"ใคร... ใครกันแน่!" เสียงตะโกนของภาคินดังขึ้นในความมืด ราวกับจะฉีกทะลุความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมอาคารเก่าแก่แห่งนั้นไป เมษากระตุกเฮือก สะดุ้งตื่นจากภวังค์อันเลือนราง ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ยังคงติดตา เธอเห็นใบหน้าของเหล่าคนร้ายที่สวมหน้ากากดำทะมึน และแววตาที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดของภาคิน
"เมษา! เธอเป็นอะไรไหม?" เสียงของภาคินดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูใกล้เข้ามา ราวกับเขากำลังคุกเข่าลงข้างๆ เธอ
เมษาลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ มีแสงสลัวๆ ส่องลงมาจากช่องลมเพดานด้านบน ภาคินกำลังมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย... แววตาที่เมษาไม่เคยเห็นมาก่อน
"ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงแหบพร่า พยายามลุกขึ้นยืน
"ดี" ภาคินถอนหายใจอย่างโล่งอก "เธอปลอดภัยก็พอ"
เขาช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน "พวกมันไปแล้ว... ฉันจัดการมันเอง"
เมษาเหลือบมองไปรอบๆ ห้อง เธอมองเห็นสภาพของห้องที่พังเสียหาย เฟอร์นิเจอร์กระจัดกระจาย เศษแก้วเศษไม้เกลื่อนกลาด บ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด
"คุณ... คุณสู้กับพวกมันหรือคะ?"
"ใช่" ภาคินตอบเสียงเรียบ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ "และฉันก็ทำให้พวกมันรู้ว่า... ไม่ควรมายุ่งกับของของฉัน"
เขาเดินไปหยิบเอกสารบางส่วนที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา มันเป็นเอกสารชุดเดียวกับที่เมษาพยายามจะหยิบออกมาจากตู้เซฟเมื่อครู่นี้
"เธอเกือบจะเปิดมันได้แล้วสินะ" ภาคินพูดพลางกวาดสายตาไปที่ตู้เซฟที่ถูกงัดจนพังยับเยิน "เสียดายจริงๆ"
"ฉันขอโทษค่ะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา รู้สึกผิดที่ทำให้แผนของเขาต้องเสียหาย
"ไม่เป็นไร" ภาคินตอบ "อย่างน้อย... เธอก็ได้เห็นว่าภัยอันตรายมันใกล้ตัวแค่ไหน"
เขาหันมามองเธออีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่เมษาอ่านไม่ออก "มา... เราไปกันที่อื่นกันดีกว่า"
ภาคินพาเมษาออกมาจากอาคารร้างแห่งนั้น สู่ความมืดมิดของค่ำคืน บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอึดอัดและคำถามที่ยังไม่ถูกตอบ
พวกเขาเดินทางมาถึงคฤหาสน์หรูของภาคิน บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบ และดูอบอุ่นกว่าที่เมษาเคยจินตนาการไว้
"เธอไปพักผ่อนก่อนนะ" ภาคินบอก "ฉันจะเตรียมอาหารเย็นให้"
เมษาก้มหน้าลง "ขอบคุณค่ะ"
เธอเดินเข้าไปในห้องนอนที่ถูกเตรียมไว้ให้ เธอทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม รู้สึกอ่อนเพลียทั้งร่างกายและจิตใจ
เมื่อเธอลงมาที่ห้องอาหาร ภาคินก็กำลังนั่งรอเธออยู่ อาหารเย็นที่เขาเตรียมไว้มีหน้าตาน่ารับประทาน และกลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยไปทั่วห้อง
"ทานให้อร่อยนะ" ภาคินบอก "ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่องเมื่อวานนี้"
เมษาค่อยๆ ตักอาหารเข้าปาก ใบหน้าของเธอยังคงมีความกังวล
"คุณ... คุณแน่ใจนะคะว่าฉันจะปลอดภัย?"
"ฉันจะทำให้เธอปลอดภัย" ภาคินตอบหนักแน่น "ตราบใดที่เธออยู่กับฉัน"
เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ "แต่... ฉันต้องการความจริงจากเธอ เมษา"
เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ "ความจริง... อะไรคะ?"
"ความจริงเกี่ยวกับอดีตของเธอ" ภาคินพูด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "และสิ่งที่เธอทำ... ที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่"
คำถามนั้นทำให้เมษารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอพยายามรวบรวมสติ
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ"
"อย่ามาเล่นตลกกับฉัน เมษา" ภาคินเสียงเข้มขึ้น "ฉันรู้ว่าเธอปิดบังอะไรบางอย่างอยู่"
เมษากลืนน้ำลายเหนียวหนืด เธอไม่อยากโกหกเขา แต่เธอก็ไม่สามารถเปิดเผยความจริงทั้งหมดได้
"ฉัน... ฉันแค่ต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่อยากให้เรื่องในอดีต... กลับมาทำร้ายฉันอีก"
"แต่เรื่องในอดีต... กำลังจะทำร้ายเธออยู่ตอนนี้" ภาคินพูด "และถ้าเธอไม่บอกฉัน... ฉันก็ไม่สามารถปกป้องเธอได้"
เขาหยุดนิดหนึ่ง ราวกับกำลังประเมินปฏิกิริยาของเธอ "เธอมาอยู่ที่นี่... เพราะอะไรกันแน่ เมษา? ใครเป็นคนส่งเธอมา?"
เมษาเงียบไป เธอมองไปที่ภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว
"ฉัน... ฉันมาที่นี่... เพราะฉันต้องการความช่วยเหลือ" เธอพูดอย่างอ้อมแอ้ม "และคุณ... คือคนเดียวที่ฉันคิดว่าจะช่วยฉันได้"
"ช่วยเรื่องอะไร?" ภาคินถามต่อ เสียงของเขายังคงกดดัน
"เรื่อง... เรื่องบางอย่างที่ฉันทำผิดพลาดไป" เมษาตอบ พยายามเลี่ยงที่จะพูดถึงรายละเอียด "ฉัน... ฉันไม่อยากให้ใครรู้"
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของเธอ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงการโกหกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
"ถ้าอย่างนั้น... เธอจะบอกฉันได้ไหมว่า... ใครคือคนที่เธอเชื่อใจที่สุดในตอนนี้?"
คำถามนั้นทำให้เมษานิ่งไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร
"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" เธอตอบอย่างอึดอัด
ภาคินลุกขึ้นยืน เดินไปยืนอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังแสงไฟของเมืองยามค่ำคืน
"เมษา" เขาพูดเสียงทุ้ม "ฉันรู้ว่าเธอกำลังปกป้องใครบางคนอยู่... แต่เธอต้องเข้าใจว่า... การปกป้องนั้น อาจจะทำให้เธอและคนๆ นั้น... ตกอยู่ในอันตรายมากกว่าเดิม"
เขาหันกลับมามองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ฉันกำลังพยายามช่วยเธอ... แต่เธอต้องเปิดใจให้ฉันก่อน"
เมษาเงยหน้ามองภาคิน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา... แววตาที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความรัก... และบัดนี้... เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าควรจะเริ่มตรงไหน" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "มัน... มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก"
"เล่ามาเถอะ เมษา" ภาคินเดินเข้ามาหาเธอ วางมือลงบนไหล่ของเธอเบาๆ "ฉันจะรับฟัง"
เมษาสูดลมหายใจลึกๆ เธอหลับตาลง นึกถึงภาพในอดีต... ภาพของเธอ... กับเขา... และกับใครบางคนที่เธอพยายามปกป้อง
"มัน... มันเริ่มต้นเมื่อนานมาแล้วค่ะ" เธอเริ่มเล่า "ตอนที่ฉันยังเด็ก... ฉันมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง..."
ภาคินยืนฟังอย่างตั้งใจ เขารู้ดีว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความลับที่เมษาเก็บงำไว้
"เพื่อนคนนั้น... เป็นคนสำคัญมากสำหรับฉัน" เมษาเล่าต่อ "แต่แล้ว... ก็มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น... ที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน..."
เธอเล่าถึงเหตุการณ์ที่นำพาไปสู่การตัดสินใจที่ผิดพลาดของเธอ เหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องหลบหนี และซ่อนตัวมาตลอด
ภาคินฟังอย่างเงียบๆ เขาเห็นความเจ็บปวดในทุกคำพูดของเธอ และเขาก็รู้สึกได้ถึงความลับบางอย่างที่ยังคงถูกซ่อนเร้นอยู่
"แล้ว... เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น... ที่อาคารนั้น... มันเกี่ยวกับใคร?" ภาคินถามเสียงเบา
เมษาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา "มัน... มันเกี่ยวกับคนๆ นั้นค่ะ... คนที่ฉันพยายามจะปกป้อง"
ภาคินขมวดคิ้ว "เธอหมายถึง... คนที่ส่งเธอมาที่นี่... หรือคนที่เธอพยายามจะช่วย?"
เมษาพยักหน้าช้าๆ "ฉัน... ฉันต้องหาตัวเขาให้เจอค่ะ... ก่อนที่มันจะสายเกินไป"
ภาคินมองเมษาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาเห็นความรักและความภักดีที่เธอมีให้กับเพื่อนคนนั้น แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า... ความจริงทั้งหมดมันเป็นอย่างไรกันแน่
"เธอแน่ใจนะ เมษา ว่าเธอเชื่อใจฉันจริงๆ?" ภาคินถามเสียงเข้ม
เมษามองเขาด้วยความลังเล "ฉัน... ฉันไม่รู้"
"ถ้าอย่างนั้น..." ภาคินถอนหายใจ "ฉันขอให้เธอจำไว้แค่ว่า... ฉันกำลังพยายามช่วยเธอ... และฉันต้องการความจริงจากเธอ... เพื่อที่จะได้ช่วยเธอได้อย่างเต็มที่"
เขาเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร "เราควรจะทานอาหารกันให้เสร็จ... ก่อนที่เธอจะตัดสินใจว่า... เธอจะบอกความจริงทั้งหมดกับฉัน... หรือไม่"
เมษานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอรู้ว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของเธอ หากเธอเลือกที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด... ชีวิตของเธออาจจะดีขึ้น... หรืออาจจะเลวร้ายกว่าเดิม
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความมั่นคงบางอย่างที่ภาคินมอบให้... ความรู้สึกที่ทำให้เธออดที่จะหวังไม่ได้ว่า... บางที... การเชื่อใจเขา... อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเธอจริงๆ
"คุณ... คุณเคยมีความรักที่ถูกหักหลังไหมคะ... คุณภาคิน?" เมษาถามเสียงแผ่วเบา เป็นคำถามที่ออกมาจากใจจริง
ภาคินชะงักไป เขาหันมามองเมษา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนเร้นไว้เนิ่นนาน
"เคย..." เขาตอบเสียงแหบพร่า "และมัน... เป็นความรู้สึกที่ทรมานที่สุดในชีวิต"
เมษามองเขาด้วยความเห็นใจ เธอสัมผัสได้ถึงบาดแผลในอดีตของเขา... บาดแผลที่อาจจะคล้ายคลึงกับบาดแผลของเธอ
"บางที... เราอาจจะเหมือนกันก็ได้นะคะ" เธอพูดเบาๆ
ภาคินยิ้มอย่างขมขื่น "บางที... เราอาจจะเหมือนกัน... มากกว่าที่เธอคิดก็ได้ เมษา"
เขาเดินกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง และมองไปที่เมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย... ความสงสาร... ความโกรธแค้น... และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เมษาก็ไม่อาจจะเข้าใจได้
"พรุ่งนี้... ฉันอยากจะพาเธอไปพบใครบางคน" ภาคินพูด "เขาอาจจะ... ช่วยเธอได้"
เมษาเงยหน้ามองเขา "ใครคะ?"
"เธอจะรู้... เมื่อถึงเวลา" ภาคินตอบ "แต่ตอนนี้... ทานอาหารให้อร่อยนะ เมษา"
เมษานิ่งไป เธอรู้สึกได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันกำลังจะเริ่มคลี่คลาย... แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา... อันตรายที่อาจจะมาพร้อมกับความจริงที่ถูกเปิดเผย... และความแค้นที่รอวันปะทุ
นักธุรกิจช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก