"ความจริงที่ถูกบิดเบือน...คือคมมีดที่กรีดลึกที่สุด" ความจริงข้อนี้ทำให้เมษารู้สึกเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว เมื่อสิ่งที่ภาคินพูดกับสิ่งที่เขาทำ มันช่างสวนทางกันเหลือเกิน
หลังจากเหตุการณ์บุกรุกที่คฤหาสน์ ภาคินได้พยายามติดต่อเมษา แต่กลับถูกปฏิเสธ เขาอ้างว่าเขาต้องเดินทางไปจัดการเรื่องบางอย่างที่สำคัญ และไม่สามารถพบเธอได้ในขณะนี้ ทำให้เมษารู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไป คำพูดที่ว่า "อย่าเชื่อใคร นอกจากฉัน" ของภาคิน ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ
ในขณะเดียวกัน เมษาก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความลับที่เธอได้ล่วงรู้ในห้องทำงานของภาคิน ประกอบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันทำให้เธอเริ่มสงสัยในตัวภาคินมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่า ภาคินจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด
คืนวันหนึ่ง ขณะที่เมษากำลังนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง อยู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เมษาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรับสาย
"สวัสดีค่ะ"
"เมษา...เป็นฉันเอง" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย "ภาคิน"
เมษารู้สึกใจเต้นแรง แม้จะพยายามเก็บอาการ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจที่เขาติดต่อมา
"คุณ...คุณอยู่ที่ไหนคะ?" เธอถาม
"ฉันกำลังจะไปหาเธอ" ภาคินตอบ "มีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ฉันต้องบอกเธอ"
เมษาสัมผัสได้ถึงความเร่งรีบในน้ำเสียงของเขา "เรื่องอะไรคะ?"
"เราเจอกันที่เดิมของเรา...ร้านกาแฟริมแม่น้ำ...ฉันจะรอเธอที่นั่น" ภาคินกล่าว
เมษารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ที่เขาเลือกสถานที่นั้น แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอตกลง และรีบเตรียมตัวออกไป
เมื่อไปถึงร้านกาแฟ ภาคินก็ยืนรอเธออยู่แล้ว แสงไฟสลัวๆ ยามค่ำคืนสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เขาดูมีเสน่ห์เยือกเย็นอย่างที่เมษาเคยหลงใหล
"คุณภาคิน..." เมษาเริ่มพูด
ภาคินเดินเข้ามาหาเธอ คว้ามือของเธอไว้เบาๆ "ฉันขอโทษนะเมษา...ที่หายไปนาน"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาตอบ "แต่...เรื่องที่สำคัญที่คุณจะบอกคืออะไรคะ?"
ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขามีความเศร้าสร้อยเจืออยู่ "ฉัน...ฉันต้องบอกความจริงกับเธอ...เกี่ยวกับทุกอย่าง"
เขาเล่าเรื่องราวต่างๆ นานา เขาบอกว่าเขาพบว่าเมษาพัวพันกับแก๊งอาชญากรรายใหญ่ ที่กำลังวางแผนจะทำลายธุรกิจของเขา และที่สำคัญ เขาอ้างว่า ผู้หญิงที่คอยช่วยเหลือและปกป้องเมษาอยู่ตอนนี้ แท้จริงแล้วคือคนของแก๊งนั้น ที่กำลังหลอกใช้เมษาอยู่
"พวกเขาต้องการใช้เธอ...เป็นเครื่องมือในการเข้าถึงฉัน" ภาคินพูดเสียงเครียด "และฉัน...ฉันไม่สามารถปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้"
เมษานั่งฟังด้วยความตกตะลึง คำพูดของภาคินมันช่างน่าเชื่อถือเหลือเกิน ประกอบกับความหวาดระแวงที่เธอมีอยู่แล้ว มันทำให้เธอเชื่อในสิ่งที่เขาพูด
"แล้ว...แล้วเรื่องที่ฉันเจอในห้องทำงานของคุณล่ะคะ? รูปพวกนั้น...จดหมายฉบับนั้น..." เมษาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน...เก็บสิ่งเหล่านั้นไว้...เพราะมันคือความทรงจำสุดท้าย...ที่ฉันมีต่อเธอ...ก่อนที่เธอจะเลือกเส้นทางที่ผิด"
เขาอธิบายต่อว่า รูปถ่ายและจดหมายเหล่านั้น เป็นของเขาในสมัยที่เขายังมีความสุขกับเธอ แต่เมื่อเธอเลือกที่จะหักหลังเขา เขาก็เก็บทุกอย่างไว้เป็นบทเรียน
"ฉัน...ฉันเสียใจนะเมษา" ภาคินพูด "ที่ต้องทำให้เธอเสียใจ...แต่นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ...และสำหรับฉัน"
"แล้ว...คุณจะให้ฉันทำอย่างไรคะ?" เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"เธอต้องเลิกยุ่งกับเรื่องนี้" ภาคินตอบ "และ...อย่าไว้ใจใคร...ที่เข้ามาตีสนิทกับเธอในช่วงนี้"
เขาจับมือของเมษาอีกครั้ง "ฉันจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง"
คำพูดของภาคิน ราวกับเป็นยาพิษที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่หัวใจของเมษา เธอรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็เชื่อในสิ่งที่เขาพูด เธอคิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุด
"ขอบคุณค่ะ...คุณภาคิน" เมษาตอบเสียงแผ่วเบา
ภาคินยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "กลับบ้านไปนะเมษา...แล้วพักผ่อนเยอะๆ"
เมษากลับบ้านไปด้วยใจที่หนักอึ้ง เธอรู้สึกเสียใจที่ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินจบลงแบบนี้ แต่เธอก็เชื่อว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้อง
ในขณะเดียวกัน ภาคินก็มองตามหลังเมษาไป ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และ...ความลับบางอย่างที่ยังคงปิดบังเอาไว้
ไม่กี่วันต่อมา เมษาได้รับโทรศัพท์จากคนสนิทของภาคิน เขาแจ้งให้เธอทราบว่า ภาคินได้ถูกลักพาตัวไป โดยแก๊งอาชญากรที่เขาเคยกล่าวถึง
เมษารู้สึกตกใจและเสียใจเป็นอย่างมาก เธอพยายามติดต่อภาคิน แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย
เธอเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล เธอคิดถึงคำพูดของภาคินที่ว่า "อย่าไว้ใจใคร" และยิ่งไปกว่านั้น เธอจำได้ถึงคำพูดของเขาตอนที่เขาพาเธอหนีจากอันตรายในคฤหาสน์ "ฉันจะปกป้องเธอ"
ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเมษา เธอเริ่มทบทวนคำพูดของภาคินอีกครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบ
"เขาบอกว่า...แก๊งอาชญากำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือ...แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกฉันล่วงหน้า...ทำไมเขาถึงต้องปล่อยให้ฉันตกอยู่ในอันตราย?"
"เขาบอกว่า...คนสนิทของเขาคือคนของแก๊ง...แต่ตอนที่เกิดเรื่อง...คนสนิทคนนั้นกลับช่วยฉัน...แล้วใครกันแน่ที่เป็นคนของแก๊ง?"
"และที่สำคัญที่สุด...เขาบอกว่า...เขาเก็บรูปถ่ายและจดหมายเหล่านั้นไว้...เพื่อเป็นบทเรียน...แต่เมื่อฉันเห็นมัน...ฉันกลับรู้สึกได้ถึงความรัก...และความเสียใจ...ไม่ใช่ความเกลียดชัง"
ความจริงอันโหดร้ายค่อยๆ ปรากฏขึ้นในใจของเมษา ราวกับว่ามีบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้มาตลอด
เธอตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เธอโทรหาคนที่เธอไว้ใจที่สุด...เพื่อนสนิทของเธอที่เคยทำงานในวงการตำรวจ
"ฉันต้องการความช่วยเหลือ" เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ "ฉันคิดว่า...ฉันถูกหลอก"
เพื่อนของเธอรับปากว่าจะช่วย และทั้งสองก็เริ่มสืบหาความจริง
ยิ่งสืบค้นลึกเข้าไปเท่าไหร่ เมษาก็ยิ่งพบกับเรื่องราวที่น่าตกใจมากขึ้นเท่านั้น เธอพบว่า ภาคินไม่ได้ถูกลักพาตัวไปจริงๆ แต่เขากำลังวางแผนบางอย่างอยู่
และคนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายจริงๆ...ไม่ใช่เขา...แต่เป็นเธอ
ในวันนั้นเอง เมษาก็ได้รับข่าวร้ายอีกครั้ง ข่าวร้ายที่ทำให้เธอแทบสิ้นสติ
เธอได้รู้ว่า...ภาคิน...คือหัวหน้าแก๊งอาชญากรที่เขาอ้างถึง...ทั้งหมดคือแผนการของเขา...เพื่อหลอกใช้เธอ...และเพื่อกำจัดคู่แข่ง
ความรักที่เคยคิดว่ามีให้เธอ...เป็นเพียงคำลวง
ความห่วงใยที่เคยแสดงออก...เป็นเพียงการแสดง
และทุกสิ่งที่เขาเคยพูด...เป็นเพียงคำโกหกที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างแนบเนียน
เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอพังทลายลง เธอถูกหลอกใช้ ถูกหักหลัง...โดยคนที่เธอเคยรัก
แต่เมื่อความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา...มันกลับจุดประกายความแข็งแกร่งบางอย่างขึ้นมาในตัวเธอ
เธอจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกต่อไป
เธอจะหาทางเอาคืน...ภาคิน...และทุกคนที่เกี่ยวข้อง
แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร...เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง...คราวนี้เป็นสายจากภาคิน
"เมษา...เธออยู่ที่ไหน?" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล...หรืออาจจะเป็นแค่การเสแสร้ง?
เมษารู้ดีว่า เธอต้องเผชิญหน้ากับเขา...และเธอพร้อมแล้ว...ที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด...ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม
นักธุรกิจช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก