โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 508 คำ
“ถ้าการให้อภัยคือการยอมรับความเจ็บปวดที่ผ่านมา งั้นฉันจะลองดู” คำพูดของอรณิชาแผ่วเบา แต่หนักแน่นราวกับแผ่นศิลาที่ถูกสลักเสลาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเพิ่งได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของอคิราห์ เรื่องราวที่หล่อหลอมเขาให้เป็นอย่างทุกวันนี้ เรื่องราวที่ทำให้หัวใจของเธอซึ่งเคยแข็งกระด้างราวกับเหล็กกล้า เริ่มอ่อนยวบลงทีละน้อย
ค่ำคืนนั้น อคิราห์เล่าทุกอย่างให้เธอฟังตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่องราวของความฝันที่ถูกพรากไป ความรักที่ถูกหักหลัง และการรอคอยอันยาวนานเพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยมี ดวงตาคมของเขาฉายแววเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยแสดงออกมาก่อน เขาเล่าถึงวันที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปในพริบตา วันที่เขาต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้ง การผจญภัยในโลกมืดที่เต็มไปด้วยความอันตรายเพื่อเอาชีวิตรอด และการวางแผนอันแยบยล้ำเพื่อกลับมาแก้แค้น
“ผมทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ผมเชื่อว่าถูกต้อง ผมเชื่อว่าการแก้แค้นจะทำให้ผมได้ทุกอย่างกลับคืนมา แต่วันที่ผมเห็นคุณ... เห็นลลิล... หัวใจผมมันสลายไปหมดสิ้น” อคิราห์สารภาพ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด เขาเล่าถึงความสับสนที่เกิดขึ้นเมื่อเขาได้พบอรณิชาอีกครั้งในฐานะศัตรู แต่ยิ่งรู้จักเธอมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตระหนักว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอไม่ใช่ความแค้น แต่เป็นความรักที่ยังคงหล่อเลี้ยงอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ
อรณิชาฟังด้วยน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่เคยคิดว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชาและท่าทีที่ดูอำมหิตของอคิราห์ จะมีหัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลมากมายขนาดนี้ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงทำทุกอย่างไปอย่างที่เขาทำ มันไม่ใช่ความโหดร้าย แต่เป็นผลพวงจากความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับ
“ฉันเข้าใจแล้วอคิราห์” เธอเอ่ยขึ้น พลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเขาเบาๆ “ฉันเข้าใจว่าทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้ ฉันไม่โกรธคุณอีกแล้ว”
สีหน้าของอคิราห์อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องมองอรณิชาด้วยความรู้สึกท่วมท้น “คุณ... คุณให้อภัยผมจริงๆ ใช่ไหมอรณิชา”
“ใช่ค่ะ” อรณิชาตอบ “ฉันให้อภัยคุณ และฉันก็พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับคุณ”
คำว่า “เริ่มต้นใหม่” ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอคิราห์ มันเป็นสิ่งเดียวที่เขาปรารถนามาตลอด เขาโอบกอดอรณิชาไว้แนบอก สัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเธอทำให้เขารู้สึกถึงความหวังอีกครั้ง ความหวังที่จะได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกับเธอและลลิล
“ผมรักคุณอรณิชา” เขาพึมพำข้างหูเธอ “รักคุณมากที่สุด”
“ฉันก็รักคุณค่ะ” เธอตอบกลับ ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน เต็มไปด้วยความเข้าใจและความรักที่เพิ่งจะเบ่งบานอีกครั้ง
ในขณะที่ความรักของทั้งคู่กำลังจะผลิบานอย่างเต็มที่ เสียงโทรศัพท์มือถือของอคิราห์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เขาหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ก่อนจะกดรับสาย
“ฮัลโหลครับ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงเย็นชาแต่ทรงอำนาจดังขึ้น “อคิราห์… นานมากแล้วนะ”
อคิราห์นิ่งไป ร่างกายเขาแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขาจำเสียงนี้ได้ เสียงของคนที่เป็นต้นเหตุแห่งความเจ็บปวดทั้งหมดในชีวิตของเขา
“คุณ…” อคิราห์เอ่ยเสียงสั่น “เป็นไปไม่ได้…”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ” เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ “แกคิดว่าฉันจะตายง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ ความแค้นของฉันมันยังไม่หมด และตอนนี้… มันถึงเวลาที่ฉันจะกลับมาทวงคืนในสิ่งที่ฉันเคยเสียไปเหมือนกัน”
อรณิชาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของอคิราห์ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี
“ใครคะอคิราห์” เธอถามด้วยความเป็นห่วง
อคิราห์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองโทรศัพท์ในมือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความไม่เชื่อ
“ฉันจะไปหาแกที่บริษัท เร็วๆ นี้แหละ” เสียงปลายสายพูดทิ้งท้าย ก่อนจะตัดสายไป
อคิราห์เงียบไปนานราวกับจะประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
“ใครคะ” อรณิชาคะยั้นคะยอ
อคิราห์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “คนที่… ทำลายทุกอย่างของผม… คนที่ผมคิดว่าตายไปแล้ว…”
“ใครคะ” อรณิชาถามอีกครั้ง
อคิราห์สูดหายใจเข้าลึกๆ “พ่อของผม…”
คำว่า “พ่อ” ทำให้โลกของอรณิชาหยุดหมุน พ่อของอคิราห์… คนที่เขาเกลียดชังที่สุด คนที่เขาตามหามาตลอดชีวิต… เขากลับมาแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือ? และเมื่อเขากลับมา… ชีวิตของพวกเขากำลังจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้งหรือไม่?
นักธุรกิจกลับมาแก้แค้นที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก