โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 854 คำ
"เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่ได้ทำ! ใครบางคนกำลังใส่ร้ายฉัน!" เสียงของนลินสั่นเครือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่ราเชนยืนถือจดหมายฉบับนั้นด้วยมือที่สั่นเทา
"แต่... รูปถ่าย... นลิน..." ราเชนพูดเสียงแผ่ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวเมื่อมองไปที่รูปถ่ายในจดหมาย เป็นรูปของเธอกำลังถือมีดเล่มหนึ่ง ใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียด ราวกับกำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่างที่โหดร้าย
"รูปนั้น... มันไม่ใช่ฉัน! มันต้องมีการจัดฉาก! ต้องมีใครบางคน... นำรูปปลอมมาให้ท่านประธานทรงชัย!" นลินพยายามอธิบายอย่างสุดกำลัง เธอรู้สึกราวกับกำลังจะจมน้ำตาย
"จัดฉาก? ใครจะทำแบบนั้น?" ราเชนถามเสียงเบา เขามองหน้านลิน พยายามมองหาความจริงในดวงตาของเธอ แต่ความทรงจำที่หายไปของเขากลับทำให้เขาไม่อาจเชื่อใจใครได้อย่างเต็มที่
"ฉันไม่รู้! แต่ฉันไม่ได้ทำ! ราเชน... ได้โปรดเชื่อฉันเถอะ!" นลินร้องขอ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ราเชนเงียบไป เขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกภายในใจ ระหว่างความผูกพันที่เขามีต่อนลิน กับหลักฐานที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
"ผม... ผมไม่รู้จะเชื่อใครดี..." ราเชนพูดเสียงแผ่ว เขาหลับตาลงแน่น ราวกับจะพยายามค้นหาคำตอบที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ
ทันใดนั้นเอง เสียงของอรทัยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง "แย่แล้วค่ะคุณราเชน! ฉันเพิ่งได้ข่าวมา! เห็นว่าคุณนลิน... แอบเข้าไปในห้องทำงานของคุณประธานเมื่อคืนนี้! ท่านประธานกำลังจะเรียกตำรวจมาจับกุมเธอ!"
นลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ไม่จริง! ฉันไม่ได้เข้าไป!"
"อย่าโกหกอีกเลยนลิน!" อรทัยก้าวเข้ามาในห้อง "ฉันเห็นคุณแอบอยู่แถวๆ นั้นเมื่อคืน! คุณกำลังจะไปขโมยเอกสารใช่ไหม!"
"คุณป้า! คุณกำลังใส่ร้ายฉัน!" นลินตะโกนกลับ
"ฉันไม่ได้ใส่ร้าย! ใครๆ ก็รู้ว่าคุณคือคนร้าย! คุณกำลังจะทำลายตระกูลนี้!" อรทัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสะใจ
ราเชนหันไปมองหน้านลิน สลับกับมองอรทัย แววตาของเขายิ่งสับสนมากขึ้น เขาไม่รู้ว่าใครกำลังพูดความจริง
"คุณนลิน... คุณ... มีอะไรจะพูดอีกไหม?" ราเชนถามเสียงเบา
"ฉัน... ฉันจะพิสูจน์ตัวเอง!" นลินประกาศก้อง เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตของเธอและคนที่เธอรัก "ฉันจะหาหลักฐาน... เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉัน!"
หลังจากนั้น นลินก็ถูกสั่งให้อยู่ในความดูแลของบอดี้การ์ดอย่างใกล้ชิด เธอไม่สามารถออกไปไหนได้ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงพยายามหาทางพิสูจน์ตัวเอง
ขณะที่ถูกกักบริเวณอยู่ในห้องพักของเธอ นลินก็เริ่มคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ เธอแอบเข้าไปในห้องทำงานของท่านประธานทรงชัยจริง... แต่ไม่ใช่เพื่อขโมยเอกสาร... แต่เพื่อหาหลักฐานบางอย่างเกี่ยวกับแผนการร้ายที่เธอสงสัย
เธอค่อยๆ รื้อค้นเอกสารต่างๆ ในห้องพักของเธออย่างเงียบเชียบ เธอจำได้ว่าตอนที่เธอเข้าไปในห้องทำงานของท่านประธานฯ เธอเห็นเอกสารบางอย่างที่ดูน่าสงสัย... เป็นแผนการบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับหุ้นของบริษัท... และเกี่ยวข้องกับ... การทำลายชื่อเสียงของใครบางคน
นลินหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่เธอซ่อนไว้ใต้ที่นอนขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เธอพยายามจดจำทุกรายละเอียดที่เธอเห็นในห้องทำงานของท่านประธานฯ
"เอกสาร... เกี่ยวกับหุ้น... การซื้อขายที่ผิดปกติ... และ... ชื่อของ 'อัศวิน'..." นลินพึมพำกับตัวเอง 'อัศวิน'... ชื่อนี้คุ้นหูเธอเหลือเกิน...
เธอจำได้ว่าเธอเคยได้ยินชื่อนี้แว่วๆ มาก่อน... จากปากของ... พ่อของเธอ?
ขณะที่นลินกำลังครุ่นคิดถึงความหมายของชื่อ 'อัศวิน' จู่ๆ เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างใต้เตียง... เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีรอยเปื้อน... เธอค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาดู...
มันคือรูปถ่าย... รูปถ่ายของเธอ... กับราเชน... ในอดีต... ที่ดูเหมือนจะมีความสุขมาก... และมีลายเซ็นของ... ราเชน... อยู่ด้านหลัง
"นี่มัน..." นลินอุทานเบาๆ เธอจำได้ว่ารูปนี้... เธอเคยเห็นมันในห้องทำงานของราเชน...
แต่แล้ว... สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กระดาษแผ่นนั้น... เป็นกุญแจดอกเล็กๆ...
นลินหยิบกุญแจขึ้นมาดู... มันเป็นกุญแจแบบไหน? เธอเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน?
ขณะที่เธอกำลังพยายามนึก... จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้อง...
"คุณนลิน... อยู่ในห้องหรือเปล่าคะ?" เสียงของอรทัยดังขึ้น
นลินตกใจ รีบซ่อนกุญแจดอกเล็กๆ และรูปถ่ายนั้นไว้ใต้ที่นอน แล้วรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู
"มีอะไรคะ คุณป้า?" นลินถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ
"เปล่าหรอกจ้ะ... แค่มาดูว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง..." อรทัยพูดพลางกวาดตามองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว "เห็นว่าคุณกำลังจะถูกตำรวจจับ... ฉันก็เป็นห่วงนะคะ... เป็นห่วง... ว่าคุณจะทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปมากกว่านี้"
"ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ" นลินตอบเสียงแข็ง
"อืม... ดีแล้ว... ถ้าอย่างนั้น... ก็คงไม่มีอะไรแล้ว..." อรทัยยิ้มบางๆ แต่แววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ทำให้นลินรู้สึกไม่สบายใจ... ราวกับเธอกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่
เมื่ออรทัยเดินจากไป นลินก็รีบกลับไปที่เตียงอีกครั้ง เธอหยิบกุญแจและรูปถ่ายออกมาดูอีกครั้ง
"กุญแจดอกนี้... มันต้องเป็นกุญแจของที่ไหนสักแห่ง... ที่มีความสำคัญ..." นลินคิดอย่างหนัก
เธอจำได้ว่าเธอเคยเห็นตู้เซฟเก่าๆ อยู่ในห้องเก็บของใต้ดิน... ตู้เซฟที่ดูเหมือนจะไม่มีใครใช้แล้ว...
"หรือว่า... มันจะเป็นกุญแจของตู้เซฟนั้น?" นลินคิดอย่างตื่นเต้น
เธอตัดสินใจว่าต้องลองเสี่ยงดู เธอแอบย่องออกจากห้องพักของเธอ มุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของใต้ดิน
ห้องเก็บของใต้ดินมืดและอับชื้น นลินเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของเธอ ส่องไปรอบๆ จนกระทั่งสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่ง...
นั่นไง! ตู้เซฟเก่าๆ ที่เธอเคยเห็น!
หัวใจของนลินเต้นแรง เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ยื่นกุญแจดอกเล็กๆ ในมือไปลองเสียบเข้ากับรูกุญแจของตู้เซฟ
"คลิก!"
เสียงกุญแจหมุนดังขึ้น! ตู้เซฟเปิดออก!
นลินค่อยๆ เปิดฝาตู้เซฟออกอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง...
ภายในตู้เซฟ... มีเพียง... กล่องไม้เก่าๆ หนึ่งกล่อง... และ... จดหมายอีกฉบับหนึ่ง...
นลินหยิบกล่องไม้ขึ้นมา เปิดออก... ภายในกล่อง... เต็มไปด้วย... ภาพถ่าย...
ภาพถ่ายของเธอ... กับราเชน... ในอดีต... ภาพที่ดูมีความสุข... ภาพที่เต็มไปด้วยความรัก...
และ... จดหมายอีกฉบับหนึ่ง... จดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย... ลายมือของ... ราเชน...
นลินค่อยๆ หยิบจดหมายขึ้นมา อ่านอย่างรวดเร็ว...
"ถึง... นลิน... ที่รัก..."
เมื่ออ่านจบ... นลินก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น... น้ำตาไหลพรั่งพรู...
ในจดหมายฉบับนั้น... ราเชนได้เขียนทุกสิ่งทุกอย่าง... เกี่ยวกับความลับ... เกี่ยวกับแผนการร้าย... เกี่ยวกับความรักของเขาที่มีต่อเธอ...
แต่... สิ่งที่สำคัญที่สุด... คือ... ราเชนได้เขียนถึง... 'อัศวิน'...
"อัศวิน... คือ... ชื่อเล่นของฉัน... ที่ราเชนตั้งให้..." นลินพึมพำอย่างสั่นเครือ
ความจริงทั้งหมด... กำลังจะถูกเปิดเผย... แต่... ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวข้ามผ่านความลับดำมืดนี้ไป... จู่ๆ... เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านบน...
"คุณนลิน... คุณอยู่ที่ไหน!" เสียงของอรทัยดังขึ้น... ราวกับกำลังตามหาเธอ...
นลินรู้ดีว่าเธอต้องรีบทำอะไรบางอย่าง... ก่อนที่อรทัยจะมาเจอเธอ... ก่อนที่ความจริงทั้งหมดจะถูกกลบฝังไปตลอดกาล...
ทายาทพันล้านลืมความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก