"อย่าขยับ! ไม่งั้นเธอจะไม่ได้เจอเขาอีกตลอดกาล!" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากความมืด ราวกับอสรพิษร้ายที่เลื้อยคลานเข้ามาหาเหยื่อ เมษาสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังร่างเงาที่กำลังปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู ยิ่งพยายามเพ่งมองให้ชัดเจนเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น
เธอเคยคิดว่าตัวเองได้หนีพ้นจากอันตรายแล้ว หลังจากที่ภาคินช่วยเหลือเธอออกมาจากสถานการณ์ที่คับขัน แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะยังเล่นตลกกับเธอไม่หยุดหย่อน ผู้ชายคนนั้น… เขาตามเธอมาจนถึงที่นี่ได้อย่างไร? และที่สำคัญ… เขาต้องการอะไรกันแน่?
"ใคร… ใครน่ะ!" เสียงของเธอสั่นเครือ แทบจะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้
ร่างเงาไม่ตอบ แต่กลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แสงสลัวจากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่าง เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ริมฝีปากของเขาขยับไปมาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังพิจารณาอาหารอันโอชะ
"เธอ… คิดว่าเธอจะหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง เมษา?" เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความสมเพชและเย้ยหยัน "ภาคิน… เขาคงจะดีใจมากเลยนะ ที่ได้เจอ ‘สมบัติ’ ชิ้นสำคัญของเขาอีกครั้ง"
คำพูดของเขาทำให้เมษารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง สมบัติ? คำพูดของเขามีความหมายอะไร? หรือว่าเขา… รู้เรื่องเกี่ยวกับความลับของเธอ?
"คุณ… คุณต้องการอะไรจากฉัน?" เธอถามเสียงสั่น
"สิ่งที่ฉันต้องการ… มันก็ง่ายๆ" เขาพูด พลางยกมือขึ้นจับที่มือจับประตู "ฉันต้องการ ‘บางอย่าง’ จากเธอ… และถ้าเธอให้มันมาอย่างดี ฉันก็อาจจะปล่อยเธอไปอย่างมีความสุข… แต่ถ้าเธอไม่ให้… ฮึ่ม…"
เขาเว้นจังหวะไป ราวกับจะปล่อยให้เมษาได้คิดถึงผลที่จะตามมา
"ภาคิน… เขาคงไม่อยากเห็นเธออยู่ในสภาพที่… น่าสงสารหรอก จริงไหม?"
เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร แต่เขารู้เรื่องเกี่ยวกับภาคิน และดูเหมือนว่าเขาก็รู้เรื่องเกี่ยวกับเธอด้วย ความหวังริบหรี่ที่เธอเพิ่งจะได้กลับมาจากการติดต่อของภาคิน บัดนี้กำลังจะถูกกลืนกินไปด้วยความหวาดกลัว
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเมษาก็ดังขึ้น เสียงริงโทนที่คุ้นเคย เสียงของภาคิน! เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา
"ถ้าเธออยากมีชีวิตรอด… อยากให้เขาปลอดภัย… อย่าแม้แต่จะคิด… ที่จะบอกเขา!" ผู้ชายคนนั้นพูดแทรกขึ้นมาทันที ใบหน้าของเขาฉายแววคุกคาม
เมษากลืนน้ำลายลงคอ เธอควรจะทำอย่างไรดี? ถ้าเธอรับสาย เขาจะทำอะไร? ถ้าเธอไม่รับสาย… เธอจะปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร?
"รับสิ… ฉันอยากรู้จริงๆ ว่า… เขาจะพูดอะไรกับเธอ" ผู้ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก ราวกับกำลังจะสนุกกับเกมที่เขากำลังเล่น
ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่รู้จะทำอย่างไร เมษาก็ةค่อยๆ เลื่อนนิ้วไปกดรับสาย
"เมษา? เธออยู่ที่นั่นไหม?" เสียงของภาคินดังขึ้นในโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
"คะ… ฉันอยู่ที่นี่" เธอตอบเสียงสั่น
"เกิดอะไรขึ้น? ฉันได้ยินเสียง… เหมือนมีคนบุกรุก"
"เปล่าค่ะ… ไม่มีอะไร… ฉันแค่… สะดุ้งนิดหน่อย" เธอพยายามกลั้นเสียงไม่ให้สั่น
"แน่ใจนะ?" ภาคินถามอย่างไม่ไว้ใจ "เธอเสียงแปลกๆ ไปนะ"
"แน่ใจค่ะ… คุณ… คุณไม่ต้องห่วง"
"ดีแล้ว" ภาคินถอนหายใจ "ฉันแค่อยากจะเตือนเธอ… ว่าอย่าเพิ่งไว้ใจใคร… โดยเฉพาะ… คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องในอดีตของพ่อเธอ"
คำพูดของภาคินเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจของเมษา เขา… รู้ได้อย่างไร? หรือว่าเขากำลังจะบอกอะไรบางอย่างที่สำคัญ?
"คุณ… คุณหมายถึงใครคะ?" เธอถามอย่างระแวง
"ฉันจะอธิบายให้เธอฟัง… ตอนที่เธอมาหาฉัน" ภาคินตอบ "แต่ตอนนี้… ฉันขอให้เธอปลอดภัยก่อน… และจำไว้… ระวังตัวให้ดี"
หลังจากวางสาย เมษาก็หันไปมองผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความพอใจ ราวกับว่าการสนทนาเมื่อครู่นี้คือสิ่งที่เขากำลังรอคอย
"ภาคิน… เขาดูจะเป็นห่วงเธอมากนะ" เขาหัวเราะ "แต่… ฉันก็มี ‘เงื่อนไข’ ของฉันเหมือนกัน"
"เงื่อนไขอะไรคะ?" เมษากลั้นใจถาม
"ฉันจะให้เธอไปหาภาคิน… แต่… เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง" เขาพูด พลางเดินเข้ามาใกล้เมษามากขึ้นเรื่อยๆ "และถ้าเธอคิดจะทรยศฉัน… หรือไปบอกภาคินเรื่องของฉัน… ฉันรับรองได้ว่า… เธอจะเสียใจไปตลอดชีวิต"
เมษากัดริมฝีปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในวังวนที่ซับซ้อนและอันตราย เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร มีอำนาจมากแค่ไหน และทำไมเขาถึงต้องการเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือ เธอไม่มีทางเลือกอื่น
"ถ้าคุณ… บอกฉันได้ว่าคุณเป็นใคร… และต้องการอะไรจริงๆ… ฉันอาจจะ… พิจารณา" เธอพยายามต่อรอง
"ฮึ่ม… ฉลาดเหมือนกันนะ" เขาหัวเราะ "แต่… ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เธอจะได้รู้ทุกอย่าง… เอาเป็นว่า… เธอแค่ต้องทำตามที่ฉันบอกก็พอ"
เขาชี้ไปที่ประตู "ออกไปจากที่นี่ซะ… แล้วไปหาภาคิน… แต่จำไว้… ถ้าเธอทำอะไรที่ขัดใจฉัน… ไม่ใช่แค่เธอ… แต่คนที่เธอรัก… ก็อาจจะได้รับอันตรายไปด้วย"
คำพูดสุดท้ายของเขาก็เหมือนกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเมษา เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น และเธอไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธออีกแล้ว
เธอเดินออกจากคฤหาสน์หลังเล็กไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน แม้ว่าร่างกายจะก้าวเดินไปข้างหน้า แต่จิตใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสน เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องง่าย และเธอต้องเผชิญหน้ากับอะไรอีกมากมาย
เมื่อเธอมาถึงจุดนัดพบ ภาคินก็รอเธออยู่แล้ว ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจะประเมินความปลอดภัย
"เมษา… เธอโอเคไหม?" เขาถามด้วยความเป็นห่วง
เธอพยักหน้า แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความสับสน
"ฉัน… ฉันปลอดภัยค่ะ"
ภาคินมองเธออย่างพิจารณา เขาเห็นบางอย่างในแววตาของเธอ ที่บ่งบอกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากนัก
"ดีแล้ว" เขาพูด "ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ"
ขณะที่ภาคินกำลังจะเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมด จู่ๆ ก็มีรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดเทียบข้างๆ พวกเขาอย่างรวดเร็ว ประตูรถเปิดออก และร่างของชายคนหนึ่งก็ก้าวลงมายืนเผชิญหน้ากับพวกเขา
เมษารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้น… ใบหน้าที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจออีกเลย… ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว!
นักธุรกิจช่วยชีวิต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก