ตอนที่ 22 — เปลวไฟในสายลม

"อย่าคิดว่าแค่การกระทำโง่ๆ ครั้งเดียวจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้" เสียงเย็นชาของธามดังขึ้นท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายราวกับจะซัดความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นให้จางหายไป เมขลาเงยหน้ามองใบหน้าคมคายที่บัดนี้ฉายแววแข็งกร้าวอีกครั้ง หัวใจของเธอเจ็บแปลบราวกับโดนมีดกรีดซ้ำๆ แม้ว่าเมื่อคืนนี้ทุกอย่างจะดูเหมือนฝันหวาน แต่เช้าวันนี้ความจริงอันโหดร้ายก็กลับมาเยือนอีกครั้ง

การกระทำโง่ๆ ครั้งเดียว... ‌เมขลาพยักหน้าเบาๆ ใช่ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ระหว่างเธอกับธามนั้นมันเกินเลยไปกว่าความสัมพันธ์ปลอมๆ ที่ตกลงกันไว้ การที่เธอเผลอใจอ่อนยอมให้เขาเข้ามาในชีวิต ยอมให้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เคยเย็นชาเข้ามาปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำ มันก็คือความโง่เง่าของเธอเอง

"ฉัน... ฉันไม่ได้คิดอะไร" ​เธอเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่เสียงสั่นเครือของเธอเองกลับฟ้องความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ "เมื่อคืนนี้... มันก็แค่..."

"แค่?" ธามก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าเขาโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ ‍ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาคำตอบที่แท้จริง "แค่อะไรเมขลา? แค่ความผิดพลาด? หรือแค่การตอบสนองตามสัญชาตญาณ?"

หัวใจของเมขลาเต้นระส่ำ เธอไม่กล้าสบตาเขา ใบหน้าแดงก่ำจากการต่อสู้กับอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ข้างใน ความอบอุ่นเมื่อคืนนี้ยังคงติดตรึง เธอจำสัมผัสอันอ่อนโยนที่แตกต่างจากภาพลักษณ์มาเฟียเย็นชาของเขาได้ดี ‌จำแววตาที่อ่อนลงยามที่เขามองเธอ จำคำพูดที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เขาเคยกระซิบข้างหู... ทั้งหมดนั้นมันไม่ใช่ภาพลวงตาใช่ไหม?

"คุณ... คุณอย่าพูดอะไรที่ทำให้ฉันสับสนอีกเลยค่ะ" เธอพยายามผลักอกเขาออก แต่แรงของเขาก็ทำให้เธอขยับไม่ได้ "เรา... เราตกลงกันแล้วนะ ‍ว่านี่มันเป็นแค่การแต่งงานปลอม"

"ปลอม?" ธามยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ล่ะ? ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาปลอมของเราด้วยหรือเปล่า?"

คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงใจเมขลา เธอก้มหน้าหลบสายตาที่คมกริบของเขา ยอมรับในใจว่ามันไม่ใช่แค่การแสดง แต่ความกลัวและความไม่มั่นคงในความสัมพันธ์ปลอมๆ นี้ทำให้เธอไม่กล้าที่จะยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงออกมา

"คุณก็รู้ว่าทำไมเราถึงทำแบบนี้" ​เธอพูดเสียงอ่อย "มันเพื่อปกป้อง..."

"เพื่อปกป้องเมขลา" ธามพูดแทรกขึ้น ใบหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "แต่บางครั้ง... การปกป้องที่แท้จริง อาจจะต้องยอมให้ความรู้สึกบางอย่างได้เติบโตขึ้นมา"

เมขลาเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง แววตาของเขาฉายแววบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ​มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความโหดร้าย แต่มันคือความรู้สึกที่ซับซ้อน ยากจะตีความ

"คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ"

"หมายความว่า..." ธามค่อยๆ ปล่อยมือที่จับแขนเธอออก เขาถอยหลังไปเล็กน้อย ​แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ "ฉันอาจจะเริ่ม... รู้สึกอะไรบางอย่างกับคุณจริงๆ เมขลา"

คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบของเมขลาหยุดหมุน เธออึ้งไปชั่วขณะ ไม่คาดคิดว่าจากปากของชายที่เย็นชาและเต็มไปด้วยปริศนา จะหลุดคำพูดที่สามารถสั่นคลอนหัวใจเธอได้ถึงเพียงนี้

"คุณ... คุณพูดเล่นใช่ไหมคะ" เธอถามเสียงสั่น

"ถ้าฉันพูดเล่น... คุณจะเสียใจหรือเปล่า?" ธามถามกลับ ใบหน้าเขาเคร่งขรึมแต่แฝงไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง

เมขลาไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ในทันที เธอเองก็ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน ความใกล้ชิดภายใต้การแต่งงานปลอมนี้มันค่อยๆ กัดกินกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาทีละน้อย ความห่วงใยที่ธามแสดงออกอย่างไม่ตั้งใจ ความแข็งแกร่งภายใต้ความอ่อนโยนที่เธอเริ่มสัมผัสได้ มันทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเธอเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

"ฉัน... ฉันไม่รู้" เธอสารภาพตามตรง "แต่... ถ้าคุณรู้สึกอะไรจริงๆ... มันก็... มันก็อาจจะเป็นปัญหาสำหรับเราทั้งคู่"

"ทำไมถึงเป็นปัญหา?" ธามถาม น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความผิดหวังเจือปน

"เพราะ... เพราะความสัมพันธ์ของเรามันไม่ใช่เรื่องจริง" เมขลาตอบ "มันเริ่มต้นจากคำโกหก มันเต็มไปด้วยความลับ... ถ้าเราปล่อยให้ความรู้สึกจริงๆ เข้ามา... มันก็จะยิ่งทำให้เราเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก"

ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขารู้ดีว่าเมขลากำลังพูดความจริง ความลับที่เขาปกปิดไว้มันเป็นเหมือนหนามแหลมที่พร้อมจะทิ่มแทงความสัมพันธ์ทุกรูปแบบที่เกิดขึ้นรอบตัวเขา

"ฉัน... ไม่ได้อยากให้เธอเจ็บปวด" เขาพูดเสียงเบาลง "แต่ฉันก็ควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้เสมอไป... โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่อยู่ใกล้เธอ"

คำพูดนั้นทำให้เมขลาใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอเห็นความรู้สึกที่แท้จริงในแววตาของเขา มันไม่ใช่การหลอกลวง แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เขาเองก็ไม่คาดคิด

"คุณ... คุณต้องเข้มแข็งนะคะ" เมขลาพยายามพูดให้กำลังใจตัวเองและเขา "เราต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้... เพื่อลูกของเรา"

เมื่อพูดถึงลูก ธามก็ถอนหายใจยาว เขาก้มลงมองท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของเมขลา "ใช่... เพื่อลูก"

แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น ดึงเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้าย

"ว่าไง" เขาตอบรับสายเสียงเรียบ

เพียงครู่เดียว ใบหน้าของธามก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว "เกิดอะไรขึ้น? ... บอกรายละเอียดมาให้หมด... ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

เขากดวางสาย มองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

"มีเรื่องด่วน" เขาบอก "ฉันต้องไปจัดการ... เธออยู่บ้านดีๆ นะ"

ก่อนที่เมขลาจะได้เอ่ยอะไร ธามก็หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังกับสายฝนที่ยังคงโปรยปราย และความรู้สึกอันสับสนที่ท่วมท้นในหัวใจ

เมขลาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความรักที่เพิ่งจะเริ่มผลิบานท่ามกลางพายุร้ายนี้ มันกำลังจะถูกกระหน่ำซ้ำด้วยอันตรายอะไรอีก?

ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว เมขลาสะดุ้งตกใจ หันไปมอง พบว่าเป็น...