ตอนที่ 4 — เงาที่คอยตามติด

"อย่าแม้แต่จะคิดหนีไปไหนเด็ดขาด!" เสียงห้าวทุ้มก้องอยู่ในโสตประสาทของน้ำหวาน ราวกับมันเพิ่งจะเปล่งออกมาเมื่อครู่ ทั้งที่ความจริง เหตุการณ์นั้นผ่านมาหลายวันแล้ว ชีวิตของเธอที่เคยเรียบง่าย หวานละมุน บัดนี้กลับกลายเป็นกรงขังทองคำที่ถูกกักขังไว้ด้วยเงื่อนไขอันโหดร้าย ‌เธอคือภรรยาจำเป็นของภีม ชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเจ้าหนี้และผู้บงการชีวิตของเธอ

ทุกย่างก้าวของน้ำหวานตกเป็นเป้าสายตาของภีมเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่าแห่งนี้ สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของเขามักจะจับจ้องมาที่เธออยู่เสมอ บางครั้งก็แฝงแววรุนแรง ดุดัน ราวกับเธอเป็นสมบัติล้ำค่าที่พร้อมจะถูกช่วงชิง บางครั้งก็เต็มไปด้วยความเย็นชาจนน่าขนลุก ​และบางครั้ง… บางครั้งเธอก็แอบเห็นประกายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ยากจะตีความ อาจจะเป็นความห่วงใย หรืออาจจะเป็นความผิด?

"คุณภีมคะ… ฉันขอออกไปเดินเล่นที่สวนได้ไหมคะ อากาศข้างนอกสดชื่นดี" น้ำหวานเอ่ยขึ้นขณะที่ภีมกำลังนั่งทำงานเอกสารอยู่ตรงโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ในห้องนั่งเล่น

ภีมเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ‍ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองร่างบอบบางของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงความเด็ดขาด "ไม่ได้"

น้ำหวานชะงักไปเล็กน้อย "คะ? ทำไมคะ"

"ฉันไม่ให้เธอออกไปไหนคนเดียว" ‌เขาเน้นคำว่า 'คนเดียว' อย่างชัดเจน "ถ้าอยากออกไปก็ต้องมีคนไปด้วย"

"แต่… ฉันแค่อยากสูดอากาศบริสุทธิ์สักพักเองค่ะ" น้ำหวานพยายามอ้อนวอน แต่ก็รู้ดีว่ามันไร้ผล

ภีมวางปากกาลง เขาเดินตรงมาหาน้ำหวาน ‍ชายหนุ่มยืนคร่อมร่างเธอเอาไว้ แววตาของเขากวาดสำรวจใบหน้าหวานซึ้งของเธออย่างลึกซึ้ง "เธอคิดว่าฉันจะไว้ใจเธอได้แค่ไหน น้ำหวาน? หึ… เธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในชีวิตฉันได้ไม่กี่วัน แต่ฉันก็รู้ดีว่าผู้หญิงอย่างเธอมักจะทำอะไรได้มากกว่าที่ตาเห็น"

คำพูดเสียดแทงใจของภีมทำให้น้ำหวานหน้าซีดเผือด เธอเม้มปากแน่น ​พยายามกลั้นน้ำตาที่คลออยู่ "คุณภีม… ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ"

"ฉันจะเชื่อคำพูดของเธอได้ยังไง ในเมื่อประวัติของเธอมันฟ้องอยู่ทนโท่" ภีมโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ หายใจรดต้นคอของเธอ "อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังอีก น้ำหวาน"

น้ำหวานหลับตาลง ​เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภีมถึงมองเธอเป็นผู้หญิงที่พร้อมจะขายศักดิ์ศรีเพื่อเงิน ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยทำอะไรที่น่าสงสัยเลยสักนิดเดียว การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะความจำเป็น เพราะภีมเอาทุกสิ่งทุกอย่างของครอบครัวเธอไปเป็นเดิมพัน เธอทำทุกอย่างเพื่อพ่อแม่ เพื่อปกป้องพวกเขาจากความเดือดร้อน

"ฉัน… ฉันจะอยู่ที่นี่ ​ไม่ไปไหนค่ะ" เธอตอบเสียงเบา

ภีมผละออกเล็กน้อย แววตาของเขายังคงจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา "ดี… ฉันจะคอยดู"

หลังจากนั้น ภีมก็ไม่ได้ปล่อยให้น้ำหวานอยู่ตามลำพังอีกเลย ไม่ว่าจะไปที่ไหนในคฤหาสน์ หรือแม้แต่การเข้าห้องน้ำ เขาก็มักจะให้ "สมชาย" บอดี้การ์ดอีกคนของเขา คอยยืนคุมอยู่หน้าประตูเสมอ น้ำหวานรู้สึกอึดอัดและหวาดระแวง เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่การถูกจับตามองตลอดเวลาแบบนี้มันบั่นทอนจิตใจเธอเหลือเกิน

"คุณสมชายคะ… ดิฉันจะขอยืมหนังสือสักเล่มค่ะ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นเมื่อเดินผ่านห้องสมุด

สมชายพยักหน้า "คุณผู้หญิงเชิญเลยครับ"

ขณะที่น้ำหวานกำลังเลือกหนังสือ เธอสังเกตเห็นว่าสมชายยืนห่างออกไปเล็กน้อย แต่สายตาก็ยังคงจ้องมองเธออยู่ ราวกับกลัวว่าเธอจะแอบหนีไปซุกซนที่ไหนสักแห่ง

"คุณสมชายคะ… คุณภีมเขา… เป็นห่วงฉันมากเลยใช่ไหมคะ" น้ำหวานลองถามออกไปอย่างอ้อมๆ

สมชายชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าของเขาฉายแววลังเล ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "คุณภีม… เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณผู้หญิงครับ"

"เป็นห่วง… หรือว่ากลัวฉันจะหนีไป" น้ำหวานพึมพำกับตัวเอง

"คุณผู้หญิงอย่าคิดมากเลยครับ" สมชายตอบ พยายามเปลี่ยนเรื่อง "คุณผู้หญิงอยากได้หนังสือแนวไหนเป็นพิเศษไหมครับ"

น้ำหวานพยักหน้า "นิยายรักโรแมนติกค่ะ"

สมชายยิ้มบางๆ "เชิญเลยครับ ผมจะคอยดูแลอยู่ตรงนี้"

น้ำหวานเลือกหนังสือมาเล่มหนึ่ง แล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ภีมยังคงนั่งทำงานอยู่เช่นเดิม เขาหันมามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปสนใจเอกสารตรงหน้า

"คุณภีมคะ… ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ได้ไหมคะ" เธอยื่นหนังสือให้เขาดู

ภีมรับหนังสือมาดู เขาพลิกดูปกอย่างคร่าวๆ "ได้สิ… แต่ถ้ามีผู้ชายคนไหนแอบมองเธอตอนเธออ่านหนังสือ ฉันจะหักคอเขาให้"

คำพูดขู่กรรโชกของภีมทำให้น้ำหวานใจสั่น เธอไม่รู้ว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง แต่จากแววตาของเขา เธอรู้สึกได้ว่าเขาเอาจริง

"ฉัน… ฉันจะอ่านแค่ในนี้ค่ะ" น้ำหวานตอบเสียงเบา

"ดี… ฉันชอบผู้หญิงที่เชื่อฟัง" ภีมพูดพลางยื่นหนังสือคืนให้เธอ

ในคืนนั้น น้ำหวานนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างที่ใหญ่เกินไปสำหรับเธอคนเดียว ความคิดถึงพ่อแม่ ความคิดถึงชีวิตเก่า และความรู้สึกสับสนต่อภีม วนเวียนอยู่ในหัว

เธอแอบลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ระเบียงห้องนอน มองออกไปเห็นสวนอันมืดมิดเบื้องล่าง ทันใดนั้นเอง เธอก็เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคน กำลังเดินวนเวียนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้กับกำแพง เธอเห็นเงาของสมชาย ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้น

"สมชาย… ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ตอนดึกๆ" น้ำหวานพึมพำกับตัวเอง

เธอรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เธอจากที่ไหนสักแห่ง แต่เมื่อเธอพยายามเพ่งมอง เธอก็ไม่เห็นอะไร เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ราวกับมีบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเธออย่างเงียบเชียบ

เธอรีบกลับเข้าไปในห้อง ปิดประตูระเบียงแน่น หัวใจเต้นระรัว เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่มองไม่เห็น อันตรายที่วนเวียนอยู่รอบตัวเธอเสมอ

ขณะที่เธอกำลังจะปิดม่าน เธอก็เห็น… เงาของภีม ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องนอนฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้มองมาที่เธอ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังเฝ้ามองอะไรบางอย่างที่อยู่ไกลออกไป

น้ำหวานไม่เข้าใจ… ภีมกำลังทำอะไร? เขาคอยตามติดเธอไปทุกที่ แต่ทำไมคืนนี้เขาถึงไปยืนอยู่ตรงนั้น? หรือว่า… เขาไม่ได้กำลังปกป้องเธอ แต่เขากำลัง… เฝ้ามองอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้? ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วทั้งร่าง

เธอตัดสินใจกลับไปนอน แต่ความกังวลกลับยิ่งทวีคูณ เธอรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องจากทุกทิศทาง เหมือนมีสายตาที่มองไม่เห็นคอยจับจ้องทุกการกระทำของเธออยู่เสมอ

เธอหลับตาลง พยายามกลบความคิดที่น่าหวาดกลัวออกไป แต่ภาพเงาตะคุ่มของสมชายใต้ต้นไม้ ภาพเงาของภีมที่ระเบียงฝั่งตรงข้าม และความรู้สึกถูกจ้องมองนั้น ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

ก่อนที่สติจะเลือนหายไป เธอได้ยินเสียงบางอย่าง… เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เตียงนอนของเธอ…