โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 696 คำ
“คุณ! คุณมันก็เหมือนพ่อของฉันนั่นแหละ! เห็นแก่ตัว! เห็นแก่เงิน!” เสียงกรีดร้องของอรณิชาสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของอคิราห์ ราวกับเสียงระเบิดที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเขาให้แหลกสลาย เขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่อ่อนโยนคนนั้นจะสามารถพูดจาต่อว่าเขาได้อย่างรุนแรงขนาดนี้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแย่ที่สุด… สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลึกลงไปในหัวใจ คือคำพูดที่ตามมา…
“คุณทิ้งฉันไป! คุณทิ้งลูกของเราไป! คุณมันใจร้าย!”
ลูก… ลูกของเรา… อคิราห์ยืนแข็งทื่อ เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ คำพูดเหล่านั้นมันเหมือนถูกส่งมาจากนรก ราวกับจะย้ำเตือนถึงความผิดพลาดอันใหญ่หลวงที่เขาทำลงไป
เขาจำได้… จำได้ดี… วันนั้น… วันที่เขาตัดสินใจเดินจากมา… หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ความผิดหวัง และความต้องการที่จะแก้แค้น เขาคิดว่าอรณิชาทรยศเขา เขาคิดว่าเธอไม่ได้รักเขา เขาคิดว่าเธอต้องการเพียงเงินทองของเขา
แต่ตอนนี้… ความจริงที่อรณิชาเปิดเผย มันเหมือนกับน้ำเย็นที่สาดลงมาใส่หน้าเขา เขาผิด… ผิดไปทั้งหมด…
เขากลับไปที่บ้านหลังเล็กๆ นั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้คาดหวังอะไร เขารู้สึกเพียงแค่ความผิด และความต้องการที่จะเข้าใจ… เขาเคาะประตูเบาๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาเคาะอีกครั้ง… เสียงฝีเท้าดังแว่วมา
ประตูเปิดออกเพียงนิดเดียว อรณิชามองเขาด้วยแววตาที่เหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงมีประกายแห่งความเกลียดชังอยู่
“คุณมาทำไมอีก? ฉันบอกแล้วไงว่าคุณไม่มีสิทธิ์” เสียงของเธออ่อนแรง แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว
“ผม… ผมแค่อยากจะคุย” อคิราห์พูดเสียงเบา
“ไม่มีอะไรจะคุยกันอีกแล้ว” เธอกำลังจะปิดประตู
“อรณิชา… ได้โปรด… ผมแค่ต้องการจะเข้าใจ” อคิราห์รีบพูด “เรื่องลูก… เรื่องลูกของเรา… คุณ… คุณหมายความว่ายังไง?”
อรณิชากลั้นหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาของเธอทอประกายวูบหนึ่ง ราวกับจะนึกถึงอะไรบางอย่างที่เจ็บปวด
“คุณยังกล้าถามอีกเหรอ? หลังจากที่คุณทำกับฉันไว้?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ผม… ผมยอมรับว่าผมผิดพลาดไปมาก ผม… ผมโกรธ ผมเสียใจ ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึง… ถึงเชื่อคนอื่น” อคิราห์พยายามอธิบาย
“เชื่อคนอื่น? แล้วคุณเคยเชื่อฉันบ้างไหม? คุณเคยถามฉันบ้างไหม? คุณไม่เคยเลย! คุณตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวของคุณเอง… คุณเดินจากไปโดยไม่ฟังอะไรเลย” น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของอรณิชา
“ผม… ผมเสียใจ ผมไม่รู้ว่าคุณท้อง ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย” อคิราห์พูดออกมาจากใจจริง
อรณิชาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ไม่รู้? คุณไม่รู้ หรือคุณไม่อยากจะรู้? คุณไม่เคยคิดจะกลับมาถามฉันเลยสักครั้ง คุณแค่… หายไป”
“ผม… ผมถูกหลอก” อคิราห์พูดเสียงเบา “ผมถูกคนใกล้ชิดของผมหักหลัง เขา… เขาใส่ร้ายคุณ เขาบอกว่าคุณ… คุณไม่ได้รักผม เขาบอกว่าคุณ… คุณมีคนอื่น”
อรณิชาเงียบไป ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “ใคร… ใครกัน?”
“มินตรา… เลขาของผม” อคิราห์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “เธอ… เธอใส่ร้ายคุณ เธอสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา ผม… ผมโง่มากที่เชื่อเธอ”
อรณิชาจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึง เธอนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์วันนั้น เธอจำได้ว่ามินตราเคยเข้ามาพูดคุยกับเธอด้วยท่าทีเป็นมิตร แต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ
“มินตรา… ผู้หญิงคนนั้น… ฉัน… ฉันไม่เคยคิดเลยว่า…” อรณิชาพึมพำ
“เธอ… เธอต้องการทุกอย่างของผม… เธอต้องการอำนาจ ต้องการเงิน… และเธอ… เธอก็เกลียดคุณ” อคิราห์เล่าต่อ “ผม… ผมรู้ความจริงหลังจากที่คุณหายไปนานมากแล้ว ผมพยายามตามหาคุณ แต่… คุณก็หายไปจากโลกของผม”
อรณิชาค่อยๆ เปิดประตูออกอีกนิด เธอทอดสายตามองอคิราห์ด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
“คุณ… คุณรู้ความจริงแล้ว… แล้วยังไง? คุณคิดว่าผมจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกเหรอ? ความเชื่อใจที่เสียไป มันไม่ง่ายเลยที่จะสร้างกลับคืนมา”
“ผมรู้… ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย” อคิราห์พูดเสียงหนักแน่น “แต่ผมจะพยายาม ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเชื่อผมอีกครั้ง ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ และผมเสียใจกับทุกสิ่งที่ผมทำลงไป”
เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เรื่องลูก… ผมขอโทษ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว ผม… ผมอยากจะเป็นพ่อที่ดีของเขา ผมอยากจะดูแลพวกคุณทั้งสองคน”
อรณิชาเงียบไป เธอมองเขาด้วยแววตาที่ซับซ้อน มีทั้งความหวัง ความกลัว และความไม่แน่ใจ
“คุณ… คุณพูดจริงเหรอ?” เธอถามเสียงเบา
“จริงที่สุด” อคิราห์ตอบ “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น”
ทันใดนั้น เด็กน้อยก็วิ่งออกมาจากในบ้านอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้วิ่งไปหาอรณิชา แต่เธอวิ่งไปหาอคิราห์
“คุณลุงคะ” เด็กน้อยเรียกด้วยเสียงใส
อคิราห์ชะงักไป เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เขาได้ยินเด็กน้อยเรียกเขาว่า “คุณลุง” เขาค่อยๆ ย่อตัวลงไปมองหน้าลูกสาวของเขา
“สวัสดีครับคนเก่ง” อคิราห์พูดเสียงสั่นเครือ เขายื่นมือออกไปอย่างแผ่วเบา เด็กน้อยมองเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือเล็กๆ ของเธอมาแตะที่นิ้วของเขา
ในตอนนั้นเองที่อรณิชามองเห็นภาพที่คุ้นเคย… ภาพของอคิราห์ในวัยเยาว์ ที่เคยมีใบหน้าที่อ่อนโยนเช่นนี้…
“พ่อคะ…” เด็กน้อยพูดออกมาเบาๆ
อคิราห์เงยหน้ามองอรณิชาด้วยความตกตะลึง เขาเห็นน้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ… น้ำตาแห่งความเจ็บปวด… และน้ำตาแห่งความหวัง…
“เธอ… เธอจำผมได้เหรอ?” อคิราห์ถามด้วยความอัศจรรย์ใจ
อรณิชาพยักหน้าช้าๆ “เธอ… เธอเคยเห็นรูปคุณ… ฉันบอกเธอว่าคุณลุงของเธอ…”
คำพูดของอรณิชาขาดหายไป เธอไม่สามารถพูดต่อได้อีกต่อไป
อคิราห์มองดูลูกสาวของเขาที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเขาก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เขาได้พบกับลูกสาวของเขาแล้ว… แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา ไม่ใช่การยอมรับอย่างง่ายดาย… แต่มันคือความเจ็บปวดในอดีตที่ยังคงหลอกหลอน… และความลับที่ถูกเปิดเผย…
เขาได้รู้ความจริงแล้ว… แต่การเดินทางของเขากลับยิ่งซับซ้อนกว่าที่เคย…
นักธุรกิจกลับมาแก้แค้นที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก