"คุณกำลังทำอะไรอยู่ตรงนี้?" เสียงของภีมเย็นเยียบ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผืนน้ำอันสงบนิ่ง น้ำหวานยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังเงาร่างสูงใหญ่ของสามีที่ยืนขวางประตูห้องทำงานราวกับยักษ์เฝ้าสมบัติ
ความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอเพิ่งจะก้าวล่วงเข้าไปในอาณาเขตส่วนตัวที่สุดของเขา และยังได้ล่วงรู้ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดอีกด้วย การกระทำของเธอในครั้งนี้อาจจะหมายถึงการสิ้นสุดทุกสิ่งทุกอย่างที่พอจะมีความหวังอยู่บ้าง
"ฉัน... ฉันแค่... เข้ามาดูเฉยๆ ค่ะ" น้ำหวานพยายามรวบรวมเสียงที่สั่นเครือให้เป็นปกติที่สุด แต่คำพูดของเธอฟังดูอ่อนปวกเปียกและน่าสงสัยอย่างยิ่ง
ภีมค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังตรวจตราหาสิ่งผิดปกติ เขาหยุดสายตาที่ลิ้นชักที่น้ำหวานเพิ่งปิดไปเมื่อครู่ ท่าทางของเขาแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย
"เข้ามาดูเฉยๆ? แล้วทำไมลิ้นชักถึงเปิดอยู่?" เขาถามเสียงลอดไรฟัน ความสงสัยในน้ำเสียงของเขาชัดเจนจนน่ากลัว
น้ำหวานกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ เธอไม่รู้จะหาคำโกหกอันไหนมาปกป้องตัวเองได้อีกแล้ว ความรู้สึกผิดและความกลัวกำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งเป็น
"ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูนะคะ" น้ำหวานพยายามอธิบาย "ฉันแค่อยากจะ... อยากจะรู้ว่าคุณเป็นใครจริงๆ"
คำพูดนั้นทำเอาภีมหรี่ตาลง เขาเดินเข้ามาใกล้น้ำหวานมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวของเขาที่เป่ารดใบหน้า
"อยากรู้ว่าผมเป็นใคร?" เขาถามเสียงพร่า "แล้วคุณคิดว่าคุณได้คำตอบแล้วหรือยัง?"
น้ำหวานมองเข้าไปในดวงตาของภีม เธอเห็นความเจ็บปวดและความสับสนที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของเขา
"ฉัน... ฉันเห็นรูปถ่ายค่ะ" น้ำหวานตัดสินใจพูดความจริงออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ "แล้วก็... ข้อความข้างหลังรูป"
ใบหน้าของภีมพลันแข็งทื่อขึ้นอีกครั้ง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของเธอ
"คุณกำลังพูดถึงอะไร?" เขาถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความอันตราย
"รูปที่คุณ... ถ่ายกับชายอีกคนหนึ่ง... ที่... ที่..." น้ำหวานพยายามจะพูดต่อ แต่ภาพใบหน้าเปื้อนเลือดของชายคนนั้นก็กลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง
ภีมยืนนิ่งราวกับถูกสตัฟฟ์ เขามองน้ำหวานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งความโกรธ ความเศร้า และความหวาดระแวง
"คุณเข้าไปยุ่งเรื่องของคุณได้ยังไง?" เขาถามเสียงกระด้างขึ้น "ผมบอกแล้วไงว่าเรื่องของผม คุณไม่ควรจะเข้ามายุ่งเกี่ยว"
"แต่คุณเป็นสามีของฉันนะคะ" น้ำหวานเผลอหลุดปากออกไป "ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวของคุณ... ว่าทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้"
คำว่า "สามี" ราวกับเป็นคำต้องห้ามที่ทำให้ภีมชะงักไป เขาถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
"คุณกำลังพูดถึงอะไร?" เขาถามอีกครั้ง เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ความตึงเครียดในอากาศยังคงอยู่
"ฉันเห็นรูปที่คุณถ่ายกับพ่อของคุณ" น้ำหวานพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "แล้วก็ข้อความ... 'แค้นนี้ต้องชำระ' หมายความว่ายังไงคะ? เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของคุณ?"
ภีมมองน้ำหวานด้วยสายตาที่ราวกับกำลังจะทะลุเข้าไปในจิตใจของเธอ เขาเห็นความจริงใจและความหวังในแววตาของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นความอ่อนแอและความเปราะบางที่เขาไม่เคยอยากให้ใครเห็น
"คุณไม่ควรจะรู้เรื่องพวกนี้" เขาพูดเสียงเบา "มันเป็นเรื่องที่อันตราย"
"อันตรายแค่ไหนคะ?" น้ำหวานถามกลับ "อันตรายกว่าการที่ฉันต้องมาแต่งงานกับคุณทั้งๆ ที่คุณเข้าใจผิดในตัวฉันมาตลอดหรือเปล่า?"
คำพูดของน้ำหวานเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของภีม เขายอมรับว่าคำพูดนั้นทำร้ายเขาอย่างจัง เขามองน้ำหวานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"ผม... ผมขอโทษ" เขาพูดเสียงกระซิบ "ผมผิดเองที่เข้าใจคุณผิด"
น้ำหวานน้ำตาคลอ เธอไม่เคยเห็นภีมพูดคำว่าขอโทษออกมาอย่างจริงใจขนาดนี้มาก่อน
"แล้ว... คุณจะบอกฉันได้ไหมคะ?" น้ำหวานถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของคุณ? แล้วทำไมคุณถึงต้อง..." เธอชี้ไปที่รูปถ่ายที่ยังคงอยู่ในมือของเธอ "ทำไมคุณถึงต้องแค้นใครขนาดนั้น?"
ภีมมองรูปถ่ายในมือของน้ำหวาน เขาสูดลมหายใจลึกราวกับกำลังเตรียมตัวเผชิญหน้ากับอดีตที่โหดร้ายที่สุด
"คุณแน่ใจหรือว่าอยากรู้?" เขาถามเสียงเครียด "บางครั้ง... การไม่รู้ก็ดีกว่าการรู้"
"ฉันอยากรู้ค่ะ" น้ำหวานยืนยัน "ฉันอยากรู้ทุกอย่าง... ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดก็ตาม"
ภีมมองน้ำหวานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว เขาเห็นความกล้าหาญและความมุ่งมั่นในตัวเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
"ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ..." เขาพูดช้าๆ "คุณต้องฟังให้ดี... และห้ามขัดจังหวะ"
น้ำหวานพยักหน้าอย่างตั้งใจ เธอเตรียมพร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวที่จะพลิกผันชีวิตของเธอไปตลอดกาล
ภีมถอนหายใจยาว เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้องทำงานก่อนจะกลับมาจ้องมองน้ำหวานอีกครั้ง ราวกับว่ากำลังจะปลดปล่อยปีศาจร้ายที่ถูกขังไว้ในใจมานานแสนนาน
"เรื่องนี้มันเริ่มต้นเมื่อหลายปีที่แล้ว..." ภีมเริ่มเล่า เสียงของเขาเริ่มแหบพร่า "พ่อของผม... ท่านเป็นนักธุรกิจที่ซื่อสัตย์และยิ่งใหญ่..."
น้ำหวานตั้งใจฟังทุกคำพูดของเขา ราวกับว่าทุกประโยคคือชิ้นส่วนของปริศนาที่กำลังจะประกอบกันเป็นภาพใหญ่
"แต่แล้ววันหนึ่ง..." ภีมพูดต่อ ดวงตาของเขาฉายแววของความโกรธแค้นที่ยังไม่จางหาย "...ท่านก็ถูกหักหลัง... จากคนที่ท่านไว้ใจมากที่สุด..."
ยิ่งภีมเล่า เรื่องราวก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ น้ำหวานรู้สึกราวกับกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งความแค้นและโศกนาฏกรรม
"พวกเขา... พวกมัน... ฆ่าพ่อของผม..." เสียงของภีมสั่นเครือ "แล้วก็พยายามจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อของผมสร้างมา..."
น้ำหวานกุมมือตัวเองแน่น เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากน้ำเสียงของภีม
"ผม... ผมเห็นทุกอย่าง..." ภีมพูดต่อด้วยเสียงที่ขาดห้วง "...เห็นพ่อของผม... ตายตรงหน้า..."
น้ำหวานแทบจะทนฟังไม่ไหว เธออยากจะเข้าไปกอดเขา ปลอบประโลมเขา แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้เธอต้องอดทน
"นั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง..." ภีมพูดเสียงแผ่วเบา "...จุดเริ่มต้นของการตามล่า... และการแก้แค้น..."
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองน้ำหวานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"และนั่น... คือความลับที่ผมเก็บงำมาตลอดชีวิต"
ยั่วยวนรักของบอดี้การ์ด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก