“คุณ… คุณวิรัช?” เสียงของน้ำหวานสั่นเครือ มือของเธอที่กำเอกสารรูปถ่ายอยู่สั่นเทา ดวงตาของเธอเบิกกว้าง จ้องมองไปยังภีมที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาในตอนนี้ดูเหมือนปีศาจร้ายในสายตาของเธอ
“ใช่” ภีมตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่ทำให้น้ำหวานรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง “เขาคือคนที่ฉันจะต้องทำลาย”
แต่รูปถ่ายในมือของน้ำหวาน… มันกำลังบอกเล่าเรื่องราวที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในรูปถ่ายนั้น เธอเห็นตัวเองยืนอยู่ข้างผู้ชายที่ภีมบอกว่าเป็น ‘คุณวิรัช’ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข… รอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นตัวเองเป็นแบบนั้นมานานแล้ว
“นี่มัน… นี่มันอะไรกันคะ?” น้ำหวานถามเสียงสั่น “ทำไม… ทำไมคุณถึงมีรูปของฉันกับคุณวิรัช?”
ภีมยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “เพราะเธอเป็นส่วนหนึ่งของเกมของฉันไงล่ะ”
คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดแทงกลางใจของน้ำหวาน เธอไม่ใช่แค่ภรรยาที่ถูกเข้าใจผิด ไม่ใช่แค่เครื่องมือในแผนการแก้แค้น แต่เธอกำลังถูกหลอกใช้มาตลอด… ตลอดเวลาที่ผ่านมา
“หลอกใช้…?” น้ำหวานถามอย่างไม่เข้าใจ
“ใช่” ภีมตอบ “เธอคิดว่าฉันรักเธอ? คิดว่าฉันต้องการปกป้องเธอ? ฮึ! เธอช่างไร้เดียงสาเสียจริง”
น้ำหวานรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเธอ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า เธอไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะเชื่อใครอีกต่อไป
“คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ?” เธอถามเสียงแผ่วเบา
“ฉันกำลังบอกความจริงกับเธอ” ภีมพูดต่อ “ความจริงที่เธอจะไม่มีวันเข้าใจ”
เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ท่าทางของเขาไม่ได้มีแววของความสงสารหรือความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป มันมีแต่ความเยือกเย็นและอำมหิต
“เธอคือเบี้ยตัวสำคัญในเกมของฉัน” ภีมพูด “ฉันต้องการให้เธอเข้าไปใกล้ชิดกับ ‘คุณวิรัช’… เพื่ออะไรน่ะเหรอ… เพื่อที่จะทำให้เขาตายใจ… แล้วฉันจะค่อยๆ ทำลายทุกอย่างที่เขามี”
น้ำหวานส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เชื่อ “ไม่จริง… คุณโกหก”
“ฉันไม่เคยโกหก” ภีมตอบ “และเธอ… เธอคือสิ่งที่ฉันวางแผนมานานแล้ว”
น้ำหวานทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ภาพในอดีตของภีมที่เธอเห็น… ภาพที่เขาดูมีความสุขกับผู้หญิงคนหนึ่ง… มันไม่ใช่ภาพของการแก้แค้น… แต่มันอาจจะเป็นภาพของความทรงจำที่ถูกบิดเบือน
“แล้ว… รูปพวกนั้น… ที่คุณบอกว่าคุณแม่ของคุณ…” น้ำหวานถามเสียงขาดห้วง
“มันคือความจริงส่วนหนึ่ง” ภีมพูด “แต่ไม่ใช่ทั้งหมด”
“หมายความว่ายังไงคะ?”
“หมายความว่า… ฉันไม่ได้ต้องการแก้แค้นแทนแม่” ภีมหัวเราะเยาะ “ฉันต้องการแก้แค้น ‘เขา’… และเธอ… คือเครื่องมือเดียวที่จะทำให้ฉันทำสำเร็จ”
น้ำหวานเงยหน้ามองภีม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเจ็บปวด “คุณ… คุณกำลังหลอกใช้ฉันมาตลอด… ตั้งแต่แรก”
“ใช่” ภีมตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ… ที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อคนที่เธอรัก… และฉันก็ใช้จุดอ่อนนั้นของเธอ”
น้ำหวานรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจจนแทบจะขาดอากาศหายใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร เธอถูกหลอกใช้… ถูกทรยศ… และคนที่เธอเคยรัก… กลับกลายเป็นปีศาจร้ายที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกสิ่ง
“ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน?” น้ำหวานถามเสียงสั่น
“เพราะเธอคือผู้หญิงคนเดียวที่ ‘เขา’ รัก” ภีมตอบ “และฉันจะใช้เธอ… เพื่อทำลายเขา”
น้ำหวานอึ้งไปอีกครั้ง ประโยคสุดท้ายของภีม มันทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม
“ผู้หญิงคนเดียวที่ ‘เขา’ รัก… หมายถึงฉันหรือคะ?”
ภีมยิ้มอย่างมีเลศนัย “เธอคิดว่าไงล่ะ?”
น้ำหวานไม่รู้จะตอบอย่างไร ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอไม่รู้ว่าอะไรคือความจริงอีกต่อไป
“คุณ… คุณกำลังจะให้ฉันไปที่งานเลี้ยง… เพื่ออะไรคะ?” น้ำหวานถามอย่างหวาดหวั่น
“เพื่อทำให้ ‘เขา’ เชื่อใจเธอ… แล้วจากนั้น… ฉันก็จะจัดการเขา” ภีมตอบ
น้ำหวานรู้สึกเหมือนถูกผลักลงสู่ก้นเหว เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะเชื่อใครอีกต่อไป
“ถ้าอย่างนั้น… คุณวิรัช… เขาเป็นคนยังไงคะ?” น้ำหวานถาม
“เขาคือคนที่โลภมาก… หลงตัวเอง… และพร้อมจะเหยียบทุกคนเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ” ภีมตอบ “แต่… เขาก็มีจุดอ่อน… และจุดอ่อนนั้นก็คือเธอ”
น้ำหวานหลับตาลง พยายามจะรวบรวมสติ แต่ยิ่งพยายาม เธอก็ยิ่งสับสน ภาพต่างๆ ในหัวมันปนเปไปหมด
เมื่อเธอหลับตา ภาพของภีมที่ยืนอยู่ข้างผู้หญิงในรูปถ่ายก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้… แววตาของภีมในภาพนั้น… มันดูเศร้าสร้อย… และเต็มไปด้วยความรัก…
น้ำหวานค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมองไปยังภีมอีกครั้ง
“คุณ… คุณกำลังจะทำร้ายคนที่คุณรักจริงๆ หรือคะ?” น้ำหวานถาม
ภีมชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าของเขาฉายแววบางอย่างที่น้ำหวานไม่เคยเห็นมาก่อน… แววตาที่ดูเหมือนจะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
“เธอไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น” เขาพูดเสียงเบา
“แต่ฉันอยากเข้าใจค่ะ” น้ำหวานยืนกราน “ถ้าคุณกำลังจะทำร้ายใคร… ฉันก็อยากรู้ว่าทำไม”
ภีมเงียบไปนาน ราวกับกำลังต่อสู้กับอารมณ์ภายในของตัวเอง
“เธอ… เธอไม่รู้หรือไง… ว่า ‘คุณวิรัช’ เป็นใคร?” ภีมถามเสียงกระซิบ
น้ำหวานส่ายหน้า “ไม่รู้ค่ะ”
ภีมมองน้ำหวานราวกับมองคนแปลกหน้า “เขา… คือพ่อของฉัน”
คำพูดนั้นทำให้น้ำหวานแทบจะลมจับ เธอเบิกตากว้าง จ้องมองภีมด้วยความไม่เชื่อ
“พ่อ… ของคุณ?” น้ำหวานถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ
ภีมพยักหน้าช้าๆ “ใช่… และเขาคือคนที่ทำลายชีวิตของแม่ฉัน… และทำให้ฉันต้องมาอยู่ในจุดนี้”
น้ำหวานรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางหัว เธอไม่รู้จะทำอย่างไรอีกต่อไป ความจริงที่ภีมบอกเธอ… มันไม่ใช่แค่การหลอกใช้… แต่มันคือการทรยศครั้งใหญ่… การทรยศที่ทำให้เธอไม่รู้จะเชื่อใครอีกต่อไป
“ถ้าอย่างนั้น… ที่คุณบอกว่า… คุณรักฉัน…” น้ำหวานถามเสียงสั่น
ภีมเงียบไปอีกครั้ง ใบหน้าของเขาฉายแววความรู้สึกที่ซับซ้อน ราวกับกำลังสับสนในอารมณ์ของตัวเอง
“ฉัน… ฉันไม่รู้” ภีมตอบเสียงแผ่วเบา “แต่เธอ… เธอทำให้ฉันสับสน”
ในขณะที่น้ำหวานกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกไป ประตูห้องทำงานของภีมก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน
ร่างสูงสง่าของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของเขา… ใบหน้าของเขาคุ้นตาเหลือเกิน…
“ภีม… ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่?” เสียงของชายคนนั้นดังขึ้น
น้ำหวานมองไปยังชายคนนั้น… และเธอก็จำได้ทันที…
ชายคนนั้น… คือ ‘คุณวิรัช’… พ่อของภีม… และ… ผู้ชายในรูปถ่ายที่อยู่กับเธอ…
ยั่วยวนรักของบอดี้การ์ด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก