ตอนที่ 10 — เงื่อนไขที่อันตราย

"ภาพเหล่านั้น...มันไม่ใช่แค่ความฝัน..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากของราเชน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างอย่างสับสนขณะที่เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงในห้องพักหรูที่เขาไม่คุ้นเคย ภาพซ้อนทับของการทะเลาะวิวาท เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นวาบไปทั่วสันหลัง ราเชนสูดหายใจลึก ‌พยายามปัดเป่าภาพหลอนเหล่านั้นออกไป แต่มันกลับยิ่งชัดเจน ยิ่งปวดร้าว

เขาจำได้...จำได้ว่าตัวเองเคยเป็นใคร เคยมีชีวิตอยู่แบบไหน ความทรงจำที่เหมือนถูกผนึกไว้กำลังค่อยๆ คลี่คลายออกทีละน้อย แต่ละเสี้ยวที่ผุดขึ้นมากลับยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายที่คุกคามอยู่รอบตัว ราเชนลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ​พุ่งตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืน แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ความงามสงบ หากแต่เป็นเงาดำมืดที่คืบคลานเข้ามาในชีวิต

“นลิน...” ชื่อของเธอผุดขึ้นมาในความคิดเป็นสิ่งแรก ราเชนจำได้ถึงรอยยิ้มใสซื่อ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย และมือเล็กๆ ‍ที่คอยปลอบประโลมเขาในยามที่เขาสับสน ภาพใบหน้าของนลินทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจระบุได้ เขาต้องปกป้องเธอ ต้องทำให้แน่ใจว่าเธอจะปลอดภัยจากสิ่งเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น

แต่แล้ว...ความคิดที่น่าหวาดหวั่นก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ราเชนพยายามนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะสูญเสียความทรงจำ ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดนี้? เขาจำได้ว่ามีคนมากมายรายล้อมเขา พยายามเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเขา ‌แต่มีเพียงไม่กี่คนที่เขารู้สึกไว้วางใจได้จริงๆ

“คุณชายราเชนครับ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ราเชนหันไปเผชิญหน้ากับชายร่างสูง ใบหน้าเรียบเฉย คือคุณวิวัฒน์ เลขาฯ คู่ใจของพ่อเขา วิวัฒน์เป็นคนที่อยู่เคียงข้างตระกูลมานาน ‍เป็นคนที่เขาเคยไว้เนื้อเชื่อใจเหมือนคนในครอบครัว

“มีอะไรหรือครับคุณวิวัฒน์” ราเชนถาม พยายามซ่อนความรู้สึกหวาดระแวงที่เริ่มก่อตัวขึ้น

“ผมแค่อยากจะเรียนให้ทราบว่า คุณแม่ของคุณเป็นห่วงคุณมาก อยากให้คุณกลับไปพักฟื้นที่คฤหาสน์ครับ” วิวัฒน์พูด น้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสบตาเขาตรงๆ ​ราวกับจะอ่านใจ

“ผมยังไม่พร้อม” ราเชนตอบทันที รู้สึกถึงแรงต้านทานภายในใจอย่างรุนแรง เขายังไม่พร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาจำแทบไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติกับคำพูดของวิวัฒน์

“แต่คุณแม่ของคุณ...ท่านเป็นห่วงคุณจริงๆ นะครับ” วิวัฒน์ยังคงพยายามโน้มน้าว

“ผมบอกว่ายังไม่พร้อมไงครับ” ​ราเชนขึ้นเสียงเล็กน้อย ความอดทนของเขาเริ่มจะหมดลง เขาเห็นอะไรบางอย่างในแววตาของวิวัฒน์ที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ มันไม่ใช่ความห่วงใย แต่เป็นความเย็นชาที่ถูกซ่อนไว้

“ถ้าอย่างนั้น...คงต้องขออภัยด้วยนะครับ” วิวัฒน์โค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งราเชนให้ยืนตะลึงอยู่เพียงลำพัง

ราเชนจ้องมองแผ่นหลังของวิวัฒน์ที่กำลังเดินจากไป ​พยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น เขาจำได้ว่าวิวัฒน์เป็นคนที่คอยดูแลอำนวยความสะดวกทุกอย่างให้เขามาตลอด แต่ทำไมวันนี้เขากลับรู้สึกถึงความผิดปกติ? เขาจำได้ถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของแม่ แต่เขากลับรู้สึกว่าคำพูดของวิวัฒน์มีบางอย่างที่บิดเบือนไป

“คนที่เขาไว้ใจที่สุด...” ราเชนพึมพำกับตัวเอง ภาพของวิวัฒน์ที่เคยเปรียบเสมือนมือขวาของพ่อเขา กลับกลายเป็นเงาที่น่าสงสัยที่สุดในตอนนี้ ความทรงจำที่เริ่มกลับมา ราวกับกำลังเปิดเผยความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าอันสุภาพอ่อนโยนนั้น

ราเชนเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวยาวเลื่อนหาเบอร์ของนลิน เขาต้องการได้ยินเสียงของเธอ ต้องการยืนยันว่าเธอยังปลอดภัย ต้องการบอกเธอว่าเขากำลังจะปกป้องเธอ แต่แล้ว เขาก็ชะงักมือ เมื่อนึกถึงคำพูดของวิวัฒน์

“เขาต้องมีแผนบางอย่างแน่ๆ” ราเชนคิด เขารู้สึกถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา และเขาไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่จะเป็นพันธมิตร และใครกันแน่ที่จะเป็นศัตรู

เขาตัดสินใจที่จะไม่โทรหานลินในตอนนี้ เขาต้องระวังตัวมากกว่านี้ เขาต้องหาข้อมูลให้มากกว่านี้ ก่อนที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาให้ใครรับรู้

ราเชนกลับไปที่เตียงของเขา นั่งลงและหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่กระจัดกระจาย เขาเห็นภาพของสร้อยคอเพชรเม็ดงาม สร้อยคอที่หายไปจากห้องนิรภัยของพ่อเขา ภาพของความขัดแย้ง ภาพของการกล่าวหา...

“ใครกันแน่ที่ใส่ร้ายฉัน?” ราเชนถามตัวเอง ความจริงกำลังเริ่มปรากฏ แต่ยิ่งเขารู้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงความอันตรายที่คุกคามเขาและคนที่เขารักมากขึ้นเท่านั้น

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ราเชนสะดุ้ง เขาหยิบมันขึ้นมาดู ชื่อของ “นลิน” ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย

“ฮัลโหล นลิน” เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“พี่ราเชนคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ได้ข่าวว่าพี่...พี่ประสบอุบัติเหตุ” เสียงของนลินเต็มไปด้วยความกังวล

ราเชนหลับตาลง เขาอยากจะบอกเธอทุกอย่าง อยากจะบอกว่าเขากำลังจำอะไรได้บ้าง ว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตราย แต่เขากลับพูดอะไรไม่ออก

“ผม...ไม่เป็นไรครับ” ราเชนตอบ พยายามทำให้เสียงของเขาเป็นปกติที่สุด “แล้วคุณล่ะ เป็นไงบ้าง?”

“หนูก็...ปกติดีค่ะ” นลินตอบ เสียงของเธอแผ่วเบาลง “แต่หนูเป็นห่วงพี่นะคะ”

“ขอบคุณครับ” ราเชนพูด “ผมจะติดต่อกลับไปนะครับ”

เขากดวางสาย รู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เขาต้องปกป้องนลินให้ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม แต่เขาก็รู้ดีว่า อุปสรรคที่กำลังจะเข้ามานั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของทรัพย์สิน หรือความขัดแย้งในครอบครัว แต่เป็นเรื่องของชีวิตและหัวใจของเขาที่กำลังถูกทดสอบ

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์อันโอ่อ่าของตระกูลรัตนกุล คุณวิวัฒน์กำลังยืนมองภาพถ่ายของราเชนและนลิน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“เด็กน้อยเอ๋ย...แกไม่รู้ตัวเลยใช่ไหม ว่ากำลังเดินเข้าไปในกับดักที่ฉันวางไว้” วิวัฒน์พึมพำกับตัวเอง “ความทรงจำที่หายไปของแก...จะเป็นเครื่องมือชั้นดีที่จะทำให้ฉันได้ทุกสิ่งที่ฉันต้องการ”