โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 675 คำ
เสียงระฆังงานแต่งงานที่ดังแว่วมาเป็นสัญญาณเตือนสุดท้าย ราเชนยืนสง่าอยู่หน้าแท่นพิธี ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นคงที่ถูกสร้างขึ้นจากการหลอกลวง ภาพของ "แพรวา" หญิงสาวที่เขาถูกบอกว่าคือคู่หมั้นที่สมบูรณ์แบบ ปรากฏอยู่เคียงข้างเขา ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่น แต่สำหรับนลินที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังม่านกั้นระหว่างแขกกับบริเวณพิธี รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งหัวใจ
“นี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ราเชน” เสียงของอาภรณ์ ผู้ที่เขาเรียกว่า "บิดา" ดังขึ้น ราวกับจะตอกย้ำความจริงที่ถูกบิดเบือน ราเชนพยักหน้ารับ ดวงตาของเขากวาดมองไปยังแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน โดยไม่ทันสังเกตเห็นร่างเล็กๆ ที่กำลังสั่นเทาด้วยความตั้งใจที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง
“ไม่… ฉันทำไม่ได้” เสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของนลิน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปลดปล่อยความกลัวทั้งหมดที่เกาะกุมหัวใจมานานแรมเดือนออกไป เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้ อาจหมายถึงชีวิตของเธอเอง แต่ภาพของความบริสุทธิ์ที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความเท็จ มันเป็นสิ่งที่เธอทนมองต่อไปไม่ได้
ขณะที่บาทหลวงกำลังจะเริ่มพิธี นลินก็ผลักม่านกั้นออกไปอย่างแรง เสียงฝีเท้าของเธอที่ย่ำลงบนพื้นหินอ่อนดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงใหญ่ที่ประดับประดาอย่างหรูหรา ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ ราเชนชะงักกึก ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจระคนไม่พอใจ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน แต่แววตาของเธอกลับดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
“ขอโทษค่ะ” เสียงของนลินสั่นเล็กน้อย แต่เธอเชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขา “ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณราเชนค่ะ”
แพรวาหันมามองนลินด้วยสายตาเหยียดหยาม “เธอเป็นใคร? มาที่นี่ได้ยังไง? นี่มันงานแต่งงานของฉันกับคุณราเชนนะ!”
“ฉัน… ฉันคือนลินค่ะ” เธอบอก พยายามรวบรวมสติ “และฉันรู้ความจริงทุกอย่างเกี่ยวกับคุณราเชน… และคุณ… และครอบครัวของเขา”
อาภรณ์ก้าวเข้ามาขวางหน้า ราวกับจะปกป้องราเชนจาก "ผู้บุกรุก" “เด็กคนนี้พูดจาเหลวไหล คุณราเชนครับ อย่าไปใส่ใจเลยครับ”
แต่ราเชนกลับไม่ขยับ เขามองนลินอย่างพิจารณา แววตาของเธอฉายประกายของความจริงใจที่เขาไม่เคยเห็นจากใครที่เข้ามาในชีวิตเขาเลยตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ “ความจริงอะไร?” เขาถามเสียงแหบพร่า
นลินหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋าออกมา มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะส่งมันให้กับราเชน “นี่คือหลักฐานค่ะ… หลักฐานที่พิสูจน์ว่าคุณราเชนไม่ได้เป็นคนขโมยทรัพย์สินของตระกูล… แต่คนที่อยู่เบื้องหลัง… คือคนที่คุณเรียกว่า… พ่อ”
หัวใจของราเชนเต้นระรัว เขาค่อยๆ เปิดซองเอกสารออก ภาพถ่าย ใบเสร็จ เอกสารทางการเงินที่ถูกปลอมแปลง เอกสารการโอนเงินจำนวนมหาศาลที่ชี้ไปยังบัญชีนอกประเทศ ทุกอย่างถูกจัดเรียงอย่างเป็นระบบ หลักฐานแต่ละชิ้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในความเชื่อใจที่เขามีต่ออาภรณ์
“เป็นไปไม่ได้…” ราเชนพึมพำ เขาหยิบรูปถ่ายหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของอาภรณ์กำลังเซ็นเอกสารบางอย่างในสถานที่ที่ดูเหมือนห้องทำงานลับ ใบหน้าของเขาในรูปนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่นลินไม่เคยเห็นมาก่อน
“นั่นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดค่ะ” นลินกล่าวต่อ “รูปนี้ถูกถ่ายโดยช่างภาพที่ฉันจ้างมา เขาแอบเข้าไปในห้องทำงานของคุณอาภรณ์ขณะที่คุณกำลังเข้าผ่าตัด… ฉันรวบรวมมานานมากค่ะ… เพื่อรอเวลาที่เหมาะสม”
แพรวากระชากแขนราเชน “ราเชน! อย่าไปเชื่อเธอ! เธอเป็นพวกหลอกลวง! เธอต้องการทำลายครอบครัวของเรา!”
แต่ราเชนกลับปัดมือแพรวาออกอย่างแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น เขากวาดสายตาไปยังอาภรณ์ ใบหน้าของอาภรณ์ซีดเผือด ราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา
“ทั้งหมดนี่… มันคือเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?” ราเชนถามเสียงสั่นเครือ
อาภรณ์พยายามฝืนยิ้ม “ราเชนลูก… ผู้หญิงคนนี้มันหลอกลวง! เธอใส่ร้ายพ่อ!”
“ใส่ร้าย?” ราเชนหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “แล้วเอกสารพวกนี้ล่ะ? ภาพถ่ายนี้ล่ะ? ใครกันแน่ที่กำลังใส่ร้ายใคร? คุณหลอกผมมาตลอด! หลอกผมว่าผมขโมยทรัพย์สินของครอบครัว… หลอกผมว่าผมเป็นคนผิด… ทั้งที่ความจริง… คุณต่างหากที่เป็นคนทำ!”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน ทุกคนตกตะลึงกับสิ่งที่ราเชนกำลังกล่าวหาอาภรณ์ แพรวากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ราเชนด้วยความหวาดระแวง
“คุณ… คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้?” ราเชนถามแพรวา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อ “คุณรู้เรื่องนี้ด้วยใช่ไหม?”
แพรวาอ้ำอึ้ง “ฉัน… ฉัน…”
“ไม่ต้องตอบ” ราเชนพูดขัด “ผมรู้คำตอบแล้ว” เขาหันไปมองนลิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความเชื่อใจที่เพิ่งถูกจุดประกายขึ้นมา “ขอบคุณนะ… นลิน”
เขาเดินออกจากแท่นพิธี ทิ้งให้แขกเหรื่อทุกคนตกอยู่ในความงุนงง อาภรณ์พุ่งเข้ามาจะคว้าแขนเขา แต่ราเชนสะบัดออกอย่างแรง “อย่าแตะต้องผม!”
“ราเชน! ฟังพ่อก่อน!” อาภรณ์ร้องเรียก
แต่ราเชนไม่สนใจ เขาเดินตรงไปหานลินที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล เขาหยุดยืนเบื้องหน้าเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่เขาไม่รู้จะถามอย่างไรดี
“ผม… ผมยังจำอะไรไม่ได้เลย” ราเชนพูดเสียงแผ่วเบา “แต่… คุณ… คุณทำให้ผมรู้สึกว่า… คุณพูดความจริง”
จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของนลินก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อเธอรับสาย เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้น
“ถ้าไม่อยากให้แม่เธอต้องเจ็บตัว… ก็จงเงียบซะ”
หัวใจของนลินหล่นวูบ ราเชนเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที
“เกิดอะไรขึ้น?” เขาถาม
นลินมองหน้าเขา สั่นไปทั้งตัว “คุณ… คุณต้องระวังตัวค่ะ… คนร้าย… คนร้ายยังอยู่… และตอนนี้… พวกเขากำลังเล่นงานแม่ของฉัน!”
ทายาทพันล้านลืมความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก