"เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เมษา" เสียงเย็นชาของภาคินดังขึ้นในความเงียบของห้องทำงานหรู แสงไฟสลัวตกกระทบใบหน้าคมคายของเขา เน้นย้ำถึงความเฉยเมยที่เมษาคุ้นเคย แต่ครั้งนี้มันกลับมีความอันตรายแฝงอยู่ลึกๆ
เมษากลืนน้ำลายเหนียวหนืด ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวราวจะทะลุออกมานอกอก เธอมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร? หญิงสาวที่เคยมีชีวิตเรียบง่าย การเป็นนักออกแบบอิสระ ดูแลร้านดอกไม้เล็กๆ ที่เธอรัก กำลังถูกบีบคั้นให้เข้ามาพัวพันกับโลกมืดของเขา โลกที่เธอหนีมาตลอด
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติที่มีน้อยนิด
ภาคินยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ แววตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอ ราวกับกำลังประเมินราคาของเธออยู่ "เธอเข้าใจดี เมษา เธอรู้ว่าฉันรู้"
คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงไปในใจของเมษา ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาฉายซ้ำๆ ใบหน้าของเขาในวันนั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธแค้น... เขาไม่เคยเชื่อคำอธิบายของเธอเลย
"คุณ... คุณคิดว่าฉัน..."
"ฉันคิดว่าเธอต้องช่วยฉัน" ภาคินขัดจังหวะอย่างไม่ใยดี "และฉันจะช่วยเธอ"
เมษาอ้าปากจะเถียง แต่คำว่า "ช่วย" ของเขาฟังดูประหลาดเหลือเกิน มันไม่ใช่คำพูดที่มาจากความหวังดี แต่มันคือข้อเสนอที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้
"คุณหมายความว่ายังไง?"
"ฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย เมษา และคนที่จะช่วยฉันได้... ก็คือเธอ" ภาคินวางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงดังปังเบาๆ "แต่เธอต้องเล่นเกมของฉัน"
เกม? เมษามองหน้าเขาด้วยความสับสนระคนหวาดหวั่น เธอไม่เข้าใจว่าเธอจะช่วยนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาได้อย่างไร ในเมื่อตัวเธอเองกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งปัญหา
"แต่ฉัน... ฉันไม่มีความสามารถอะไรที่จะช่วยคุณได้"
"เธอมีความสามารถที่คนอื่นไม่มี" ภาคินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังแสงสีของเมืองยามค่ำคืน "เธอมีความสามารถในการเข้าไปในที่ที่คนอื่นเข้าไม่ได้ และเธอมีความสามารถในการทำให้คนอื่นไว้ใจเธอ... แม้แต่คนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุด"
คำพูดของภาคินทำให้เมษานึกถึงอดีตอีกครั้ง ใบหน้าของใครบางคนที่เธอเคยรู้จัก... คนที่เธอเคยทำให้ไว้ใจ
"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้"
"เธอต้องทำ" ภาคินหันกลับมา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าเดิม "หรือเธออยากจะให้เรื่องที่เธอทำในอดีต... กลับมาตามหลอกหลอนเธออีกครั้ง?"
ประโยคนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของเมษา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร หากความลับที่เธอเก็บงำไว้ถูกเปิดเผย ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิม
"คุณกำลังข่มขู่ฉัน" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น
"ฉันกำลังเสนอทางรอดให้เธอ" ภาคินเดินเข้ามาใกล้เธอ ยื่นมือข้างหนึ่งมาแตะที่ปลายคางของเธออย่างแผ่วเบา แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "และฉันก็กำลังจะได้รับสิ่งที่ฉันต้องการ"
ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เธอมากจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา แววตาของเขามีบางอย่างที่เมษาไม่เคยเห็นมาก่อน... มันไม่ใช่ความเย็นชาเสียทีเดียว แต่มันคือความซับซ้อนที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้าง
"คุณ... คุณต้องการอะไรจากฉันจริงๆ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา
"ความภักดี" ภาคินตอบสั้นๆ "และความร่วมมือ"
เมษาหลับตาลง พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เธอรู้ดีว่าเธอถูกต้อนจนมุมแล้ว การปฏิเสธภาคินหมายถึงการยอมรับความพินาศที่กำลังรออยู่
"ถ้า... ถ้าฉันตกลง..."
"เธอจะปลอดภัย" ภาคินพูดตัดบท "และฉันจะจัดการเรื่องที่เธอเป็นกังวลทั้งหมด"
เมษาเงยหน้ามองเขา เธอเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขา... ความหวัง? ความแค้น? หรือความรักที่เคยมี? เธอไม่อาจแยกแยะได้
"ตกลงค่ะ" เธอตอบเสียงเบา แต่หนักแน่น "ฉันจะช่วยคุณ"
รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของภาคิน เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้ "ดีมาก เมษา... เกมของเรา... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"
เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา ยื่นให้เธอ "นี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ"
เมษาหยิบเอกสารนั้นมาดูอย่างสั่นๆ รายละเอียดในนั้นเต็มไปด้วยชื่อ รหัส และแผนผังต่างๆ ที่เธอไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย
"นี่มันอะไรคะ?"
"นี่คือแผนการของฉัน" ภาคินตอบ "และเธอคือหมากสำคัญในกระดานนี้"
เมษาก้มหน้าลงมองเอกสารอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกพาเข้าไปในโลกที่มืดมิดและอันตรายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้
"ฉัน... ฉันกลัว" เธอสารภาพอย่างไม่อาย
ภาคินเงยหน้ามองเธอ สายตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความเย็นชา "ความกลัวเป็นเรื่องปกติ เมษา แต่เธอต้องเรียนรู้ที่จะเอาชนะมัน"
เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างปลอบประโลม "ฉันจะไม่อันตรายกับเธอ เมษา... ตราบใดที่เธอทำตามที่ฉันสั่ง"
คำพูดนั้นมีความหมายแฝงที่เมษาไม่กล้าคิดถึง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขา แต่มันก็ไม่อาจกลบความหนาวเหน็บในใจของเธอได้
"แล้ว... แล้วคุณจะบอกฉันว่าต้องทำอะไรบ้าง?"
"พรุ่งนี้เช้า" ภาคินตอบ "เราจะเริ่มกันทันที"
เขาปล่อยมือจากไหล่ของเธอ แล้วเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม "ส่วนตอนนี้... เธอกลับไปพักผ่อนซะ เมษา"
เมษายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกสับสน หวาดกลัว และ... ปวดใจ
"ฉัน... ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอพูดเสียงเบา แล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ภาคินนั่งอยู่เพียงลำพัง จ้องมองไปยังเอกสารบนโต๊ะด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง
เมษารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของเธอ กำลังจะนำพาชีวิตของเธอไปสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความหวังริบหรี่... ความหวังว่าบางที การเข้ามาพัวพันกับภาคิน อาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เธอได้พบกับความจริงที่เธอตามหามาตลอด
ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องของภาคิน เสียงของเขาก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง "เมษา"
เธอหันกลับไปมอง "คะ?"
"จำไว้... อย่าไว้ใจใคร"
ประโยคนั้นเหมือนคำเตือน หรืออาจจะเป็นคำบอกเล่าจากประสบการณ์ของเขาเอง เมษาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คำพูดนั้นก้องกังวานอยู่ในหัวของเธอ
เธอเดินออกมาสู่ความมืดมิดภายนอก ภาพใบหน้าของภาคินยังคงติดตา แววตาที่เย็นชาแต่ซ่อนความลับบางอย่างไว้... ความลับที่เธอเองก็กำลังจะต้องเข้าไปพัวพันด้วย
เธอไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ กำลังจะพาเธอไปสู่การเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต และยิ่งไปกว่านั้น... เธออาจจะต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว... ความรู้สึกที่มีต่อผู้ชายที่ชื่อภาคิน
แสงไฟสลัวในห้องของภาคินสะท้อนเงาของเขาที่ทอดยาวไปบนพื้นห้อง เขาจิบวิสกี้ไปพลาง คิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาบังคับเมษาให้เข้ามาอยู่ในเกมของเขาได้สำเร็จแล้ว แต่แววตาที่สั่นไหวของเธอเมื่อครู่นี้ มันทำให้เขาใจอ่อนลงไปเล็กน้อย
"เธอจะรอด... ฉันสัญญา" ภาคินพึมพำกับตัวเอง เขาไม่รู้ว่ากำลังพูดกับเมษา หรือพูดกับใครกันแน่
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ใครบางคน "เตรียมการตามแผน... ไม่ต้องรอคำสั่งเพิ่ม"
เสียงตอบรับที่ปลายสายดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนที่ภาคินจะวางสาย แล้วนั่งลงบนโซฟาตัวหรู เขากวาดสายตาไปทั่วห้อง ราวกับกำลังมองหาใครบางคน
"เมษา... เธอกำลังจะเจออะไรอีกมากมาย"
เมษานั่งอยู่บนรถแท็กซี่ที่พาเธอกลับบ้าน เธอพยายามทำใจให้สงบ แต่ความรู้สึกว้าวุ่นยังคงคุกรุ่นอยู่เต็มอก
"ฉันตัดสินใจถูกแล้วจริงๆ หรือ?" เธอถามตัวเองในใจ
ภาพใบหน้าของภาคิน และคำพูดของเขา ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "อย่าไว้ใจใคร"
เธอหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของคนที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด... คนที่เธอเชื่อว่าทรยศเธอไป...
"ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ภาคิน... ว่าฉันไม่ใช่คนแบบนั้น"
แต่ในใจลึกๆ เธอก็รู้ดีว่า เรื่องราวนี้มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด และบางที... ความจริงที่เธอตามหา อาจจะอันตรายกว่าที่เธอเคยคาดคิดไว้เสียอีก
ภาคินนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แสงไฟของเมืองยามค่ำคืนสะท้อนในแววตาของเขา
"เกมที่ต้องเล่น... และเกมนี้... ฉันจะไม่ยอมแพ้"
เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดู เป็นรูปถ่ายของเขากับผู้หญิงคนหนึ่ง... ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ฉันจะแก้แค้นให้เธอ... ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"
นักธุรกิจช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก