ตอนที่ 13 — ภาพลวงตา

“มันเป็นไปไม่ได้!” เสียงของน้ำสั่นเครือ เธอตะโกนใส่หน้ากันต์ ดวงตาแดงก่ำสะท้อนภาพของข่าวพาดหัวที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแล็ปท็อป ภาพของเธอและกันต์กำลังเดินจับมือกันในงานเปิดตัวคอนเสิร์ตของเขา ภาพที่ดูเหมือนจะเป็นความสุขสมหวังของคู่รักที่กลับมาคืนดีกัน แต่สำหรับน้ำ มันคือภาพลวงตาที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมา

“น้ำ… ‌ใจเย็นๆ ก่อน” กันต์พยายามเข้ามาประคอง แต่หญิงสาวสะบัดมือออกอย่างแรง ใบหน้าของเขาที่เคยอ่อนโยน ตอนนี้กลับดูเหนื่อยล้าและซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ

“ใจเย็นเหรอคะ? แล้วภาพนี้มันคืออะไรคะ? มันคืออะไรกันแน่? ​นี่คือแผนการของคุณใช่ไหมคะ? คุณหลอกฉันมาตลอด!” น้ำระเบิดอารมณ์ใส่เขา น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เธอไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดและสับสนมากเท่านี้มาก่อน

“น้ำ มันไม่ใช่แบบนั้น…”

“แล้วมันเป็นแบบไหนคะ? บอกฉันสิคะ! บอกฉันทีว่าทั้งหมดที่ผ่านมามันคืออะไร? ‍การกลับมาของคุณ การดูแลเอาใจใส่ของคุณ การที่คุณทำเหมือนว่าคุณยังรักฉันอยู่… ทั้งหมดนี้มันคือการแสดงใช่ไหมคะ? เป็นส่วนหนึ่งของการตลาด? เพื่อกลบข่าวอื่น? เพื่อให้คนลืมว่าคุณเคยทำอะไรไว้กับฉัน!” น้ำถามเสียงแหลม ‌พยายามกลั้นสะอื้น แต่ก็ทำไม่ได้

กันต์ยืนนิ่ง มองน้ำด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง เขาหลับตาลง สูดหายใจลึกราวกับกำลังรวบรวมสติ

“มัน… มันมีความจำเป็นบางอย่างที่ต้องทำ” เขาตอบเสียงเบา “เป็นข้อตกลง… ‍ที่ผมปฏิเสธไม่ได้”

“ข้อตกลง? ข้อตกลงอะไรคะ? คุณกำลังจะบอกว่าคุณยอมให้ตัวเองตกเป็นข่าวกับฉัน ทั้งๆ ที่คุณไม่ได้รักฉันแล้ว เพียงเพราะข้อตกลงบ้าๆ นั่นเนี่ยนะ?” น้ำหัวเราะทั้งน้ำตา ​เป็นเสียงหัวเราะที่ปวดร้าว

“ผม… ผมกำลังพยายามแก้ไขมันอยู่” กันต์พูดพลางเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของน้ำเบาๆ แต่น้ำก็ผละออกอีกครั้ง

“แก้ไข? คุณจะแก้ไขมันยังไงคะ? การประกาศว่าเราคบกันทั้งที่ไม่ใช่เรื่องจริงเนี่ยนะ? คุณกำลังทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคน! คุณรู้ไหมว่ามันส่งผลกระทบกับชีวิตฉันมากแค่ไหน? ​คุณทิ้งฉันไปครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนี้คุณกลับมาทำร้ายฉันอีกครั้ง!” น้ำตะโกนจนเสียงแหบ

“ผมขอโทษ” กันต์พูดเสียงแผ่วเบา “ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ แต่… ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้”

“ไม่ได้ตั้งใจ? แล้วคุณตั้งใจจะให้มันเป็นแบบไหนคะ? ​คุณตั้งใจจะให้ฉันเจ็บปวดแบบนี้? ตั้งใจจะให้หัวใจฉันแหลกสลายไปอีกครั้ง?” น้ำสะบัดหน้าหนี เธอไม่สามารถมองหน้าเขาได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่มองเห็นหน้าเขา เธอก็จะนึกถึงความเจ็บปวดครั้งเก่าที่เขาเคยฝากไว้

“น้ำ… ฟังผมนะ” กันต์จับมือของเธอไว้แน่น “ทุกอย่างที่เห็นในข่าว… มันไม่ใช่ทั้งหมดของเรื่องราว”

“แล้วอะไรคือทั้งหมดของเรื่องราวคะ? เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิคะ! เล่าความจริงทั้งหมดให้ฉันฟัง! ความจริงที่ว่าคุณหลอกใช้ฉัน! ความจริงที่ว่าคุณไม่ได้รักฉัน! ความจริงที่ว่าคุณกลับมาหาฉันเพียงเพราะคุณต้องการอะไรบางอย่างจากฉัน!” น้ำดึงมือออกอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

“มันไม่ใช่การหลอกใช้… มันซับซ้อนกว่านั้น” กันต์พยายามอธิบาย

“ซับซ้อน? ซับซ้อนตรงไหนคะ? คุณเคยบอกว่าคุณรักฉัน! คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่มีวันทิ้งฉันไป! แต่คุณก็ทำ! คุณทิ้งฉันไปอย่างไม่ใยดี! แล้วตอนนี้คุณกลับมาพร้อมกับข่าวปลอมที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนโกหก! คุณคิดว่าฉันจะให้อภัยคุณได้ง่ายๆ แบบนี้เหรอ?” น้ำถามเสียงสั่นเครือ

“ผมรู้ว่าผมทำผิดไปมาก… แต่ผมอยากให้โอกาสผมอธิบาย” กันต์มองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

“โอกาส? คุณเคยให้โอกาสฉันไหม? ตอนที่คุณเลือกที่จะเดินจากไป คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม? คุณเคยคิดถึงอนาคตของเราบ้างไหม? ไม่! คุณไม่เคยคิด! คุณคิดถึงแต่ตัวเอง!” น้ำพูดด้วยความน้อยใจปนโกรธ

“ผม… ผมเสียใจจริงๆ” กันต์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน

“เสียใจ? คำว่าเสียใจของคุณมันมีความหมายอะไรกับฉันในตอนนี้คะ? มันจะลบข่าวพวกนี้ได้ไหม? มันจะทำให้ฉันกลับไปเชื่อใจคุณได้ไหม? มันจะลบความเจ็บปวดที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ได้ไหม? ไม่! มันทำไม่ได้!” น้ำตะโกนเสียงดัง ความอดทนของเธอขาดสะบั้น

“น้ำ… ผมกำลังพยายามปกป้องคุณ” กันต์เงยหน้าขึ้นมองเธอ

“ปกป้อง? ปกป้องฉันด้วยการทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนทั้งประเทศเนี่ยนะ? นี่คุณเรียกว่าการปกป้องเหรอคะ? ถ้าการปกป้องของคุณมันเป็นแบบนี้ ฉันขอเลือกที่จะไม่ถูกปกป้องดีกว่า!” น้ำพูดพลางเช็ดน้ำตาอย่างแรง

“มัน… มันมีอันตรายมากกว่านั้น” กันต์พูดเสียงเครียด

“อันตราย? อันตรายอะไรคะ? อันตรายจากแฟนคลับของคุณที่เกลียดฉัน? หรืออันตรายจาก… ความลับที่คุณกำลังปิดบังอยู่?” น้ำถามด้วยความสงสัย

กันต์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ… รู้เรื่องความลับอะไร?” เขาถามกลับอย่างระแวง

“ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้เลย! คุณต่างหากที่ต้องบอกฉัน! คุณเป็นคนเดียวที่รู้ความจริง! คุณคือคนที่เคยบอกว่ารักฉัน! คุณคือคนที่ฉันเคยไว้ใจ! แต่ตอนนี้… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อใจคุณได้อีกไหม” น้ำพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ยังคงมีความเจ็บปวด

“น้ำ… ผม… ผมไม่สามารถบอกคุณได้ทั้งหมดในตอนนี้” กันต์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

“ทำไมคะ? ทำไมคุณถึงบอกไม่ได้? คุณกำลังจะบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์รู้ความจริงเกี่ยวกับชีวิตของคุณ? เกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ถูกสร้างขึ้นนี้? ทั้งๆ ที่ฉันกำลังถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้าๆ นี่!” น้ำเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง

“มัน… มันจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย” กันต์กล่าว

“อันตราย? อันตรายที่ว่ามันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ? ร้ายแรงกว่าการที่ฉันต้องมานั่งเสียใจกับการกระทำของคุณอีกเหรอ?” น้ำถามกลับด้วยความน้อยใจ

“ผม… ผมขอโทษ” กันต์พูดได้แค่นั้น

น้ำมองหน้ากันต์ เธอเห็นความสับสนและความเจ็บปวดในแววตาของเขา แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเบื้องหลังทั้งหมดนี้ มีอะไรที่เธอไม่ได้รับรู้

“ถ้าอย่างนั้น… ฉันขอถามคุณตรงๆ นะคะ” น้ำตัดสินใจถามคำถามที่ค้างคาใจเธอมาตลอด “คุณยังรักฉันอยู่ไหมคะ?”

กันต์มองหน้าเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย

“ผม… ผม…” เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ผม… เคยรักคุณมาก”

คำตอบนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของน้ำซ้ำอีกครั้ง เธอหลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ

“เคย… ค่ะ” น้ำพูดเสียงเบา “ฉันเข้าใจแล้ว”

เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้กันต์นั่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางข่าวพาดหัวที่สะท้อนภาพความสุขลวงตา ภาพลวงตาที่กำลังจะแตกสลาย กลายเป็นความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะรับไหว

น้ำเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ฝนกำลังจะตก เธอรู้สึกเหมือนกับชีวิตของเธอเอง กำลังจะจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ไม่มีวันสิ้นสุด

“มันเป็นแค่ภาพลวงตา…” น้ำพึมพำกับตัวเอง “ทุกอย่างที่ฉันเคยเชื่อ… มันเป็นแค่ภาพลวงตา”

เธอรู้ดีว่าการกลับมาของกันต์ ไม่ได้นำพาความสุขมาให้เธออย่างที่เคยหวังไว้ แต่มันกลับนำพาความเจ็บปวด ความสับสน และคำถามมากมายที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ

“แล้วความจริง… มันคืออะไรกันแน่?” น้ำถามตัวเองซ้ำๆ ขณะที่สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ชะล้างภาพลวงตาเหล่านั้นให้จางหายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของเธอ