“คุณพราว... เอ่อ... คือว่า...” เสียงของจิรา สาวใช้ประจำบ้านวินทร์ ดังขึ้นอย่างตะกุกตะกัก ขณะที่เธอกำลังเช็ดฝุ่นที่ชั้นวางหนังสือในห้องทำงานของนายใหญ่ พราวที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดเอกสารที่วินทร์ทิ้งค้างไว้เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอจิรา?”
“คือ... คุณวินทร์... เขา... เขาอยากให้คุณขึ้นไปหาที่ห้องทำงานชั้นบนน่ะค่ะ” จิราพูดพลางก้มหน้าหลบสายตาพราว ราวกับว่าเรื่องที่เธอจะพูดนั้นเป็นความลับอันยิ่งใหญ่
หัวใจของพราวเต้นแรงผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ข้างใน เธอพยายามตีความท่าทีของจิรา และคำพูดที่อ้อมแอ้มนั้น ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ วินทร์ไม่เคยเรียกเธอขึ้นไปหาที่ห้องทำงานชั้นบนเลย ปกติแล้ว หากมีเรื่องด่วน เขาจะส่งข้อความหรือฝากจิรามาบอก
“มีเรื่องอะไรเหรอจิรา? เขาบอกรึเปล่า?” พราวถามต่อ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
“เปล่าค่ะ... เอ่อ... แต่ดูท่านายจะ... อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ” จิราตอบพร้อมกับเหลือบมองขึ้นไปทางบันไดที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบนอย่างหวาดหวั่น
‘อารมณ์ไม่ค่อยดี’ คำพูดนี้มันช่างย้อนแย้งกับภาพลักษณ์ของวินทร์ในสายตาของเธอเหลือเกิน ทนายความหนุ่มผู้สุขุม เยือกเย็น และไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาอย่างชัดเจน แต่ถ้าเขาจะแสดงออก ก็คงจะเป็นความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้
พราวลุกขึ้นยืน ปัดเศษฝุ่นที่ติดเสื้อผ้าออก เธอพยายามรวบรวมสติ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของวินทร์ที่เธอเคยเห็นเพียงเสี้ยววินาทีในอดีตแวบเข้ามาในความคิด แต่แล้วก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
“ขอบใจนะจิรา” พราวพูดเสียงเบา เดินตรงไปยังบันไดที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบน ทุกย่างก้าวของเธอหนักอึ้งราวกับแบกน้ำหนักของโลกทั้งใบเอาไว้
เมื่อเท้าสัมผัสกับพื้นพรมหนานุ่มของโถงทางเดินชั้นบน ความเงียบที่ปกคลุมอยู่นั้นยิ่งทำให้บรรยากาศดูอึมครึม เธอมองไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่ตรงหน้า ประตูบานที่เธอไม่เคยได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้าไป
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงที่กำลังก่อตัวขึ้น เธอไม่รู้ว่าวินทร์ต้องการอะไรจากเธอ แต่ไม่ว่าอะไรก็ตาม เธอจะต้องเผชิญหน้ากับมัน
มือเรียวเอื้อมไปจับลูกบิดประตู บิดเบาๆ และผลักเข้าไป
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เธอแทบยืนไม่ติด
ห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่าเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักราคาแพง แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดนิ่งอยู่กับที่ คือชายร่างสูงโปร่งที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ตรงหน้าต่าง
เขาสวมสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างดี ยืนนิ่งสงบราวกับรูปสลัก แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านสีทองอร่ามสะท้อนกับผมสีดำขลับของเขา ทำให้เห็นประกายเงางาม
วินทร์...
เขาหันกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีเข้มฉายแววเย็นชาอย่างที่เธอคุ้นเคย แต่ในครั้งนี้ มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปในดวงตานั้น ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน
“เข้ามาสิ” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น เรียบเรื่อย แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้
พราวเดินเข้าไปช้าๆ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอยืนอยู่ห่างจากเขาไม่กี่ก้าว พยายามมองหาคำอธิบายสำหรับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา
“คุณเรียกฉันมาทำไม?” เธอถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
วินทร์เดินอ้อมโต๊ะทำงานขนาดใหญ่มาหาเธอ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาทอดเงาลงมาบดบังใบหน้าของเธอเล็กน้อย
“ฉันอยากจะถามคุณเรื่องบางเรื่อง” เขาพูด ดวงตาของเขากวาดมองสำรวจใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังพยายามอ่านความคิดของเธอ
“เรื่องอะไรคะ?”
“เรื่องเอกสารพวกนี้” เขาชี้ไปยังกองเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นเอกสารที่เธอเพิ่งจะจัดเสร็จไปเมื่อครู่ “คุณแน่ใจนะว่าคุณได้ตรวจสอบมันอย่างละเอียดแล้ว?”
คำถามนั้นทำให้พราวชะงักไปเล็กน้อย เอกสารพวกนั้นเป็นเอกสารเกี่ยวกับคดีเก่าๆ ของลูกค้าของเขา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคดีที่เกี่ยวข้องกับการทุจริตและฉ้อโกง เธอได้ทุ่มเทกำลังกายกำลังใจในการรวบรวมและจัดระเบียบมันอย่างเต็มที่
“ฉัน... ฉันตรวจสอบอย่างดีที่สุดแล้วค่ะ” เธอตอบ พยายามรวบรวมความมั่นใจ
วินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นชาและปราศจากความขบขัน “อย่างดีที่สุด? คุณแน่ใจเหรอว่า ‘อย่างดีที่สุด’ ของคุณ มันเพียงพอที่จะไม่ทำให้ผมต้องเสียชื่อเสียง?”
คำพูดเสียดสีนั้นแทงใจดำของพราว เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะดูถูกความสามารถของเธอได้ถึงขนาดนี้ “คุณหมายความว่ายังไงคะ?”
“ผมหมายความว่า... ในกองเอกสารพวกนี้... มีบางอย่างผิดปกติ” เขาพูดเน้นแต่ละคำ ราวกับจะตอกย้ำความผิดพลาดของเธอ
พราวหน้าซีดเผือด เธอพยายามนึกทบทวน ทุกขั้นตอนที่เธอทำไป เธอแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ
“แต่... แต่ฉันตรวจสอบทุกอย่างแล้วนะคะ”
“คุณอาจจะมองข้ามไป” วินทร์พูด สีหน้าของเขาเริ่มเคร่งขรึมขึ้น “หรือบางที... คุณอาจจะไม่ได้ตั้งใจที่จะมองเห็นมัน”
คำพูดประโยคหลังทำให้พราวรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความเจ็บปวด
“คุณจะกล่าวหาฉันว่ายังไงนะคะ?”
“ผมไม่ได้กล่าวหาคุณ” วินทร์ตอบ แต่สายตาของเขากลับยังคงฉายแววสงสัย “แต่ผมอยากจะรู้... ว่าคุณแน่ใจแค่ไหนกับสิ่งที่อยู่ในมือของคุณ”
เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา ยื่นให้เธอ
“ลองดูสิ... เอกสารใบนี้... มันมีอะไรที่คุณจำได้บ้างไหม?”
พราวรับเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอมองดูตัวอักษรและตัวเลขที่เรียงรายอยู่บนกระดาษ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน มันผุดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ใบหน้าของพ่อ... รอยยิ้มที่เคยอบอุ่น... เสียงหัวเราะที่เคยสดใส... และแล้ว... ความเจ็บปวด... ความสิ้นหวัง...
เธอจำได้... เธอจำได้ดี
นี่คือเอกสารสำคัญ... เอกสารที่เกี่ยวข้องกับคดีที่ทำให้ครอบครัวของเธอต้องล่มสลาย... เอกสารที่พ่อของเธอเคยพยายามจะปกป้อง...
“นี่มัน...” เธอพูดเสียงแหบพร่า
“ใช่” วินทร์พูดขัดขึ้น “นี่คือเอกสารที่ผมกำลังตามหา”
คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของพราว เธอมองเอกสารในมือ สลับกับมองใบหน้าของวินทร์อย่างไม่เชื่อสายตา
“คุณ... คุณกำลังตามหาเอกสารนี้อยู่?”
“ใช่” เขาตอบ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “และผมเชื่อว่า... คุณรู้บางอย่างเกี่ยวกับมัน”
ความจริงที่พราวกำลังพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต มันกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาเขา
เธอเงยหน้าขึ้นมองวินทร์ ใบหน้าของเขาดูจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“คุณ... คุณกำลังจะทำอะไรกับเอกสารนี้?” เธอถาม เสียงสั่นเครือ
วินทร์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นชา และเต็มไปด้วยความหมายที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ “ผมกำลังจะใช้มัน... เพื่อเปิดเผยความจริง”
ความจริง... คำว่า 'ความจริง' ของเขานั้น... หมายถึงอะไรกันแน่?
เธอกับทนายความพบกันโดยบังเอิญ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก