โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 666 คำ
“กันต์… นี่มันคืออะไร” น้ำถามเสียงสั่น มือของเธอสั่นระริกเมื่อถือเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา ใบหน้าของเธอซีดเผือดเมื่ออ่านข้อความในนั้น มันคือสัญญาบางอย่าง ที่ผูกมัดกันต์ไว้กับใครบางคน… และข้อตกลงนั้นดูเหมือนจะไม่ได้เกิดขึ้นโดยความสมัครใจของเขาเลยแม้แต่น้อย
กันต์ที่กำลังจะเดินเข้ามาในห้องรับแขก ชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของน้ำ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “น้ำ… เธอทำอะไรตรงนั้น”
“นาย… นายบอกฉันว่าไม่มีความลับอีกต่อไปแล้ว” น้ำเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ บ่งบอกถึงความผิดหวังที่กำลังถาโถมเข้ามา “แล้วนี่มันคืออะไรกันต์… สัญญาบ้าบอนี่มันคืออะไร!”
กันต์เดินเข้าไปหาน้ำอย่างรวดเร็ว พยายามจะอธิบาย แต่คำพูดติดอยู่ที่คอ เขาไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรดีกับความผิดพลาดที่เขากลัวมาตลอดว่าจะเกิดขึ้น
“ฉัน… ฉันจะอธิบาย” กันต์พยายามควบคุมเสียงของตัวเอง “มันไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ”
“ไม่ใช่แบบที่ฉันคิด?” น้ำหัวเราะอย่างเจ็บปวด “แล้วมันเป็นแบบไหนกันต์! บอกฉันสิ! บอกฉันทุกอย่าง!”
ท่ามกลางความตึงเครียด น้ำตาของน้ำก็ค่อยๆ ไหลรินออกมา เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังแตกสลายอีกครั้ง ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น กำลังจะถูกทำลายลงด้วยเงาของความลับที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอด
“มันเป็นข้อตกลงที่ฉันต้องทำ… เพื่อปกป้องเธอ” กันต์พูดเสียงเบา “ฉันถูกบังคับ… ฉันไม่ได้อยากทำเลย”
“ถูกบังคับ?” น้ำถาม พลางพยายามกลั้นน้ำตา “ใครบังคับนาย! แล้วทำไมนายถึงยอม!”
“มัน… มันซับซ้อนกว่านั้นน้ำ” กันต์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “ฉันจะบอกเธอทุกอย่าง… ตอนนี้เลย”
ในที่สุด กันต์ก็ตัดสินใจที่จะเปิดเผยความลับที่ใหญ่กว่าเดิมอีกขั้นหนึ่ง เขาเล่าถึงบุคคลลึกลับที่เคยคุกคามครอบครัวของเขาในอดีต และการที่เขาต้องยอมรับข้อตกลงบางอย่าง เพื่อแลกกับการปกป้องคนที่เขารัก เรื่องราวที่เขาไม่เคยปริปากเล่าให้ใครฟังแม้แต่คนใกล้ชิด เพราะกลัวว่าจะนำพาอันตรายมาสู่พวกเขา
“คนคนนั้น… เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมาก” กันต์เล่า “เขาขู่ว่าจะทำร้ายครอบครัวของฉัน ถ้าฉันไม่ยอมทำตามข้อตกลงของเขา… สัญญานี้เป็นเหมือนการผูกมัดฉันไว้กับเขา… ฉันต้องทำทุกอย่างที่เขาต้องการ”
น้ำฟังเรื่องราวของกันต์ด้วยความตกใจและเห็นใจ เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มที่สดใสของซุปเปอร์สตาร์คนนี้ จะต้องแบกรับภาระและความกดดันมากมายถึงเพียงนี้
“แล้ว… แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง” น้ำถามเสียงแผ่ว
“ฉันพยายามจะหาทางยกเลิกข้อตกลงนี้มาตลอด… ฉันใช้ทุกวิถีทางเพื่อที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้… และฉันก็ใกล้จะทำสำเร็จแล้ว” กันต์จับมือของน้ำไว้แน่น “ฉันจะปกป้องเธอ… ฉันสัญญา”
น้ำมองเข้าไปในดวงตาของกันต์ เธอเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นที่ฉายออกมาอย่างชัดเจน แม้ว่าเธอจะยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับการที่เขายังคงมีความลับอยู่ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความรักและความตั้งใจที่จะปกป้องเธอของเขา
“ฉัน… ฉันเชื่อใจนายนะกันต์” น้ำพูดเสียงสั่น “แต่… แต่ฉันกลัว”
“ผมรู้ครับ” กันต์กอดน้ำไว้แน่น “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ… ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก”
การเผชิญหน้ากับความจริงที่น่ากลัวนี้ กลับกลายเป็นบทพิสูจน์ความรักของทั้งคู่ เมื่อความลับถูกเปิดเผย และความเข้าใจเกิดขึ้น ทั้งน้ำและกันต์ก็ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น พวกเขารู้ว่ายังมีอุปสรรคอีกมากมายที่รออยู่ข้างหน้า แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน
ชีวิตของน้ำและกันต์กลับมามีความสุขอีกครั้ง พวกเขาเรียนรู้ที่จะอยู่เคียงข้างกันผ่านทุกอุปสรรค ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม ทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมา น้ำก็จะพบกันต์ที่อยู่ข้างๆ เสมอ รอยยิ้มหวานๆ คำพูดให้กำลังใจ และอ้อมกอดที่อบอุ่น กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน
“ไปทานข้าวเช้ากันนะครับ” กันต์บอกพลางจูบแก้มน้ำเบาๆ
“ค่ะ” น้ำตอบยิ้มๆ “วันนี้มีถ่ายละครใช่ไหมคะ”
“ใช่ครับ แต่ไม่นานก็เสร็จแล้ว” กันต์ตอบ “เสร็จแล้วเราไปเดินเล่นกันนะ”
“ดีเลยค่ะ” น้ำตาวาววับด้วยความตื่นเต้น
พวกเขากลายเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาในสายตาของใครหลายๆ คน แต่เบื้องหลังความสุขนั้น พวกเขาก็ยังคงต้องระมัดระวังตัวอยู่เสมอ กันต์ยังคงดำเนินแผนการเพื่อยกเลิกข้อตกลงกับบุคคลลึกลับคนนั้นอย่างเงียบๆ โดยมีน้ำคอยเป็นกำลังใจอยู่เสมอ
วันหนึ่ง ขณะที่น้ำกำลังช่วยกันต์จัดของในตู้เสื้อผ้า เธอไปเจอรูปถ่ายใบหนึ่งซ่อนอยู่ในกระเป๋าของกันต์ รูปถ่ายนั้นเป็นรูปของกันต์ในวัยเด็ก ที่ถ่ายคู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง… ผู้หญิงที่ดูคุ้นตา…
“นี่มันรูปใครคะกันต์” น้ำถาม พลางยื่นรูปนั้นให้กันต์ดู
กันต์มองรูปนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะถอนหายใจออกมา “เธอ… เธอคือแม่ของฉัน”
“แม่?” น้ำประหลาดใจ “แต่… ฉันไม่เคยเห็นรูปแม่ของคุณมาก่อนเลย”
“แม่ของฉันเสียชีวิตไปนานแล้ว… ตั้งแต่ฉันยังเด็ก” กันต์ตอบเสียงเศร้า “ฉัน… ฉันไม่ค่อยอยากนึกถึงอดีตเท่าไหร่”
น้ำมองรูปนั้นอีกครั้ง พยายามเพ่งพิศใบหน้าของผู้หญิงในรูป ใบหน้าที่มีความคล้ายคลึงบางอย่างกับ…
“แต่… แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าเธอมาก่อนนะ” น้ำพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้นเอง ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของน้ำ ภาพเด็กสาวคนหนึ่ง ที่กำลังยืนร้องไห้อยู่หน้าบ้านหลังใหญ่… และภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น…
“กันต์… ทำไมนายไม่เคยบอกฉันว่า… ว่าคุณแม่ของคุณเคยอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้น” น้ำถามเสียงสั่น
กันต์มองน้ำด้วยความงุนงง “บ้านหลังนั้น? บ้านหลังไหน?”
“บ้านหลังที่… ที่ฉันเคยไปอยู่กับคุณยายไง” น้ำตอบ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “บ้านที่คุณ… ที่แม่ของคุณเคย… เคยอยู่”
หัวใจของกันต์เต้นระรัว เขาเริ่มรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น…
ฉันต้องอยู่บ้านเดียวกันกับนักร้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก