ตอนที่ 28 — รักแท้ที่ไม่เคยตาย

“อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้อีก อรณิชา!” เสียงตะโกนก้องของอคิราห์สะท้อนไปทั่วห้องโถงอันหรูหราของคฤหาสน์ เขาบีบไหล่ของอรณิชาแน่นจนเธอเจ็บระบม สายตาคมกริบที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนระคนความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย “ทำไม… ทำไมเธอถึงต้องทำแบบนี้กับฉันอีกครั้ง!”

อรณิชาเงยหน้าขึ้นมองเขา ‌น้ำตาคลอหน่วย ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใส บัดนี้หมองเศร้าเหมือนดอกไม้ที่ถูกเด็ดใบ ยามเผชิญหน้ากับอคิราห์ เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปสู่ความเจ็บปวดในอดีต ภาพของวันวานที่เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ราวกับเศษซากปรักหักพังในใจเธอยังคงมีชีวิตอยู่ “คุณ… ​คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือ

“เข้าใจผิด?!” อคิราห์หัวเราะเยาะอย่างขมขื่น “สิ่งที่ฉันเห็น มันชัดเจนกว่าสิ่งใดๆ ที่เธอเคยพูด! เธอคิดจะทำอะไรกันแน่! จะหนีฉันไปอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ! ‍หลังจากที่เธอพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน! พรากครอบครัวของฉันไป! พราก… พรากหัวใจของฉันไป!” คำพูดของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ

“ไม่ใช่ค่ะ! ฉันไม่ได้จะหนีไปไหนทั้งนั้น!” อรณิชาพยายามอธิบาย ‌เธอจับมือที่บีบไหล่เธออย่างแรงของเขาไว้ “ฉัน… ฉันแค่อยากจะให้เวลาคุณได้คิดทบทวน แค่อยากให้ทุกอย่างมันสงบลงก่อน”

“สงบลง?!” อคิราห์สะบัดมือออกอย่างแรง “หลังจากที่เธอทำให้ฉันเกือบจะเสียทุกอย่างไปน่ะเหรอ! ฉันกลับมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่ง! ฉันกลับมาเพื่อแก้แค้น! ‍และเธอ… เธอคือส่วนหนึ่งของการแก้แค้นของฉัน!”

“แล้ว… แล้วลูกของเราล่ะคะ?” น้ำเสียงของอรณิชาอ่อนลง แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “คุณจะทำอย่างไรกับลูกของคุณ?”

คำถามนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอคิราห์ เขาชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ​“ลูก… ลูกของเรา?”

“ใช่ค่ะ” อรณิชาพยักหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม “ลูกสาวของเรา… ธิดา… เธอคือเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ อคิราห์”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง ​มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาของอรณิชา และเสียงลมหายใจที่ติดขัดของอคิราห์ ภาพของธิดา ดวงตาใสซื่อ รอยยิ้มที่เหมือนอรณิชา… เขาเคยเห็นภาพนั้นจากรูปถ่ายที่อรณิชาเก็บไว้… ภาพที่เธอไม่เคยบอกว่าคือใคร…

“ไม่จริง…” เขาพึมพำ ​เสียงแหบพร่า “เธอโกหก! เธอหลอกฉันอีกแล้ว!”

“ฉันไม่มีเหตุผลที่จะโกหกคุณอีกแล้วค่ะ” อรณิชาตอบเสียงเครือ “ธิดาคือลูกของคุณจริงๆ นะคะ… เธอคือความหวังเดียวของฉัน… คือชีวิตของฉัน… ถ้าคุณจะแก้แค้น… ก็แก้แค้นฉันคนเดียวเถอะค่ะ… แต่อย่าทำร้ายธิดาเลยนะคะ… ได้โปรด…” เธอทรุดตัวลงคุกเข่า อ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

อคิราห์ยืนนิ่ง หัวใจของเขาบีบรัดราวกับถูกบีบคั้นอย่างแสนสาหัส ภาพของธิดาที่เขาเคยเห็นแวบๆ จากรูปถ่าย… ดวงตาคู่นั้น… รอยยิ้มที่คุ้นเคย… เขาจำได้ว่าอรณิชาเคยบอกว่าเธอมีลูกสาว… แต่เขาไม่เคยคิด… ไม่เคยแม้แต่จะสงสัย… ว่าเด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา

“ทำไม… ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน!” เขาถามเสียงดัง น้ำตาที่เขาพยายามกลั้นไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ทำไมเธอถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด!”

“ฉัน… ฉันกลัวค่ะ” อรณิชาตอบเสียงสั่น “กลัวว่าคุณจะไม่ยอมรับ… กลัวว่าคุณจะเกลียดเธอ… กลัวว่าคุณจะ… จะทำร้ายเธอ… เพราะคุณเกลียดฉัน”

อคิราห์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หรู ราวกับกำลังจะหมดแรง ภาพทุกอย่างในอดีตหมุนวนอยู่ในหัว ความแค้นที่เขาจุดไฟไว้ มันกลับกลายเป็นเปลวไฟที่เผาผลาญตัวเอง เขาคิดว่าเขาเกลียดอรณิชา… เกลียดเธอที่พรากทุกสิ่งไปจากเขา… แต่ในความเป็นจริง… เขาเพียงแค่เจ็บปวด… เจ็บปวดที่เธอจากไป… เจ็บปวดที่เขาไม่มีเธออีกแล้ว

“ธิดา…” เขาเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ ราวกับกำลังลิ้มรสความหมายของมันเป็นครั้งแรก “เธอ… เธอเป็นอย่างไรบ้าง?”

อรณิชาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา บัดนี้กลับมีประกายแห่งความหวังเล็กๆ ปรากฏขึ้น “เธอ… เธอเข้มแข็งมากค่ะ… เธอเหมือนคุณ… มีความมุ่งมั่น… และเธอก็… เธอก็รักคุณมากนะคะ”

“รักฉัน?” อคิราห์ทวนคำ ความรู้สึกบางอย่างที่อุ่นวาบขึ้นมาในอก ความรู้สึกที่เขาคิดว่ามันตายไปแล้ว… ความรู้สึกของความเป็นพ่อ…

“ค่ะ” อรณิชาพยักหน้า “เธอไม่เคยเข้าใจว่าทำไมคุณถึงหายไป… แต่เธอเชื่อเสมอว่าสักวัน… คุณจะกลับมา… และเธอก็รอคุณอยู่เสมอ”

อคิราห์หลับตาลง นึกถึงใบหน้าของเด็กสาวน้อยที่เขาเห็นในรูปถ่าย… รอยยิ้มที่สดใส… ดวงตาที่เหมือนของอรณิชา… เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีครอบครัว… ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีลูก… แต่บัดนี้… ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป…

“อรณิชา…” เขาเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “ฉัน… ฉันขอโทษ… ที่ทำให้เธอเจ็บปวด… ที่ทำให้เธอต้อง… ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว”

อรณิชาส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เป็นไรค่ะ… ฉันเข้าใจ… ทุกอย่างมันผ่านมาแล้ว”

“เปล่า… มันยังไม่ผ่านไป” อคิราห์ลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปหาอรณิชาที่ยังคงคุกเข่าอยู่ ยื่นมือออกไปช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน “ฉัน… ฉันจะไม่แก้แค้นอีกแล้ว… ฉันจะ… ฉันจะเริ่มต้นใหม่… กับเธอ… กับลูกของเรา”

อรณิชาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างคาดไม่ถึง หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังและความไม่เชื่อ “คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ?”

“ฉันหมายความว่า… ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตฉันอีกแล้ว” อคิราห์พูดเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม… ฉันจะปกป้องเธอ… ปกป้องธิดา… ปกป้องครอบครัวของเรา”

เขาค่อยๆ เลื่อนมือจากไหล่ของเธอ ขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย “อรณิชา… ฉันยังรักเธอ… รักมาตลอด… แม้ในวันที่ฉันเกลียดเธอที่สุด… ฉันก็ยังรักเธอ”

คำสารภาพนั้นทำให้อรณิชารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เคยคิดว่าวันเวลาจะพาให้ความรู้สึกของอคิราห์กลับมาหาเธออีกครั้ง ความรักที่เธอคิดว่าตายจากไปแล้ว… มันกำลังจะฟื้นคืนชีพ

“อคิราห์…” เธอเรียกชื่อเขา น้ำตาไหลรินอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข “ฉัน… ฉันก็รักคุณค่ะ… รักคุณเสมอมา…”

อคิราห์ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา จุมพิตลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความเสียใจ และคำมั่นสัญญา… สัญญาว่าจะไม่มีวันปล่อยมือกันไปอีก

“ถึงเวลาที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างแล้วนะ” อคิราห์พูดหลังจากผละจูบออกมา “เราจะบอกเรื่องนี้กับทุกคน… และเราจะผ่านมันไปด้วยกัน”

อรณิชาพยักหน้า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความเข้มแข็ง “ค่ะ… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน”

แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างแรงก็ขัดจังหวะความสุขของพวกเขา อคิราห์และอรณิชาหันไปมองประตูด้วยความประหลาดใจ

“ใครกัน?” อคิราห์ถาม

เสียงของคนรับใช้ดังมาจากนอกประตู “คุณอคิราห์ครับ… คุณประณม… ท่านมาขอพบครับ… และดูเหมือนว่าท่านจะมากับ… คุณทิพากรครับ”

ชื่อนั้นทำเอาอคิราห์และอรณิชาหน้าซีดเผือด ประณม… และทิพากร… ชายสองคนที่อยู่เบื้องหลังความเจ็บปวดทั้งหมด… พวกเขากลับมาแล้ว… และดูเหมือนว่าสงครามครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น…