ตอนที่ 21 — การกลับมาที่น่าสะพรึงกลัว

ลมเย็นยะเยือกพัดโชยมา พาเอาละอองฝนบางเบามาแตะต้องใบหน้าของวินทร์ เขายืนนิ่งอยู่หน้าอาคารเก่าแก่หลังหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาและพราวเคยใช้เป็นที่หลบซ่อนในวัยเด็ก สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนหวาน และความลับที่เขาพยายามปกปิด

หัวใจของเขากระหน่ำเต้นแรง ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็น แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้าใส่ ‌เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถอธิบายทุกอย่างให้พราวเข้าใจได้หรือไม่

เขาใช้เวลาหลายปีในการตามหาเธอ และในที่สุด เมื่อเขาได้พบกับเธออีกครั้ง เธอกลับไม่ใช่พราวคนเดิมอีกต่อไป เธอคือหญิงสาวที่ประสบความสำเร็จ เข้มแข็ง และดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว

"คุณวินทร์คะ" เสียงของพราวดังขึ้นจากด้านหลัง ​เรียกให้วินทร์หันกลับไปมอง

เมื่อสายตาของทั้งสองประสานกัน วินทร์ก็รู้สึกราวกับเวลาหยุดนิ่ง ตรงหน้าเขาคือพราวในชุดเดรสสีดำสนิทที่ดูสง่างาม แต่ดวงตาของเธอฉายประกายเย็นชา แววตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม

"คุณมาแล้ว" พราวกล่าว เสียงของเธอราบเรียบ ‍ปราศจากความรู้สึกใดๆ

"พราว…ผม…" วินทร์พยายามจะเอ่ยคำพูด แต่ก็ติดขัดในลำคอ

"ไม่ต้องพูดค่ะ" พราวขัดขึ้น "ฉันรู้ว่าคุณอยากจะอธิบาย"

เธอเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น ช้าๆ ราวกับจะประวิงเวลา วินทร์รู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"คุณรู้ไหมคะคุณวินทร์" ‌พราวเริ่มพูด น้ำเสียงของเธอค่อยๆ ดังขึ้น "ฉันตามหาความจริงมาตลอด"

วินทร์เงียบ เขาหลบสายตาของเธอ รู้สึกราวกับจะถูกจับผิด

"ความจริงที่ว่า…ทำไมพ่อของฉันถึงต้องเป็นหนี้คุณ" พราวพูดต่อ "ความจริงที่ว่า…ทำไมคุณถึงเสนอที่จะรับหนี้สินทั้งหมดของพ่อฉัน"

วินทร์หลับตาลง ‍เขาไม่อยากจะย้อนนึกถึงวันนั้นอีกแล้ว วันที่เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้อง แต่สุดท้าย กลับนำพาความเจ็บปวดมาสู่คนที่เขารัก

"มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะพราว" วินทร์เอ่ยเสียงเบา "ผม…ผมทำเพื่อคุณ"

"เพื่อฉัน?" พราวหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอเย็นยะเยือก ​"คุณทำเพื่อฉันจริงๆ หรือคะ? หรือคุณทำเพื่อปกปิดความผิดของคุณ?"

วินทร์เงยหน้ามองเธอด้วยความตกใจ "คุณหมายความว่ายังไง?"

"คุณจำได้ไหมคะคุณวินทร์" พราวเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะประชิดตัวเขา "ในคืนนั้น…ก่อนที่พ่อของฉันจะเสียชีวิต…เขาได้บอกอะไรฉันบางอย่าง"

วินทร์นิ่งไป เขาจำได้รางๆ ว่าพ่อของพราวเคยมีปากเสียงกับเขา ​ก่อนที่จะเสียชีวิตอย่างกะทันหัน

"เขาบอกว่า…คุณคือคนที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพนั้น" พราวพูด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "เขาบอกว่า…คุณโกงเขา!"

วินทร์ตัวสั่น เขารู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "ไม่…ไม่จริง…ผมไม่ได้โกงเขา"

"แล้วทำไมคุณถึงยอมรับหนี้สินทั้งหมดของเขาคะ?" พราวถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดขาด ​"ทำไมคุณถึงเสนอให้ฉันมาทำงานใช้หนี้คุณ?"

"เพราะผม…ผมรู้สึกผิด" วินทร์กล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปจริงๆ ผมอยากจะชดเชยความผิดของผม"

"ชดเชย?" พราวหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าการที่คุณทำให้ฉันต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณ มันคือการชดเชยอย่างนั้นเหรอคะ?"

"ผม…ผมแค่อยากจะปกป้องคุณ" วินทร์พยายามอธิบาย "ผมกลัวว่าคุณจะถูกใครหลอกลวงอีก"

"กลัวฉันถูกหลอกลวง?" พราวถามเสียงแหลม "แล้วใครคือคนที่หลอกลวงฉันมากที่สุดคะ?"

วินทร์อึ้งไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามของเธออย่างไร

"คุณวินทร์คะ" พราวเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงเย็นชา "มีคนคนหนึ่ง…ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังมาตลอด"

วินทร์ขมวดคิ้ว "ใคร?"

"คนที่คุณไม่เคยคิดถึงเลย" พราวกล่าว "คนที่คุณคิดว่าเป็นพันธมิตรของคุณ"

วินทร์เริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล "คุณหมายถึงใคร?"

"ผม…ผมเจออะไรบางอย่างค่ะ" พราวหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมา "เอกสารฉบับหนึ่ง…ที่พ่อของฉันซ่อนไว้"

เธอเปิดไฟล์เอกสารขึ้นมา และยื่นให้วินทร์ดู

วินทร์รับโทรศัพท์มาดูอย่างสั่นๆ เอกสารนั้นเป็นสัญญากู้ยืมเงินที่พ่อของเขาทำไว้กับ…"ทนายสมชาย" ทนายความรุ่นพี่ที่เคยทำงานด้วยกัน

"ทนายสมชาย?" วินทร์อุทานด้วยความตกใจ "เขา…เขาเกี่ยวข้องอะไรด้วย?"

"เขาเป็นคนชักนำให้พ่อของฉันกู้ยืมเงินจำนวนมากค่ะ" พราวอธิบาย "และเมื่อพ่อของฉันไม่สามารถชำระหนี้ได้…เขาก็ةเสนอให้คุณเป็นคนรับช่วงต่อ"

วินทร์รู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล เขาไม่เคยคิดเลยว่าทนายสมชาย ซึ่งเขาไว้ใจมาตลอด จะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้

"เขาบอกว่า…เขาอยากจะช่วยคุณ" พราวกล่าวต่อ "เขาบอกว่า…การที่คุณรับหนี้สินของพ่อฉันไว้ มันจะเป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างคุณกับพ่อของคุณ"

"แต่จริงๆ แล้ว…" วินทร์พูดเสียงสั่น "เขาแค่อยากจะใช้ผมเป็นเครื่องมือ"

"ใช่ค่ะ" พราวพยักหน้า "เขาอยากจะควบคุมคุณ…และใช้คุณเป็นข้ออ้างในการยึดทรัพย์สินของครอบครัวฉัน"

วินทร์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาถูกหลอกใช้มาตลอด เขาถูกหลอกให้เชื่อว่าเขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่สุดท้าย กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของแผนการร้าย

"แล้ว…แล้วคุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ?" วินทร์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ไม่ค่ะ" พราวส่ายหน้า "ฉันเพิ่งจะรู้ไม่นานนี้เอง"

"แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผม?" วินทร์ถาม

"ฉันอยากให้คุณรู้ด้วยตัวเองค่ะ" พราวกล่าว "ฉันอยากให้คุณเห็นว่า…คุณถูกหลอกใช้มาตลอด"

วินทร์ก้มหน้าลง เขารู้สึกอับอายและเสียใจอย่างสุดซึ้ง

"ผม…ผมขอโทษนะพราว" วินทร์กล่าวเสียงสั่นเครือ "ผมขอโทษที่ผม…โง่เขลา"

"ความผิดมันไม่ได้อยู่ที่คุณคนเดียวค่ะ" พราวกล่าว "ความผิดอยู่ที่เราทุกคน…ที่มองไม่เห็นความจริง"

วินทร์เงยหน้ามองพราว เขาเห็นความเศร้าในดวงตาของเธอ แต่มันก็แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง

"ตอนนี้…คุณวินทร์" พราวกล่าว "คุณจะทำอย่างไรต่อไป?"

วินทร์มองไปที่พราว เขารู้ว่าเขากำลังจะเผชิญหน้ากับปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม

"ผม…ผมจะจัดการกับเรื่องนี้" วินทร์กล่าว "ผมจะทำให้ทนายสมชายได้รับโทษที่เขาควรจะได้รับ"

"ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" พราวกล่าว "เพราะฉัน…มีแผนการบางอย่าง"

วินทร์มองพราวด้วยความสงสัย "แผนการอะไร?"

"แผนการที่…จะทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม" พราวตอบ "และ…แผนการที่จะทำให้คุณได้รู้ว่า…การแก้แค้น…มันเป็นอย่างไร"

คำพูดของพราวดังสะท้อนอยู่ในอากาศ ความมืดมิดของอาคารเก่าแก่ดูเหมือนจะยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัวขึ้น

วินทร์รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขารู้ว่าพราวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา บัดนี้ไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความแค้น และพร้อมที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อทวงคืนความยุติธรรม

เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ และเห็นประกายบางอย่างที่ทำให้เขาหวาดกลัว…ประกายแห่งการแก้แค้น

"พราว…คุณจะทำอะไร?" วินทร์ถามด้วยความกังวล

พราวยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เย็นชาและน่าสะพรึงกลัว

"คุณจะได้รู้ค่ะ…คุณวินทร์" พราวกล่าว "เร็วๆ นี้"

ลมเย็นยะเยือกพัดแรงขึ้น พาเอาละอองฝนที่มากขึ้นมาปะทะใบหน้าของทั้งคู่

วินทร์ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเสียใจ ความกลัว และความสับสน

เขาไม่รู้ว่าการกลับมาของพราว จะนำพาเขาไปสู่จุดจบ หรือจะเป็นจุดเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตของเขา

และเขาก็ไม่รู้เลยว่า…แผนการของพราวนั้น จะนำพาพวกเขาไปสู่หายนะ หรือจะเป็นโอกาสในการเยียวยาหัวใจที่เคยแตกสลาย…