“พ่อคะ…” เสียงเล็กๆ นั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอคิราห์ ราวกับเสียงดนตรีสวรรค์ที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต เขาค่อยๆ ช้อนตามองไปยังลูกสาวของเขา ดวงตาคู่นั้นที่เคยเต็มไปด้วยความสงสัย ตอนนี้กลับฉายแววแห่งความผูกพันบางอย่าง… ความผูกพันที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้สัมผัส
เขายื่นมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ลังเล เขาโอบกอดลูกสาวของเขาไว้แน่น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กๆ นั้น มันเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของเขาที่ว่างเปล่ามานานแสนนาน
“สวัสดีครับคนเก่ง… พ่อ… พ่อรักหนูนะ” เสียงของอคิราห์สั่นเครือ เขากอดลูกสาวไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง
อรณิชามองภาพนั้นด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอไม่เคยเห็นอคิราห์ในท่าทีเช่นนี้มาก่อน ชายผู้เย็นชาและอำมหิตที่เธอเคยรู้จัก บัดนี้กลับกลายเป็นพ่อที่อ่อนโยนและรักลูก
“คุณ… คุณพูดจริงเหรอ?” อรณิชาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา
อคิราห์ปล่อยลูกสาวออกจากอ้อมแขนช้าๆ เขาหันไปมองอรณิชา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แรงกล้ากว่าเดิม
“จริงสิอรณิชา ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณ และผมจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด”
เขาเดินเข้าไปใกล้อรณิชา เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือของเขาประคองใบหน้าของเธอไว้เบาๆ
“ผมขอโทษ… ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผมเคยทำกับคุณ ผมขอโทษที่ทิ้งคุณไป ผมขอโทษที่เชื่อคนอื่น ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด” น้ำตาของเขาไหลลงมา เขาไม่เคยร้องไห้ให้กับใครมาก่อน แต่เพื่ออรณิชา… เขาพร้อมจะทำทุกอย่าง
“ผมรู้ว่ามันสายเกินไป… แต่ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง… โอกาสที่จะได้แก้ไขทุกอย่าง… โอกาสที่จะได้สร้างครอบครัวของเราขึ้นมาใหม่… โอกาสที่จะได้รักคุณ… และลูกของเรา… ตลอดไป”
อรณิชามองอคิราห์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอเห็นความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับ และเธอเห็นความหวังที่เขากำลังมอบให้
“อคิราห์…” เธอเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา
“โปรดให้โอกาสผมนะอรณิชา” อคิราห์พูดเสียงหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีกแล้ว”
อรณิชาหลับตาลงช้าๆ เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเขาอีกครั้ง
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อคุณได้อีกไหม… แต่…” เธอกล้มมองลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ “ฉันเห็นความรักในแววตาของคุณ… ความรักที่คุณมีให้ลูกของเรา”
รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอคิราห์ เขารู้สึกเหมือนมีแสงสว่างสาดส่องเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง
“ขอบคุณนะอรณิชา ขอบคุณที่ให้โอกาสผม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข
อรณิชาค่อยๆ ยื่นมือออกไปแตะแขนของอคิราห์
“แต่คุณต้องจำไว้… ถ้าคุณทำให้ฉันเจ็บปวดอีกครั้ง… ฉันจะไม่ให้อภัยคุณอีกแล้ว”
“ผมจำได้… ผมจำได้เสมอ” อคิราห์ตอบ เขาค่อยๆ ดึงอรณิชาเข้ามาสวมกอด ลูกสาวของเขาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดนั้นด้วย ทั้งสามคนยืนกอดกันอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆ นั้น ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่อบอุ่น
การแก้แค้นที่เคยเป็นเป้าหมายหลักของอคิราห์ มันค่อยๆ จางหายไป เมื่อเขากลับมาพบกับสิ่งที่สำคัญกว่า… ความรัก… และครอบครัว
แต่เรื่องราวจะจบลงเพียงเท่านี้จริงๆ หรือ? ความลับที่ถูกซ่อนไว้… มันจะถูกเปิดเผยจนหมดสิ้นจริงๆ หรือ?
ในขณะที่อคิราห์กำลังมีความสุขกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่กับอรณิชาและลูกสาวของเขา… เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ
อคิราห์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
“ฮัลโหลครับ” เขาตอบรับ
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงเย็นชาดังขึ้นมา…
“คุณอคิราห์… คุณคิดว่าเรื่องมันจะจบลงง่ายๆ แบบนี้จริงๆ เหรอ?”
อคิราห์ขมวดคิ้ว “คุณเป็นใคร?”
“ผม… คือคนที่คุณไม่เคยคิดว่าจะมีตัวตนอยู่… และผม… คือคนที่กำลังจะเปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม… ความลับที่เกี่ยวกับ… ความตายของคุณ…”
อคิราห์หน้าซีดเผือด เขากระชับอ้อมกอดกับอรณิชาแน่นขึ้น… เขาไม่เคยคิดเลยว่า… การกลับมาครั้งนี้… มันจะนำพาหายนะที่ใหญ่หลวงกว่าที่เขาเคยเผชิญมา…
นักธุรกิจกลับมาแก้แค้นที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก