วแน่
"ฉัน… ฉันเลือกแล้วค่ะ!" เมขลาเอ่ยออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว
แต่ก่อนที่เธอจะพูดคำตอบสุดท้ายของเธอออกมา ประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง!
แฟนเก่าแต่งงานปลอมลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก