สายฝนโหมกระหน่ำราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งบนโลกใบนี้ เมษาซุกตัวอยู่ใต้ชายคาผุพังของร้านค้าเก่า ร่างกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้สั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บและอ่อนแรง เสื้อผ้าเปียกปอนแนบเนื้อจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของผิวหนัง เลือดที่เคยสูบฉีดหล่อเลี้ยงชีวิต บัดนี้ไหลเอื่อยราวกับจะเหือดแห้งไปทุกขณะ ดวงตาที่เคยมีประกายสดใส บัดนี้ฉายแววสิ้นหวัง กวาดมองไปรอบตัวอย่างเลื่อนลอย ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีหนทางใดๆ เหลืออยู่ให้เธอได้ไขว่คว้าอีกแล้ว ชีวิตที่เคยพยายามประคองไว้ด้วยความหวัง บัดนี้กำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง
เสียงรถหรูแล่นผ่านถนนเปียกโชก ดังสะท้อนมาแต่ไกล เป็นเสียงที่คุ้นเคย...เสียงที่เธอพยายามจะลืมเลือน แต่กลับยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในอดีต รถคันนั้นจอดสนิทตรงหน้าเธอ แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของบุรุษในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มที่ประดับด้วยแววตาเย็นชา...ภาคิน
"เมษา..." เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ราวกับมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจ เธอผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ นี่มันเป็นฝันร้ายหรือเปล่า? เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะมาอยู่ที่นี่ ในสภาพที่เธอเป็นเช่นนี้? ความหวังริบหรี่ที่เคยมีเมื่อครู่ มลายหายไปทันทีที่เห็นใบหน้าของเขา
"คุณ..." เสียงของเธอแหบพร่า แทบจะเปล่งออกมาไม่ได้ เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี จะขอโทษ? จะอธิบาย? หรือจะหนีไป? แต่จะหนีไปที่ไหน ในเมื่อทุกหนทางดูเหมือนจะปิดตายไปหมดแล้ว
ภาคินก้าวลงจากรถอย่างช้าๆ ท่าทางสง่างามทุกกระเบียดนิ้ว แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ดูเลวร้ายเช่นนี้ เขายังคงรักษามาดอันเยือกเย็นไว้ได้เสมอ สายตาของเขากวาดมองเมษาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและความรังเกียจที่เธอเคยรับรู้ดี
"ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันอีกในสภาพแบบนี้" เขาพูดเสียงเรียบ แต่ทุกคำกลับเต็มไปด้วยน้ำหนักที่บีบคั้นหัวใจ
เมษาหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอรู้ดีว่าสายตาของเขาไม่ได้มองเธอในฐานะเหยื่อที่น่าสงสาร แต่เป็นผู้หญิงที่เคยหักหลังเขา ผู้หญิงที่ทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวาย
"ฉัน..." เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ
"คุณคงไม่สบายนักนะ" ภาคินพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ การปรากฏตัวของเขาราวกับจะแผ่รัศมีแห่งความกดดันออกมา ทำให้เมษารู้สึกอึดอัดและหวาดกลัว
"ฉัน...ฉันต้องการความช่วยเหลือ" ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พูดออกไปอย่างตะกุกตะกัก
ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "ความช่วยเหลือ? จากผมเนี่ยนะ?" เขายิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "คุณเคยทิ้งผมไปอย่างไม่ใยดีนะ เมษา จำไม่ได้หรือไง?"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขื่นขมและเจ็บปวด คำพูดของเขาก็เหมือนกับเศษแก้วที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ เธอรู้ดีว่าเธอทำผิด เธอได้ทำลายความเชื่อใจของเขา และทำให้เขาเจ็บปวด
"ฉันรู้...ฉันรู้ว่าฉันทำผิด" เมษาพูดเสียงสั่นเครือ "แต่ตอนนี้...ตอนนี้ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"
ฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่หยุด เมษาตัวสั่นเทิ้ม ไม่ใช่แค่จากความหนาว แต่จากความกลัวและความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา เธอรู้ดีว่าการมาขอความช่วยเหลือจากภาคิน ไม่ใช่เรื่องง่าย และผลลัพธ์ที่ตามมาอาจจะเลวร้ายกว่าที่เธอคิด
"ไม่มีทางเลือกอื่น?" ภาคินทวนคำพลางเดินวนรอบตัวเธออย่างช้าๆ ราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อ "คุณคิดว่าผมจะใจดีอย่างนั้นหรือ? หลังจากที่คุณทำกับผมไว้?"
"ฉัน...ฉันต้องการ...เลือด" เมษาพูดออกไปอย่างยากลำบาก คำๆ นี้หลุดออกจากปากของเธอโดยไม่ตั้งใจ แต่เมื่อพูดออกไปแล้ว เธอกลับรู้สึกถึงความจริงอันโหดร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
ภาคินหยุดชะงัก สายตาของเขามองสำรวจเมษาอย่างละเอียดขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้ฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาเห็นร่องรอยบางอย่างบนแขนของเธอ รอยฟกช้ำที่บ่งบอกถึงการต่อสู้ หรือการถูกทำร้าย
"เลือด?" เขาถามเสียงเนิบๆ "คุณหมายความว่ายังไง?"
เมษาไม่สามารถอธิบายอะไรได้อีก เธอรู้สึกมึนงงไปหมด ร่างกายของเธออ่อนแรงลงทุกที ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เธอพยายามจะยืนหยัด แต่มันก็เกินกำลัง
"ฉัน...ฉัน..." เธอพึมพำ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เมษาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในห้องที่สว่างไสว เธอขยับตัวอย่างแผ่วเบา รู้สึกถึงความเจ็บปวดระบมไปทั่วร่าง แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้สึกปลอดภัยที่เข้ามาแทนที่ความกลัวเมื่อครู่
"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังขึ้นจากมุมห้อง เขาเดินเข้ามาหาเธอ ดวงตาคู่เดิมที่เย็นชา แต่บัดนี้มีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่
เมษาพยายามจะนั่งขึ้น แต่ภาคินรีบเข้ามาประคองไว้ "อย่าเพิ่งขยับมาก คุณยังอ่อนเพลียอยู่"
"ที่นี่ที่ไหน?" เธอถามเสียงแหบ
"โรงพยาบาลส่วนตัวของผม" เขาตอบเรียบๆ "คุณหมดสติไป ผมเลยพาคุณมาที่นี่"
เมษาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะยอมช่วยเหลือเธอ ยิ่งกว่านั้นคือพาเธอมาที่โรงพยาบาลของเขา
"ทำไม...ทำไมคุณถึง..."
"ผมคงปล่อยให้คุณตายอยู่ตรงนั้นไม่ได้" ภาคินตัดบท "แต่จำไว้ เมษา นี่ไม่ได้หมายความว่าผมให้อภัยคุณนะ"
คำพูดของเขาตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายอีกครั้ง เมษาเงียบไป เธอรู้ว่าความช่วยเหลือครั้งนี้ ไม่ได้มาฟรีๆ
"ผมมีบางอย่างที่คุณต้องทำ" ภาคินพูดต่อ "เพื่อแลกกับการที่ผมช่วยชีวิตคุณไว้"
เมษามองหน้าเขาอย่างคาดหวัง เธอพร้อมจะทำทุกอย่าง ขอเพียงแค่ให้ชีวิตของเธอปลอดภัย
"ผมต้องการให้คุณกลับมาทำงานกับผม" ภาคินกล่าว "ในฐานะ...ผู้ช่วยส่วนตัวของผม"
เมษาเบิกตากว้าง เธอไม่เข้าใจ ภาคินที่เคยใกล้ชิดและไว้ใจเธอที่สุดในอดีต กลับเสนอ "ข้อเสนอ" ที่ดูเหมือนจะง่าย แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะหยั่งถึง
นักธุรกิจช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก