ตอนที่ 4 — เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

“นี่… คุณไม่คิดถึงมันบ้างเหรอ?” เสียงกระซิบแผ่วเบาของน้ำดังลอดออกมาจากซอกแขนของกันต์ที่โอบประคองเธอไว้ ราวกับจะพยายามทลายกำแพงความเงียบที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน ดวงตาคู่สวยของเธอสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาของซุปเปอร์สตาร์หนุ่มที่ตอนนี้อยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ แสงไฟสลัวจากโคมไฟข้างเตียงสาดส่องให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา ยิ่งมอง ‌ก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกบางอย่างที่จุกเสียดอยู่ในอก

กันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง คำตอบที่น้ำคาดหวังกลับไม่ได้รับ เขาเพียงแต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่ยากเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่สำหรับน้ำ ความเงียบของเขา มันยิ่งตอกย้ำบาดแผลเก่าๆ ที่เธอพยายามจะลบเลือน ​ภาพในวันวานที่เคยหวานชื่นราวกับน้ำผึ้ง บัดนี้กลับถูกฉาบเคลือบด้วยความขมขื่นและความเจ็บปวดที่ฝังลึกจนยากจะเยียวยา

“ผม… ไม่รู้ว่าคุณกำลังหมายถึงอะไร” เสียงทุ้มต่ำของกันต์ตอบกลับมาอย่างอ้อมแอ้ม แววตาที่เคยสดใสเมื่อครั้งก่อน บัดนี้กลับมีความหมองหม่นบางอย่างที่น้ำไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กัน

“คุณ… ‍จำไม่ได้จริงๆ เหรอคะ? วันนั้น… วันที่เราเจอกันครั้งแรก… ที่ร้านกาแฟเล็กๆ ริมทะเลนั่นน่ะค่ะ” น้ำเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ พยายามจะหยั่งเชิงความทรงจำของเขา ‌ภาพวันวานผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับหนังฉายซ้ำในหัว ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายความฝัน เสียงหัวเราะที่สดใสไร้เดียงสา ภาพเหล่านั้นมันช่างแตกต่างกับกันต์ในวันนี้เหลือเกิน

“ร้านกาแฟ… ริมทะเล…?” กันต์ทวนคำเสียงเบา เขาก้มหน้าลงมองน้ำ ‍ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้แก้มเนียนของเธอเบาๆ “ผม… จำได้แค่ว่าวันนั้นผมเจอคุณ… แล้วก็… รู้สึกดีกับคุณมากๆ”

คำพูดของเขาทำให้หัวใจของน้ำบีบรัดแน่น มันเป็นคำตอบที่คลุมเครือ ไม่ได้ตรงไปตรงมาถึงความทรงจำที่เธอปรารถนาจะได้รับ มันเหมือนเขากำลังพยายามที่จะหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่อยากจะเผชิญ

“แล้ว… ​ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงหายไป… โดยไม่บอกอะไรเลย?” น้ำถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย เธอจำได้ดีถึงคืนวันที่เธอเฝ้ารอเขาอย่างมีความหวัง รอการติดต่อ รอคำอธิบาย ​แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความว่างเปล่า และข่าวการปรากฏตัวของเขาอีกครั้งในฐานะซุปเปอร์สตาร์ที่ประสบความสำเร็จ

“ผม… ผมขอโทษ” กันต์เอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากเอวของน้ำ แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะข้างเตียง ​ส่งให้เธอ

น้ำรับกระดาษมาอย่างงงๆ เมื่อคลี่ออก เธอก็พบกับลายเซ็นของเขา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของเขาเองว่า “ถึง น้ำ… ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไป ขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจ ฉันจะกลับมาเมื่อฉันพร้อม… ฉันสัญญา”

“นี่… มัน… มันคืออะไรคะ?” น้ำถามเสียงสั่น เสียงของเธอแทบจะขาดห้วง

“มันคือ… จดหมายที่ผมตั้งใจจะให้คุณในวันนั้น… แต่ผม… ผมทำไม่ได้” กันต์ตอบเสียงกระซิบ ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย “ผม… ตอนนั้นผมยังเด็กเกินไป ยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบอะไรเลย… ผมกลัว… กลัวทุกอย่าง… กลัวว่าจะทำให้คุณผิดหวัง… กลัวว่าความฝันของผมจะกลายเป็นภาระของคุณ… ผมเลยเลือกที่จะหนีไป”

น้ำมองจดหมายในมือ น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในใจ ทั้งความโกรธ ความเสียใจ ความผิดหวัง และความสงสารปะปนกันไป เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังการจากไปของเขา มันมีความรู้สึกที่ซับซ้อนขนาดนี้ซ่อนอยู่

“แล้ว… ทำไมคุณถึงกลับมาคะ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่… ในฐานะคนดูแลของฉัน?” น้ำถามเสียงสะอื้น

“ผม… อยากจะชดเชย… ให้กับทุกอย่างที่ผมทำผิดไป” กันต์ตอบ ดวงตาของเขามองตรงมาที่น้ำ ราวกับจะสื่อสารความรู้สึกที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเหล่านั้น “ผมอยากจะอยู่ใกล้ๆ คุณ… อยากจะดูแลคุณ… อยากจะทำให้คุณมีความสุข… อีกครั้ง”

น้ำมองหน้าเขาอย่างพิจารณา ภาพความทรงจำเก่าๆ วิ่งวนอยู่ในหัว ภาพวันวานที่เคยสวยงาม ภาพวันแรกที่เจอกัน ภาพวันที่เขาทิ้งเธอไป ภาพวันที่เธอเสียใจจนแทบจะขาดใจตาย บัดนี้ทุกอย่างมันกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง

“แต่… มันสายไปแล้วนะคะ” น้ำเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ฉัน… ฉันเจ็บมามากพอแล้ว”

“ผมรู้… ผมรู้ว่าผมทำผิดไว้เยอะ… แต่ได้โปรด… ให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม?” กันต์ร้องขอ เขาเอื้อมมือมาจับมือของน้ำไว้แน่น “ผม… ผมไม่สามารถอยู่โดยไม่มีคุณได้อีกแล้ว… น้ำ”

น้ำมองมือของเขาที่กำลังจับมือเธอไว้ หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกที่เคยแข็งกระด้าง บัดนี้เริ่มอ่อนไหวอีกครั้งเมื่อได้สัมผัสกับความรู้สึกที่จริงใจของเขา แต่เธอก็ยังคงมีความหวาดระแวงอยู่ลึกๆ ความลับบางอย่างที่กันต์กำลังปกปิดเอาไว้ มันยังคงเป็นเหมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ

“ฉัน… ฉันไม่รู้…” น้ำพึมพำ เธอสลัดมือออกจากกันต์ แล้วหันหลังให้เขา เดินกลับเข้าไปในห้องนอน ปล่อยให้กันต์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

น้ำปิดประตูห้องนอนลงอย่างแรง เสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งบ้าน เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น พิงแผ่นหลังกับประตู ดวงตาคู่สวยหลับพริ้ม พยายามจะสกัดกั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา ภาพความทรงจำต่างๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่ไปไหน

“ทำไม… ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้” น้ำพึมพำกับตัวเอง เธอรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเองเหลือเกิน หัวใจของเธอกำลังจะอ่อนไหวให้กับเขาอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ความลับที่เขากำลังปกปิดเอาไว้ มันก็ยังคงเป็นเหมือนหอกที่คอยทิ่มแทงเธออยู่ตลอดเวลา

คืนนั้น น้ำนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง พยายามจะข่มตาให้หลับ แต่ภาพของกันต์ ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเว้าวอน มันยังคงปรากฏขึ้นในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับกันต์ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเส้นทางข้างหน้ามันยังอีกยาวไกล เต็มไปด้วยอุปสรรคและความลับที่รอวันเปิดเผย

แต่สิ่งที่น้ำไม่รู้เลยก็คือ ความลับที่กันต์กำลังปกปิดเอาไว้นั้น มันดำมืดยิ่งกว่าที่เธอจะจินตนาการได้เสียอีก และมันกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า…