ตอนที่ 5 — คำกล่าวหาที่ไร้เหตุผล

"อะไรกันนั่น!" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่ปรากฏตัวขึ้น ดังขึ้นราวกับฟ้าผ่า นลินเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความหวาดหวั่น ราเชนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขากำลังจ้องมองไปยังสิ่งของที่หล่นอยู่บนพื้น... สร้อยคอทองคำฝังเพชรที่ระยิบระยับภายใต้แสงไฟ

หัวใจของนลินบีบรัดเข้าหากัน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลายลงมาต่อหน้าต่อตา ‌เธอไม่เข้าใจ! เธอไม่เข้าใจเลยว่าสร้อยเส้นนี้มาอยู่ที่กระเป๋าของเธอได้อย่างไร! มารดาของเธอ... แน่นอนว่ามารดาของเธอไม่เคยมีสร้อยเส้นนี้! แล้วมันมาจากไหน?

"คุณ... คุณเข้าใจผิดครับ!" นลินพยายามพูดเสียงสั่นเครือ เธอรีบก้มลงไปหยิบสร้อยคอขึ้นมา ​แต่ราเชนกลับก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน

"คุณกำลังทำอะไรอยู่?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ เขากวาดสายตามองไปที่สร้อยคอ แล้วกลับมามองหน้านลินอีกครั้ง แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่ทำให้นลินยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

"ผม... ผมไม่ได้..." เธอพูดไม่ออก สมองของเธอว่างเปล่าไปหมดสิ้น

"นั่นมันสร้อยคอของตระกูลเรานี่!" ‍ราเชนพูดเสียงเข้มขึ้น เขากำลังจะเอื้อมมือมาคว้าสร้อยเส้นนั้น แต่นลินกลับรีบชักมือกลับ

"ไม่! คุณอย่า..." เธอผงะถอยหลังไปติดผนัง ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางโถงทางเดิน ‌เสียงนั้นคุ้นเคย... เสียงของท่านประธาน!

"ราเชน! เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายสูงวัย รูปร่างกำยำ ใบหน้าเคร่งขรึม นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจไปทั่วห้อง

เมื่อท่านประธานเห็นนลินยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ‍ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นฉุนเฉียว เขาเห็นสร้อยคอในมือของเธอชัดเจน

"แก! ไอ้เด็กเหลือขอ!" ท่านประธานตวาดลั่น เขาเดินตรงเข้ามาหานลินอย่างรวดเร็ว "แกกล้าดียังไงมาขโมยของในบ้านข้า!"

นลินตกใจจนพูดไม่ออก เธอถูกกล่าวหาอย่างตรงไปตรงมา ทั้งๆ ​ที่เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย!

"พ่อครับ! ใจเย็นก่อน" ราเชนพยายามเข้าห้าม แต่ท่านประธานสะบัดแขนออกอย่างแรง

"อย่ามายุ่ง! นี่มันเรื่องใหญ่! แกกำลังทำให้ตระกูลของเราเสื่อมเสีย! แกมันคือขโมย! ขโมยที่ขโมยสร้อยประจำตระกูลไป!" ​ท่านประธานประกาศก้อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ไม่จริงนะครับ! คุณพ่อ! ผมว่าต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ" ราเชนพยายามอธิบาย เขาจำได้ว่าสร้อยเส้นนี้... มันมีความทรงจำบางอย่างที่เขาไม่สามารถนึกออกได้ แต่ทำไมมันถึงมาอยู่ที่เด็กสาวคนนี้ได้?

"ผิดพลาดอะไร! ​ตาข้าเห็นคาตา! เด็กคนนี้แอบเข้ามาในบ้านเรา แล้วกำลังจะขโมยสร้อยคอของข้า! ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น!" ท่านประธานไม่ฟังเสียงของราเชนเลย เขาสั่งลูกน้องที่ตามมาด้านหลัง

"จับตัวเด็กคนนี้ไป! โทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!"

"เดี๋ยวก่อนครับคุณพ่อ!" ราเชนรีบตะโกนห้าม "ขอโอกาสผมคุยกับเธอหน่อย"

"แกจะคุยอะไรอีก! แกเองก็กำลังจะเสียความทรงจำไปนะราเชน! อย่าให้เรื่องเล็กน้อยมาทำให้เสียสมาธิ! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจเถอะ!" ท่านประธานตวาดเสียงดัง

ลูกน้องสองคนเดินเข้ามาหานลินอย่างรวดเร็ว ราวกับจะจับกุมนักโทษ นลินกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นรน แต่แขนของเธอก็ถูกจับไว้แน่น

"ไม่! ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ได้ขโมย! ฉันไม่ได้ทำ!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอขาดหายไปเมื่อถูกพาออกจากห้องทำงานไป

ราเชนยืนมองภาพนั้นด้วยความอึดอัดใจ เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาเห็นความหวาดกลัวในแววตาของนลิน แต่มันก็ไม่ใช่ความกลัวของคนร้ายที่กำลังจะถูกจับได้ มันคือความกลัวของคนที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อ

"พ่อครับ... ผมว่าเราควรจะใจเย็นๆ ก่อน" ราเชนพูดขึ้นอีกครั้ง

"ใจเย็นอะไร! เรื่องมันชัดเจนอยู่แล้ว! ขโมยก็คือขโมย! ถ้าเราปล่อยเรื่องนี้ไป คนอื่นจะมองตระกูลเรายังไง!" ท่านประธานพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความไม่พอใจ

"แต่ผมรู้สึกว่า... มีอะไรมากกว่านั้น" ราเชนพยายามอธิบาย "เด็กคนนั้น... เธอไม่ได้ดูเหมือนขโมย"

"เลิกพูดได้แล้ว! ความรู้สึกของแกมันใช้ไม่ได้ในสถานการณ์แบบนี้! แกกำลังจะเสียความทรงจำไป! อย่าเอาเรื่องนอกตัวมาทำให้วุ่นวาย!" ท่านประธานตอกกลับ

"แต่พ่อครับ... ถ้าเราทำอะไรโดยไม่รู้ความจริงทั้งหมด... มันอาจจะ..." ราเชนพยายามจะพูดต่อ แต่ท่านประธานก็เดินนำออกจากห้องไปเสียแล้ว ปล่อยให้ราเชนยืนอยู่เพียงลำพัง

เขากลับมามองที่พื้นห้องทำงานอีกครั้ง ตรงจุดที่สร้อยคอเคยหล่นอยู่ ภาพรางๆ ของใบหน้าหญิงสาวคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว... ใบหน้าที่มีรอยยิ้มอ่อนโยน... ใบหน้าของใครกัน? เขาพยายามนึก แต่มันก็เลือนลางเหลือเกิน

"ใครกันแน่ที่กำลังหลอกลวง?" เขาถามตัวเองในใจ

ในขณะเดียวกัน นลินถูกลากตัวไปยังห้องเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ชั้นล่างของคฤหาสน์ เธอถูกขังไว้ที่นั่นเพียงลำพัง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสร้อยเส้นนี้ถึงมาอยู่ที่เธอได้ ทำไมเธอถึงถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมย ทั้งๆ ที่เธอเพียงแค่พยายามจะหาทางช่วยแม่

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เธอถามตัวเองเสียงแผ่วเบา

เงาแห่งความมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมชีวิตของเธออีกครั้ง ราวกับว่าโชคชะตาไม่เคยปรานีเธอเลยแม้แต่น้อย...