โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 763 คำ
"ความทรงจำที่หายไป...คือสิ่งที่ทำให้ฉันอ่อนแอ แต่การสูญเสียคนที่รักกลับยิ่งทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม!"
ค่ำคืนที่ดวงดาวพร่างพราย ณ เมืองที่เต็มไปด้วยแสงสี แต่ในใจของ "ราเชน" กลับมีเพียงความมืดมิดที่คืบคลานเข้ามา เขาไม่ใช่ราเชนคนเดิมอีกต่อไป ชายหนุ่มผู้เคยอ่อนโยนและเชื่อใจทุกคน บัดนี้เขาได้กลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง ถูกใส่ร้าย และการที่ "อันยา" ที่เขารักต้องตกอยู่ในอันตราย คือเชื้อเพลิงที่จุดประกายความแค้นให้ลุกโชนในอก เขาเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ของตรอกอันมืดมิด แสงไฟสลัวจากเสาไฟข้างทางส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ฉายแววกร้าว
"ทุกอย่างที่เกิดขึ้น...มันไม่ใช่ความผิดของฉัน" ราเชนพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่แววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "พวกเขาคิดว่าฉันอ่อนแอ...คิดว่าฉันจะยอมจำนน แต่พวกเขาคิดผิด!"
เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ชีวิตของราเชนพลิกผันราวกับพายุพัดกระหน่ำ เขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลโดยไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ ราวกับสมองถูกลบล้างจนว่างเปล่า แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือการที่เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นคนขโมย 'มรดกสีทอง' ทรัพย์สินสำคัญของตระกูลที่หายสาบสูญไปอย่างปริศนา การกล่าวหานี้มาจากคนที่ใกล้ชิดที่สุด คนที่เขาเคยรักและไว้ใจที่สุด...บิดาและพี่ชายต่างสายเลือดของเขา
"คุณชายราเชน...เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะจำไม่ได้" เสียงเย็นชาของ "มาร์ค" พี่ชายของเขาดังก้องอยู่ในหัว สมองที่ว่างเปล่าของเขาพยายามปะติดปะต่อภาพเหตุการณ์ แต่กลับมีเพียงความว่างเปล่า
แต่ในความมืดมิดนั้นเอง "อันยา" หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่เขาบังเอิญพบเจอในเหตุการณ์วุ่นวาย คือคนเดียวที่เชื่อในตัวเขา เธอเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวที่ส่องนำทางให้เขา อันยารู้ความจริงทั้งหมด...ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากของความดีงาม เธอรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายทั้งหมด และอันตรายก็กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเธอและครอบครัวของเธอมากขึ้นทุกขณะ
"อันยา...ฉันต้องปกป้องเธอ" ราเชนกัดฟันแน่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ที่เขาจำได้อย่างแม่นยำ แม้ว่าความทรงจำอื่นๆ จะเลือนหายไป แต่ความทรงจำที่เกี่ยวกับอันยา...ความรู้สึกที่มีต่อเธอ...กลับฝังแน่นอยู่ในหัวใจ
"ผมต้องการความช่วยเหลือ" เขาพูดเสียงหนักแน่น "ผมมีแผน..."
แผนการของราเชนเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้กลับไปเผชิญหน้ากับบิดาและพี่ชายทันที เพราะเขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าโดยไม่มีหลักฐานที่แน่นหนาพอ จะมีแต่ทำให้เขาตกเป็นเหยื่อของแผนการที่ซับซ้อนกว่าเดิม เขากลับไปสถานที่ที่เขาเคยใช้เวลาอยู่กับอันยา สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่อันยาเคยเล่าให้เขาฟัง
"ที่นี่...สวยงามมาก" ราเชนพึมพำขณะเดินสำรวจสวนเล็กๆ ที่อันยาเคยบอกว่าเธอชอบมานั่งอ่านหนังสือ "อันยา...เธออยู่ที่ไหน"
เขาติดต่อกับ "ลุงชวน" ผู้ดูแลเก่าแก่ของตระกูลที่ถูกปลดระวางไปอย่างไม่เป็นธรรม ลุงชวนคืออีกหนึ่งคนที่รู้ความจริงบางส่วน เขาเคยพยายามเตือนสติราเชนในอดีต แต่ก็ไม่สำเร็จ
"ผมรู้ว่าคุณลุงถูกกลั่นแกล้ง" ราเชนกล่าวกับชายชราที่กำลังนั่งจิบชาอย่างเงียบๆ ในบ้านพักหลังเล็กๆ "ผมต้องการให้คุณช่วยผม...ช่วยผมทวงคืนความยุติธรรม"
ลุงชวนมองราเชนด้วยสายตาที่อ่อนโยนแต่แฝงด้วยความกังวล "คุณชาย...เรื่องมันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะรับไหว"
"ผมไม่กลัว" ราเชนตอบอย่างหนักแน่น "ผมกลัวเพียงอย่างเดียว...คือการสูญเสียอันยา"
จากคำบอกเล่าของลุงชวน ราเชนได้ข้อมูลสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับเส้นทางการเงินที่ผิดปกติ และการเคลื่อนไหวของทรัพย์สินที่ถูกซ่อนเร้น เขาเริ่มลงมือสืบหาข้อมูลอย่างละเอียด โดยอาศัยเครือข่ายเล็กๆ ที่เขาเคยสร้างไว้ตั้งแต่ก่อนจะสูญเสียความทรงจำ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจที่บางส่วนของมันยังคงหลงเหลืออยู่ในสมองส่วนลึก
"พวกมันคิดว่าฉันไม่มีอะไรเหลือเลยสินะ" ราเชนแสยะยิ้ม "แต่พวกมันลืมไปว่า...ฉันคือราเชน วรเมธากุล!"
เขาเริ่มติดต่อกับนักสืบเอกชนที่ไว้ใจได้ และเริ่มรวบรวมหลักฐานทีละชิ้น สองชิ้น เขาแกะรอยเส้นทางการเงินที่ซับซ้อน เปิดโปงการโอนเงินที่ผิดปกติ และค้นหาเอกสารสำคัญที่ถูกซุกซ่อนไว้
"มาร์ค...แกจะต้องชดใช้" ราเชนพึมพำกับตัวเองขณะดูรายงานการโอนเงินที่เขาเพิ่งได้รับมา "แกคิดว่าการสร้างเรื่องให้ฉันเป็นคนผิด...แล้วครอบครองทุกอย่างไว้คนเดียว มันจะทำให้แกมีความสุขงั้นเหรอ"
ในขณะเดียวกัน อันยาก็เผชิญหน้ากับความกลัวที่คุกคามเข้ามาทุกขณะ เธอได้รับข้อความข่มขู่ และรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจับตามองเธออยู่เสมอ
"ฉันต้องอดทน" อันยาบอกตัวเอง "เพื่อราเชน...เพื่อครอบครัวของฉัน"
เธอพยายามติดต่อกับราเชน แต่ราเชนก็ยังคงหายตัวไป เขาไม่ต้องการให้อันยาเข้ามาพัวพันกับอันตรายที่เขากำลังเผชิญอยู่
"ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" เขาบอกกับอันยาผ่านโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด "เธอแค่ต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุด"
"ราเชน...คุณกำลังทำอะไรอยู่" อันยาถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันกลัว"
"ผมจะกลับไปหาคุณ...เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย" ราเชนตอบเสียงแข็ง "เชื่อผมนะ"
คืนนั้น ราเชนกลับมายังที่พักของอันยา เขามองเห็นอันยากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
"อันยา" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ
อันยารีบหันกลับมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นราเชนยืนอยู่ตรงนั้น เธอกระโจนเข้ากอดเขาอย่างแน่นหนา
"ราเชน! คุณหายไปไหนมา!" เสียงของเธอสั่นเครือ
ราเชนโอบกอดอันยาไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของเธอ และนั่นยิ่งทำให้เขามีความตั้งใจที่จะปกป้องเธอให้ถึงที่สุด
"ผมกลับมาแล้ว" เขากระซิบข้างหูเธอ "และผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณอีก"
เขากุมมืออันยาไว้แน่น จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมกำลังจะทำให้ทุกอย่างมันจบสิ้น...จบสิ้นสำหรับคนที่เคยทำร้ายเรา"
"แผนการแก้แค้นของผม...มันเริ่มต้นขึ้นแล้ว" ราเชนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเด็ดเดี่ยว "และครั้งนี้...ผมจะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางได้อีก"
เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูของเขา...และครั้งนี้ เขาจะกลับไปพร้อมกับ "ความจริง" ที่จะสั่นสะเทือนทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ในขณะที่เขากำลังวางแผนการขั้นสุดท้าย เขากลับได้รับข้อความแปลกประหลาดจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย...
"ระวังตัวให้ดี...คนที่คุณไว้ใจที่สุด...อาจเป็นคนที่อันตรายที่สุด"
ราเชนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย...ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมนี้อยู่? และใครคือ "คนที่อันตรายที่สุด" ที่ข้อความนั้นกล่าวถึง?
ทายาทพันล้านลืมความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก