“มีบางอย่างที่ฉันต้องจัดการให้เสร็จ” กันต์เอ่ยขึ้นขณะที่น้ำกำลังรินกาแฟให้เขา ใบหน้าของเขาดูจริงจังกว่าปกติ แววตาที่เคยฉายความอ่อนโยน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ดุดัน “ฉันอาจจะต้องออกไปข้างนอกสักพัก”
น้ำวางเหยือกกาแฟลงบนโต๊ะ มองกันต์ด้วยความแปลกใจ “จะไปไหนคะ? แล้วเมื่อไหร่จะกลับ?” “ยังไม่แน่ใจ” กันต์ตอบ พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ “อาจจะทั้งวัน หรืออาจจะหลายวัน”
คำตอบของกันต์ทำให้น้ำใจหายวาบ เธอไม่คุ้นเคยกับการที่กันต์ต้องหายตัวไปแบบนี้ ยิ่งมีเรื่องของแพรวเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ “แต่คุณกันต์ยังต้องพักฟื้นอยู่นะคะ” “ฉันรู้” กันต์ยิ้มบางๆ “แต่ฉันต้องไปจริงๆ” เขาเสริม “เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะระวังตัวอย่างดีที่สุด”
น้ำยังคงมองกันต์ด้วยความกังวล เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ไม่ใช่แค่การที่เขาต้องออกไป แต่เป็นท่าทีของเขาที่ดูเหมือนกำลังซ่อนเร้นบางอย่างเอาไว้ “มีอะไรที่คุณกันต์กำลังจะไปทำหรือเปล่าคะ?”
กันต์วางแก้วกาแฟลง เขาสบตาน้ำตรงๆ “น้ำ…ฉันกำลังพยายามหาความจริงบางอย่างอยู่” “ความจริงเกี่ยวกับอะไรคะ?” น้ำถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
กันต์ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “เกี่ยวกับอดีตของเธอ…แล้วก็ครอบครัวของเธอ” คำตอบของกันต์ทำให้น้ำเบิกตากว้าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมกันต์ถึงต้องไปสืบหาความจริงเกี่ยวกับเธอและครอบครัวของเธอ “ทำไมคะ? แล้วคุณกันต์รู้เรื่องอะไรมาแล้วบ้าง?”
“ฉันยังไม่แน่ใจ” กันต์ส่ายหน้า “แต่มีบางอย่างที่ฉันสงสัย และฉันอยากจะรู้ให้แน่ใจก่อน” เขามองหน้าน้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาเจออะไรที่มันไม่คาดฝันอีก”
น้ำรู้สึกสับสน แต่ก็สัมผัสได้ถึงความหวังริบหรี่บางอย่างในคำพูดของกันต์ บางที…บางทีกันต์อาจจะกำลังจะช่วยเธอหาคำตอบที่เธอตามหามาตลอดก็ได้ “แล้ว…ฉันจะช่วยอะไรคุณกันต์ได้บ้างคะ?”
กันต์ยิ้มบางๆ “แค่เธออยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยก็พอแล้ว” เขาจับมือของน้ำเบาๆ “ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังทั้งหมด เมื่อฉันพร้อม”
เมื่อกันต์ออกไปแล้ว บ้านทั้งหลังก็เงียบสงัดลง น้ำพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อทำงานที่ต้องทำ แต่ความคิดของเธอก็ยังวนเวียนอยู่กับคำพูดของกันต์ ทำไมกันต์ถึงต้องไปสืบหาความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ? มีอะไรที่เธอไม่เคยรู้เกี่ยวกับอดีตของตัวเองหรือเปล่า?
ตลอดทั้งวัน น้ำพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของเธอในอินเทอร์เน็ต แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เธอจำได้ว่าพ่อแม่ของเธอเป็นคนธรรมดาๆ ที่รักเธอมาก แต่ก็มีบางอย่างที่เธอรู้สึกว่าขาดหายไป ราวกับว่ามีความทรงจำบางส่วนที่ถูกลบเลือนไป
ในช่วงบ่าย ขณะที่น้ำกำลังนั่งทบทวนเอกสารเก่าๆ ของครอบครัว เธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่ง รูปนั้นเป็นรูปของพ่อแม่ของเธอกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าคล้ายกับ…แพรว! น้ำจำได้ทันทีว่าเธอเคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย
เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา ผู้หญิงคนนั้นดูอ่อนเยาว์กว่าแพรวในปัจจุบันมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามีความคล้ายคลึงกันอย่างมาก ราวกับว่าเป็นพี่น้องกัน หรืออาจจะเป็น…แม่ของแพรว?
ความคิดนี้ทำให้น้ำขนลุกซู่ เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน แพรว…แม่ของแพรว…ครอบครัวของเธอ…ความลับที่กันต์กำลังตามหา…มันมีความเกี่ยวข้องกันทั้งหมดหรือเปล่า?
น้ำตัดสินใจโทรศัพท์หาพี่ชายของเธอ “พี่บีมคะ…จำรูปนี้ได้ไหมคะ?” เธอส่งรูปถ่ายนั้นให้พี่ชายดูผ่านแอปพลิเคชันแชท ไม่นานนัก พี่บีมก็ตอบกลับมา “นี่มันรูปใครน่ะน้ำ? ไม่คุ้นเลย” “นี่คือคุณป้า…ของแพรวค่ะ” น้ำเดาอย่างไม่แน่ใจ “ป้าของแพรว?” พี่บีมพิมพ์กลับมาอย่างงุนงง “แล้วน้ำไปได้รูปนี้มาได้ยังไง?”
“ก็…มันอยู่ในอัลบั้มรูปเก่าๆ ที่บ้านน่ะค่ะ” น้ำโกหกไป “แต่ที่แปลกคือ…ทำไมคุณป้าคนนี้ถึงได้ถ่ายรูปกับพ่อกับแม่ของเราคะ? แล้วทำไมเราถึงไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อนเลย?”
พี่บีมเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดหนัก “น้ำ…เรื่องนี้มันอาจจะซับซ้อนกว่าที่เราคิดนะ” “ซับซ้อนยังไงคะพี่?” น้ำถามอย่างร้อนรน
“ตอนพ่อกับแม่เสีย…มันมีเรื่องราวบางอย่างที่พวกเขาไม่ได้บอกเรา” พี่บีมกล่าวเสียงเบา “เกี่ยวกับ…หนี้สินบางอย่าง” “หนี้สิน?” น้ำตาพร่ามัว “พ่อกับแม่มีหนี้สินเหรอคะ? แล้วมันเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไง?”
“ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดหรอกนะ” พี่บีมกล่าว “แต่ฉันจำได้ว่า…เคยมีคนมาทวงเงินพ่อกับแม่ของเรา แล้วคนๆ นั้น…ก็ดูเหมือนจะเป็นคนที่ค่อนข้างมีอิทธิพล”
คำพูดของพี่บีมทำให้น้ำรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงจากที่สูง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน พ่อแม่ของเธอ…คนที่เธอรักและไว้ใจมาตลอด…มีหนี้สินที่อาจจะนำมาซึ่งอันตราย?
“แล้ว…แล้วมันเกี่ยวกับคุณแพรวกับคุณป้าของเธอได้ยังไงคะ?” น้ำถามเสียงสั่น “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” พี่บีมถอนหายใจ “แต่…ถ้าป้าของแพรวเป็นคนที่มีอิทธิพล แล้วพ่อกับแม่ของเราเคยติดหนี้เขา…บางที…อาจจะมีความเกี่ยวข้องกันก็ได้”
น้ำรู้สึกเหมือนหัวหมุนไปหมด เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่กันต์กำลังสืบหา กับสิ่งที่พี่บีมเล่าให้ฟัง มันดูเหมือนจะเป็นปริศนาที่ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้
ในขณะเดียวกัน กันต์ก็กำลังเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะเป็นคฤหาสน์เก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้าง เขาลงจากรถ และเดินเข้าไปในบริเวณที่รกไปด้วยหญ้าและต้นไม้ที่ขึ้นรกทึบ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความวังเวงและความลึกลับ
เขาเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ที่ผุพัง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักลงมา ต้องพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม เขาสำรวจไปรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่
บนผนังมีภาพวาดขนาดใหญ่รูปผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าสวยงาม แต่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย กันต์จ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาจำใบหน้าของเธอได้…นี่คือ…
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ทำให้กันต์หันขวับไปมอง เขาเห็นร่างของใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้…
ฉันต้องอยู่บ้านเดียวกันกับนักร้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก