"แม่!" พราวอุทานออกมาเบาๆ เมื่อภาพในรูปถ่ายชัดเจนขึ้นในความทรงจำ ใบหน้าของหญิงสาวในรูปถ่าย คือมารดาผู้ล่วงลับของเธอเอง ดวงตาของพราวเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนปนเปไปกับความไม่เชื่อ "นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!?"
ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับภาพยนตร์ เธอจำได้ว่าแม่เคยพูดถึงทนายความคนหนึ่ง ที่เคยช่วยเหลือครอบครัวของเธอในอดีต...ทนายความที่เคยสัญญาว่าจะดูแลเธอและน้องชายหากมีอะไรเกิดขึ้นกับแม่
"คุณวินทร์...คุณคือคนที่แม่ของฉันพูดถึงอย่างนั้นเหรอคะ?" พราวถามตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ความจริงที่ปรากฏขึ้น ทำให้ทุกอย่างที่เธอเคยเข้าใจเกี่ยวกับวินทร์ กลับพลิกผันไปหมด ความแค้นที่เธอเคยมีต่อเขา บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัย และความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย
เธอรีบวิ่งกลับไปที่ห้องทำงานของวินทร์ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวังและความกลัว
"คุณวินทร์คะ!" พราวร้องเรียกเมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานของเขา
วินทร์ที่กำลังนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับฟ้าใส หันมามองพราวด้วยความประหลาดใจ
"มีอะไรหรือครับคุณพราว?" เขาถาม
พราวรีบยื่นรูปถ่ายในมือให้วินทร์ "รูปนี้...คุณรู้จักแม่ของฉันใช่ไหมคะ?"
วินทร์รับรูปถ่ายมาดู ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะจำได้ "นี่มัน...คุณ..."
"ใช่ค่ะ! นี่คือแม่ของฉัน" พราวพูดอย่างรวดเร็ว "คุณรู้จักท่านอย่างนั้นเหรอคะ?"
วินทร์พยักหน้าช้าๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "ผม...รู้จักคุณแม่ของคุณ"
"แล้ว...คุณแม่ของฉัน...ท่านได้บอกอะไรคุณบ้างคะ?" พราวถามเสียงสั่น
วินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ หนักแน่นขึ้น "คุณแม่ของคุณ...ฝากฝังให้ผมดูแลคุณและน้องชายของคุณ"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพราว เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง
"ดูแล...ฉันอย่างนั้นเหรอคะ? แล้วหนี้สินพวกนั้น...มันคืออะไร?" พราวถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
วินทร์มองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน...คุณพราว"
"ซับซ้อนอย่างไรคะ? คุณแม่ของฉัน...ทำไมท่านถึงปล่อยให้หนี้สินพวกนี้เกิดขึ้นได้?" พราวถามอย่างไม่เข้าใจ
"คุณแม่ของคุณ...ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างหนี้สินเหล่านี้ขึ้นมา" วินทร์อธิบาย "มันเป็นอุบัติเหตุ...และผมเองก็ไม่สามารถช่วยเหลือท่านได้ทั้งหมดในตอนนั้น"
"อุบัติเหตุ? อุบัติเหตุอะไรคะ?" พราวคะยั้นคะยอ
"ผม...ไม่สามารถบอกรายละเอียดทั้งหมดได้ในตอนนี้" วินทร์พูด "แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ...ผมมีหน้าที่ต้องดูแลคุณ"
"ดูแลฉัน...โดยการบังคับให้ฉันมาทำงานใช้หนี้? โดยการทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในคุก?" พราวถามเสียงแข็ง ความเจ็บปวดและความผิดหวังกำลังกัดกินหัวใจของเธอ
"ผมขอโทษ...ถ้าการกระทำของผมทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น" วินทร์กล่าว "แต่ผมเชื่อว่า...นี่คือวิธีเดียวที่จะช่วยให้คุณปลอดภัย"
"ปลอดภัย? ปลอดภัยจากอะไรคะ?" พราวถามอย่างไม่เข้าใจ
ก่อนที่วินทร์จะได้ตอบคำถามของพราว ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ฟ้าใส แต่เป็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ ใบหน้าคมสัน ดวงตาเย็นชา ดูน่าเกรงขาม
"คุณวินทร์ครับ" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มีคนกำลังตามหาคุณพราวอยู่ครับ"
"ตามหา? ใคร?" วินทร์ถามอย่างระแวง
"เขาบอกว่าเป็น...ญาติของคุณพราวครับ" ชายหนุ่มคนนั้นตอบ
พราวหันไปมองวินทร์ด้วยความสงสัย "ญาติ? ฉันไม่มีญาติที่ไหนเลยนะคะ"
"ผมก็ไม่แน่ใจ" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าว "แต่เขาดู...ไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่"
วินทร์มองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "คุณพราว...คุณแน่ใจนะว่าไม่มีใครตามหาคุณ?"
"แน่ใจค่ะ" พราวตอบอย่างหนักแน่น
"ผมขอให้คุณพราว...มากับผมสักครู่ครับ" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าว "เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้คุณพราวทราบ"
วินทร์ก้าวเข้ามาขวางหน้าพราว "ผมคิดว่า...คุณพราวไม่สะดวกในตอนนี้"
"คุณวินทร์ครับ...ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะจัดการเรื่องนี้ได้" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงอำนาจบางอย่าง "ผมได้รับคำสั่งมา"
"คำสั่งจากใคร?" วินทร์ถามอย่างท้าทาย
"จาก...นายท่านครับ" ชายหนุ่มคนนั้นตอบ
คำว่า "นายท่าน" ทำให้ทั้งวินทร์และพราวหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
"นายท่าน...ใคร?" พราวถาม
"ผม...ไม่สามารถบอกชื่อได้ครับ" ชายหนุ่มคนนั้นตอบ "แต่เขาเป็นคนที่...คุณพราวไม่ควรจะปฏิเสธ"
วินทร์กำหมัดแน่น เขารู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคุกคามพราว "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณพราว"
"คุณวินทร์ครับ...ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายคุณพราว" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าว "ผมแค่...มาทำตามหน้าที่"
"หน้าที่อะไร?" พราวถาม
"หน้าที่...ในการพาคุณพราวไปพบกับคนที่...คุณพราวต้องเผชิญหน้าด้วย" ชายหนุ่มคนนั้นตอบ "คนที่...อาจจะเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมดที่คุณกำลังเผชิญอยู่"
คำพูดนั้นทำให้พราวตัวแข็งทื่อ เธอไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น "ต้นเหตุของปัญหา...หมายความว่ายังไงคะ?"
"ผม...ทำได้แค่นี้ครับ" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าว ก่อนจะหันไปมองวินทร์ "คุณวินทร์...ผมขอโทษด้วย"
วินทร์รู้ว่าเขาไม่สามารถขัดขวางชายหนุ่มคนนี้ได้ ชายคนนี้ดูมีอำนาจบางอย่างที่เหนือกว่าเขา
"คุณพราว...คุณต้องไปกับเขา" วินทร์พูดกับพราวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "แต่จำไว้นะ...ผมจะหาทางช่วยคุณ"
พราวหันไปมองวินทร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว "แต่...ฉัน..."
"ไปเถอะครับคุณพราว" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าว "นายท่านรอคุณอยู่"
พราวไม่มีทางเลือก เธอถูกพาตัวออกไปจากห้องทำงานของวินทร์ ทิ้งให้วินทร์ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกผิดและกังวล เขาไม่รู้ว่าใครคือ "นายท่าน" คนนั้น และทำไมเขาถึงต้องการตัวพราว
"ใครกันแน่...ที่กำลังเล่นเกมนี้อยู่?" วินทร์ถามตัวเองในใจ ขณะที่เขามองไปยังประตูห้องทำงานที่ปิดลงช้าๆ
ในขณะเดียวกัน พราวถูกพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เธอไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน แต่ความรู้สึกกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
"ฉันกำลังจะไปเจอใครกันแน่?" พราวถามตัวเอง "และเขาคนนั้น...จะทำอะไรกับฉัน?"
เธอกับทนายความพบกันโดยบังเอิญ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก