แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงานวินทร์ กระทบกับกองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบของเขามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบจากท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ แต่ภายในใจของเขากลับมีแต่ความมืดมนและความสับสน
คืนที่ผ่านมาเป็นคืนที่ยาวนานและหนักหนาสาหัสสำหรับเขา คำพูดของอัยการรัชนี ก้องอยู่ในหูของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า "พราว... คือคนเดียวที่เข้าไปในห้องนั้น... หลักฐานมันชัดเจนมากครับคุณวินทร์"
วินทร์กำหมัดแน่น เขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดและโกรธแค้นมากขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง มันกัดกินหัวใจของเขาจนแทบจะแหลกสลาย
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาตรงไปที่ห้องของพราวทันทีหลังจากได้ยินเรื่องราวจากอัยการรัชนี เขาเคาะประตูเรียกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากข้างใน เขายังจำความรู้สึกสิ้นหวังตอนนั้นได้ดี... เขาพยายามจะเปิดประตู แต่ก็ถูกล็อคจากด้านใน
ในที่สุด... เขาตัดสินใจที่จะบุกเข้าไป... เขาใช้เครื่องมือที่พกติดตัวมางัดแงะลูกบิดประตูจนมันเปิดออก
เมื่อเขาผลักประตูเข้าไป... สิ่งที่เขาเห็น... ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น
ห้องนั้น... ว่างเปล่า... ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของพราว... แต่บนพื้น... เขากลับพบ... เอกสารบางส่วนที่ถูกฉีกขาด... และ... จดหมายฉบับหนึ่ง...
วินทร์หยิบจดหมายขึ้นมาอ่านด้วยมืออันสั่นเทา... มันคือจดหมายลาจากของพราว...
"ถึงคุณวินทร์..."
"เมื่อคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้... ฉันคงจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว... ฉันรู้ว่าคุณกำลังโกรธ... กำลังเสียใจ... และกำลังผิดหวังในตัวฉัน... ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษจริงๆ ที่ต้องหลอกลวงคุณ..."
"คุณคงจะสงสัยว่าทำไมฉันถึงทำแบบนั้น... ฉันก็อยากจะบอกคุณ... แต่... ฉันไม่สามารถทำได้... ความลับบางอย่าง... มันอันตรายเกินกว่าที่จะเปิดเผย... มันไม่ใช่แค่เรื่องของฉัน... แต่มันเกี่ยวกับคนที่ฉันรัก..."
"ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ค่ะคุณวินทร์... ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกเขา... แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง... รวมถึง... ความรู้สึกของคุณ..."
"ฉันรู้ว่าคุณอาจจะไม่มีวันให้อภัยฉัน... แต่ขอให้คุณรู้ไว้ว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ฉันไม่ได้โกหกคุณทุกเรื่อง... ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณ... มันคือเรื่องจริง... คุณทำให้ฉันได้รู้จักกับความรู้สึกที่เรียกว่า... ความรัก... เป็นครั้งแรก..."
"แต่... ฉันทำไม่ได้จริงๆ... ฉันไม่คู่ควรกับความรักของคุณ... และฉันก็ไม่สามารถอยู่กับคุณได้... เพราะความลับที่ฉันแบกรับ... มันจะนำมาซึ่งอันตราย... ต่อคุณ... และต่อคนที่ฉันรัก..."
"ขอโทษอีกครั้งนะคะ... ขอให้คุณโชคดี... และมีความสุขกับชีวิตของคุณ..."
"ด้วยรัก... พราว"
วินทร์อ่านจดหมายจบ... น้ำตาที่เขาพยายามกลั้นไว้... ก็ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้... เขาโยนจดหมายลงบนพื้น... ความโกรธ... ความเสียใจ... และความเจ็บปวด... มันถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
"พราว! ทำไม! ทำไมเธอถึงทำแบบนี้!" เขากระซิบเสียงแหบพร่า
เขาจำได้ว่าเขาได้ส่งคนออกตามหาพราวทันที... แต่ก็ยังไร้ร่องรอย... เหมือนเธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจริงๆ...
ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูก็ทำให้วินทร์สะดุ้ง เขาหันไปมอง... ประตูห้องทำงานของเขาถูกเปิดออก... และปรากฏร่างของ... อัยการรัชนี...
"คุณวินทร์... ผมมีข่าวมาแจ้งครับ" อัยการรัชนีพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง "เราได้เบาะแสใหม่... เกี่ยวกับเอกสารที่คุณพ่อของคุณพราว... ถูกกล่าวหา... และ... เบาะแสนี้... นำไปสู่... ตัวพราวเองครับ"
วินทร์เงยหน้าขึ้นมองอัยการรัชนี ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ "คุณหมายถึง... เธออยู่ที่ไหน?"
"เราพบว่า... เอกสารสำคัญบางอย่าง... ที่หายไปจากบ้านหลังนั้น... ถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัย... ที่... ที่ทำงานของทนายความท่านหนึ่ง... ซึ่ง... เป็นคนเดียวกับที่... คุณพ่อของคุณพราว... เคยว่าจ้างให้เป็นทนายส่วนตัว... และ... คนๆ นั้น... ก็คือ... พ่อของคุณเองครับ" อัยการรัชนีกล่าว
วินทร์อึ้งไป... พ่อของเขา? เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้?
"และที่สำคัญกว่านั้นครับคุณวินทร์... เอกสารที่พบ... มันไม่ได้มีแค่หลักฐาน... แต่มันมี... คำสั่ง... จากคุณพ่อของคุณ... ที่สั่งให้... ทำลายหลักฐาน... ที่จะทำให้... พราว... บริสุทธิ์..."
วินทร์ยืนนิ่ง... โลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลง... พ่อของเขา... คือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด? พ่อของเขา... คือคนที่ทำให้พราวต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายแบบนี้?
"คุณพ่อของคุณ... คุณวินทร์... เขาไม่ได้ต้องการให้คุณ... เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีนี้... เพราะมันจะส่งผลกระทบต่อ... ชื่อเสียงของตระกูล... และ... เขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง... กับการทุจริต... ที่คุณพ่อของคุณพราว... ถูกกล่าวหา..."
วินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง... ความจริงที่ถูกเปิดเผย... มันโหดร้ายเกินกว่าที่เขาจะรับได้...
"ไม่จริง... ไม่มีทาง!" วินทร์ตะโกนเสียงดัง... เขาไม่สามารถยอมรับความจริงข้อนี้ได้...
"แต่หลักฐานมันชัดเจนครับคุณวินทร์... และ... พราว... เธอก็รู้เรื่องนี้... เธอพยายามจะปกป้องคุณ... และปกป้องคุณพ่อของเธอ... ด้วยการ... แลกอิสรภาพของตัวเอง... เพื่อหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์... ให้กับคุณพ่อของเธอ... และ... เพื่อหาทางหยุดยั้ง... คุณพ่อของคุณ..."
อัยการรัชนีวางเอกสารบางส่วนลงบนโต๊ะของวินทร์... เป็นเอกสารที่เต็มไปด้วยลายเซ็นและตราประทับ... มันคือหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้...
วินทร์ก้มลงมองเอกสารเหล่านั้น... น้ำตาไหลอาบแก้ม... เขาเข้าใจแล้ว... ทำไมพราวถึงต้องโกหก... ทำไมถึงต้องหนีไป... เธอไม่ได้ต้องการหลอกลวงเขา... แต่เธอแค่พยายามปกป้องเขา... และคนที่เธอรัก...
"แล้ว... พราวอยู่ที่ไหนครับ!" วินทร์ถามเสียงเข้ม... ความโกรธและความเสียใจ... เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น...
"เราพบเธอแล้วครับ... เธออยู่ที่... คอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง... ที่เธอเคยอาศัยอยู่... แต่... ที่นั่น... กำลังจะมีอันตราย..."
วินทร์ไม่รอช้า... เขาคว้าเสื้อคลุมของเขา... และรีบวิ่งออกจากห้องทำงานไป...
เขาต้องไปหาพราว... เขาต้องไปอธิบายให้เธอเข้าใจ... ว่าเขาไม่ได้โกรธเธอแล้ว... ว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว...
แต่... เมื่อเขามาถึงคอนโดมิเนียมของพราว... สิ่งที่เขาเห็น... ทำให้หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวด...
ประตูห้องของพราว... ถูกพัง... และมีกลุ่มคน... กำลังรื้อค้นข้าวของภายในห้อง...
วินทร์รีบวิ่งเข้าไป... เขาต้องช่วยพราว...
แต่แล้ว... เขาก็ได้ยินเสียง... เสียงที่คุ้นเคย... เสียงของ... พราว...
"ปล่อยฉันนะ!"
วินทร์รีบวิ่งไปยังต้นเสียง... และสิ่งที่เขาเห็น... ทำให้เขากลั้นหายใจ...
พราว... กำลังถูกจับเป็นตัวประกัน... โดยกลุ่มคน... ที่มี... พ่อของเขา... ยืนคุมเชิงอยู่...
เธอกับทนายความพบกันโดยบังเอิญ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก