ตอนที่ 3 — บ้านหลังใหม่...คุกหลังใหม่

เสียงหัวเราะของแม่บ้านดังแว่วมาตามโถงทางเดินกว้าง ราวกับจะล้อเลียนความรู้สึกอ้างว้างของพราวที่กำลังถูกโอบล้อมไปด้วยความหรูหราอันไร้ชีวิตชีวาแห่งคฤหาสน์หลังนี้ เธอเดินไปตามโถงทางเดิน ก้าวเท้าไปบนพื้นหินอ่อนขัดเงาที่สะท้อนภาพร่างที่ดูเล็กจ้อยของเธอเอง ทุกมุมของบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความพิถีพิถันในการตกแต่ง ราวกับเป็นพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวที่ตั้งใจจัดแสดงความมั่งคั่งของเจ้าของ

“คุณพราวคะ เชิญทางนี้ค่ะ” เสียงของแม่บ้านดังขึ้นอีกครั้ง ‌พราวสะดุ้งน้อยๆ รีบเดินตามเสียงนั้นไป เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กน้อยที่หลงเข้ามาในวังของผู้ใหญ่ ที่ทุกย่างก้าวต้องระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาดไป

ห้องอาหารขนาดใหญ่ที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับมื้อเย็น ทำให้เธอแทบจะยืนแข็งทื่อ โต๊ะยาวเหยียดที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา วางเครื่องเงินและจานชามอย่างเป็นระเบียบ ​บรรยากาศดูเป็นทางการจนน่าอึดอัด

วินทร์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ ที่จะแสดงออก เขาเหลือบมองเธอเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงมองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า

“นั่งสิ” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ‍แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้

พราวค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้ออก และนั่งลงอย่างเก้ๆ กังๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นตัวประหลาด ที่ถูกจับมานั่งร่วมโต๊ะกับเจ้าของบ้านที่เย็นชาและห่างเหิน

“วันนี้เป็นวันแรกของคุณที่นี่” วินทร์เริ่มพูดขึ้น ขณะที่แม่บ้านกำลังเสิร์ฟอาหาร ‌“ผมมีกฎบางอย่างที่คุณต้องปฏิบัติตาม”

พราวเงยหน้ามองเขาอย่างตั้งใจ กฎ? เธอคิดว่าการที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ก็แย่พอแล้ว ยังจะมีกฎอะไรอีก?

“หนึ่ง” วินทร์เริ่มนับ “ห้ามนำบุคคลภายนอกเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด”

พราวพยักหน้า เธอไม่มีเพื่อนสนิท หรือญาติพี่น้องที่จะมาเยี่ยมเยียนอยู่แล้ว

“สอง” ‍เขาพูดต่อ “ห้ามใช้จ่ายฟุ่มเฟือย หรือนำทรัพย์สินของผมไปใช้โดยพละการ”

“สาม” วินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองมาที่เธอ “ห้ามเข้าไปในห้องทำงานของผมโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม”

คำสั่งข้อสุดท้ายทำให้พราวรู้สึกใจหายวาบ ห้องทำงานของเขา... ​สถานที่ที่เธอรู้ดีว่าเต็มไปด้วยความลับมากมาย

“ทำไมคะ?” พราวถามอย่างอดไม่ได้

วินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับเรื่องของผม คุณแค่ทำงานของคุณก็พอ”

“แต่ถ้ามีเอกสารบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับงานของฉัน...” พราวพยายามอธิบาย

“ถ้ามี ผมจะมอบหมายให้คุณเอง” วินทร์ตัดบท “จำไว้ ​คุณอยู่ที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่เพื่อสอดรู้สอดเห็น”

คำพูดของเขากระแทกเข้ากลางใจของพราว ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากำหนดบีบคั้นหัวใจของเธอ

“สี่” วินทร์พูดต่อ “คุณต้องรายงานตารางเวลาประจำวันของคุณให้ผมทราบทุกวัน”

“ห้า” เขาหยุดไปชั่วขณะ สายตาของเขากวาดมองทั่วใบหน้าของเธอ “ห้ามติดต่อกับโลกภายนอกเกินความจำเป็น”

พราวอึ้งไป ​คำสั่งข้อนี้ดูเหมือนจะตัดขาดเธอจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

“คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ?” พราวถามเสียงสั่น

“หมายความว่าผมไม่ต้องการให้คุณไปไหน หรือไปพบปะใคร โดยไม่ได้รับอนุญาต” วินทร์ตอบอย่างเย็นชา “คุณอยู่ที่นี่เพื่อผม”

คำว่า ‘เพื่อผม’ ดังก้องอยู่ในหูของพราว ราวกับเป็นเสียงสะท้อนจากโชคชะตา ที่กำลังบอกให้เธอยอมจำนนต่อชะตากรรม

“แล้ว... ถ้าฉันมีเรื่องด่วน หรือต้องการติดต่อกับใครจริงๆ ล่ะคะ?” พราวถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

วินทร์วางส้อมลง “คุณสามารถขออนุญาตผมได้ แต่ผมจะอนุญาตหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของผม”

พราวรู้สึกราวกับถูกขังอยู่ในคุกทองคำ ทุกอย่างดูสวยงาม แต่เต็มไปด้วยข้อจำกัดที่มองไม่เห็น เธอมองไปรอบๆ ห้องอาหารที่ดูหรูหรา แต่กลับรู้สึกเย็นชา เหมือนกำลังนั่งอยู่ในห้องขังที่ตกแต่งอย่างสวยงาม

“มีอะไรสงสัยอีกไหม?” วินทร์ถาม

พราวส่ายหน้า เธอไม่กล้าถามอะไรอีกแล้ว คำสั่งของเขาเด็ดขาดและไม่อาจโต้แย้งได้

“ดี” วินทร์หยิบเอกสารขึ้นมาอีกครั้ง “นี่คือแผนการทำงานของคุณสำหรับสัปดาห์นี้ ผมจะให้คุณไปช่วยเตรียมเอกสารสำหรับคดีที่ผมกำลังจะขึ้นว่าความในสัปดาห์หน้า”

เขาเลื่อนเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้พราว ใบหน้าของเธอซีดเผือดเมื่อเห็นชื่อของลูกความในคดีนั้น... มันคือชื่อของบริษัทที่เคยเป็นของพ่อเธอ

“นี่มัน...” พราวพึมพำอย่างตกใจ

“ใช่” วินทร์ตอบ “ผมกำลังจะฟ้องร้องบริษัทของคุณพ่อของคุณในข้อหาทุจริต และผมต้องการให้คุณช่วยผมเตรียมเอกสาร”

คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของพราว การที่เธอต้องมาอยู่ที่นี่ ก็แย่พอแล้ว แต่การที่เธอต้องมาช่วยทนายความคนนี้ ฟ้องร้องบริษัทของพ่อตัวเอง มันช่างโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว

“คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไมคะ?” พราวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

วินทร์มองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน “ผมบอกคุณแล้วว่าผมไม่เคยปรานีใคร และผมจะทวงความยุติธรรมให้กับผู้เสียหายทั้งหมด”

“แต่... นี่มันคือบริษัทของพ่อฉัน!” พราวน้ำตาคลอ “คุณไม่ควรทำแบบนี้!”

“ผมทำในสิ่งที่ผมคิดว่าถูกต้อง” วินทร์ตอบอย่างเย็นชา “หน้าที่ของผมคือการปกป้องผลประโยชน์ของลูกความ และคุณก็ต้องทำหน้าที่ของคุณ”

พราวรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นอย่างหนัก เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป การมาอยู่ที่นี่ การถูกควบคุม และการต้องมาเผชิญหน้ากับความลับของครอบครัวที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมา มันกำลังบีบคั้นเธอจนแทบจะหายใจไม่ออก

“ฉัน... ฉันทำไม่ได้” พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันไม่สามารถช่วยคุณฟ้องร้องบริษัทของพ่อตัวเองได้”

วินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาของเขากวาดมองมาที่เธออย่างเย็นชา “คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ คุณอยู่ภายใต้การควบคุมของผม”

“แต่...”

“ถ้าคุณไม่ทำตามที่ผมสั่ง” วินทร์ขัดขึ้น “ผมจะแจ้งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทราบทันที ว่าคุณกำลังพยายามหลบหนี และคุณจะถูกดำเนินคดีในข้อหาฉ้อโกง”

คำขู่ที่ชัดเจนและตรงไปตรงมา ทำให้พราวรู้สึกเหมือนถูกผลักลงเหวอีกครั้ง เธอมองไปที่วินทร์ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและไร้ความปรานี ราวกับเขาเป็นปีศาจที่คอยหลอกหลอนเธอ

“คุณ... คุณมันใจร้ายที่สุด!” พราวตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด

วินทร์เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมทำในสิ่งที่จำเป็น”

พราวไม่สามารถทนอยู่ตรงนั้นได้อีกต่อไป เธอรีบลุกขึ้นยืน ปล่อยให้จานอาหารที่ยังกินไม่หมดวางอยู่ตรงนั้น

“ฉันจะไป” พราวบอกเสียงแข็ง

“จะไปไหน?” วินทร์ถาม

“ไปจากที่นี่!” พราวตะโกน “ฉันไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป!”

วินทร์ลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็น “คุณคิดว่าคุณจะไปไหนได้? คุณอยู่ภายใต้การควบคุมของผม คุณไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น”

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นอายของอำนาจและความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “จำไว้ พราว คุณเป็นของผมแล้ว”

คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนที่พันธนาการเธอไว้แน่นหนา พราวได้แต่มองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอกำลังถูกขังอยู่ในบ้านหลังนี้ ที่ไม่ได้เป็นบ้าน แต่กลับเป็นคุกอันหรูหราของทนายความผู้เย็นชาคนนี้