โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
29 ตอน · 518 คำ
"เมขลา… เธอจะไปไหน?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของธามดังขึ้นจากด้านหลัง ดึงเธอออกจากภวังค์แห่งความทรงจำอันเจ็บปวดที่ยังคงตามหลอกหลอน ดวงตาคู่นั้นที่เคยฉายแววเย็นชา ตอนนี้กลับมีประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แววตาที่ดูเหมือนจะมีความหวัง… หรืออาจจะเป็นความสิ้นหวังกันแน่
เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แต่แววตาที่มองเขาตอนนี้ กลับมีความแข็งกร้าวซ่อนอยู่ ความอ่อนแอที่เคยเป็นของเธอได้เลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่ก่อตัวขึ้นจากบาดแผลที่ถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ฉันจะไป… ไปให้ไกลที่สุดจากชีวิตที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงนี้" เธอตอบเสียงสั่น แต่หนักแน่น
ธามก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างพวกเขามีเพียงลมหายใจ เขาเอื้อมมือที่เคยเย็นชามาเชยคางของเธออย่างแผ่วเบา "เมขลา… อย่าไปนะ" เสียงของเขาอ่อนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันรู้ว่าฉันทำผิด… ฉันทำร้ายเธอมากเกินไป"
"มากเกินไปจริงๆ ค่ะคุณธาม" เธอกระซิบ พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่พร้อมจะไหลทะลักอีกครั้ง "ความผิดที่คุณทำ… มันไม่ใช่แค่การหลอกลวง แต่มันคือการเหยียบย่ำหัวใจของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนมันแตกสลายไปแล้ว"
"ฉัน… ฉันขอโทษ" คำขอโทษที่ออกมาจากปากของมาเฟียผู้ไม่เคยยอมใคร ฟังดูประหลาด แต่ก็จริงใจจนน่าใจหาย "ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันอาจจะไม่มีความหมายอะไรสำหรับเธออีกแล้ว แต่… ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันเสียใจจริงๆ"
เมขลาเงยหน้ามองดวงตาที่สั่นระริกของเขา ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาในวันที่เขาบอกเลิกเธออย่างเลือดเย็น ความเจ็บปวดในวันที่รู้ว่าถูกหลอกลวง ความอับอายที่ต้องแบกรับภาระท้องแก่โดยไม่มีใครเคียงข้าง… ทั้งหมดนี้มันประทับอยู่ในใจเธอราวกับรอยสัก
แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของธามในวันนี้ก็ฉายชัดขึ้นมาเช่นกัน ชายคนเดียวกันที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ ชายคนเดียวกันที่ยอมเปิดเผยความลับดำมืดของตัวเองเพื่อเธอ ชายคนเดียวกันที่แม้จะเย็นชา แต่ก็แสดงความห่วงใยและความรู้สึกที่ซ่อนเร้นออกมาอย่างไม่คาดคิด
"คุณธาม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" เสียงของเธออ่อนลง "ทำไมคุณถึงยอมเปิดเผยทุกอย่าง… เพื่อฉัน"
ธามกุมมือที่สั่นของเธอไว้แน่น "เพราะ… เพราะฉันรักเธอ เมขลา" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำเอาโลกทั้งใบของเมขลาหยุดหมุน เธอไม่เคยคิด ไม่เคยฝัน ว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากเขา โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้
"คุณ… คุณพูดจริงเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่นเครือ
"จริง… ฉันรักเธอมาตลอด" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ตั้งแต่แรกพบ… แต่ฉันไม่กล้าบอก เพราะสถานะของฉัน… และเพราะความกลัว… กลัวที่จะสูญเสียเธอไป"
ความลับที่เขาปิดบังไว้มาตลอดชีวิต ที่เขาต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวัง ที่ทำให้เขาต้องบังคับเธอให้มาแต่งงานปลอม… ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเธอ? เพื่อปกป้องเธอ?
"แต่… ความลับที่คุณปิดบังไว้…" เมขลาเอ่ยถามอย่างลังเล
"ความลับนั้น… มันจะไม่มีผลกับเราอีกต่อไปแล้ว" ธามกล่าว "ฉันจะจัดการมันเอง… เพื่อให้เรา… สามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุข"
น้ำตาที่เคยไหลอาบแก้ม ตอนนี้กลับกลายเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความหวัง เมขลาปล่อยมือที่เคยจะก้าวเดินออกไป เธอรู้ดีว่าความเจ็บปวดที่ผ่านมามันสาหัสเพียงใด แต่ในที่สุด เธอก็ได้พบกับความจริงที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอด
"ฉัน… ฉันให้อภัยคุณค่ะคุณธาม" เธอเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา
รอยยิ้มนั้น… คือทุกสิ่งที่ธามต้องการ เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง "ขอบคุณนะ… เมขลา… ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันอีกครั้ง"
แต่ในขณะที่ความสุขกำลังจะเข้ามาแทนที่บาดแผลในใจของเมขลา เสียงโทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน สายจากใครบางคน ที่ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"ว่าไง… เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามเสียงเข้ม
ปลายสายตอบกลับมาด้วยถ้อยคำที่ทำให้ธามถึงกับหน้าซีดเผือด "อะไรนะ! เป็นไปได้ยังไง… พวกมันหาเจอแล้วเหรอ!"
เมขลาที่กำลังซบหน้าอกเขาอยู่ รู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา "มีอะไรรึเปล่าคะ?" เธอถามอย่างเป็นห่วง
ธามผละออกจากอ้อมกอดของเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว "ฉัน… ต้องไปเดี๋ยวนี้"
"ไปไหนคะ?"
"มีเรื่อง… ที่ต้องจัดการ" เขาตอบสั้นๆ แล้วรีบเดินออกไป ทิ้งให้เมขลาอยู่ตามลำพัง พร้อมกับความรู้สึกที่ยังคงสับสน และคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ… เรื่องร้ายแรงอะไรที่กำลังจะเกิดขึ้น?
แฟนเก่าแต่งงานปลอมลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก