"ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... วันหนึ่ง ฉันจะมีความสุขได้มากขนาดนี้" เสียงของน้ำแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความจริงใจที่สะท้อนผ่านแววตาคู่สวยที่กำลังมองใบหน้าหล่อเหลาของกันต์ที่นอนหนุนแขนเธออยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น แสงไฟสลัวยามค่ำคืนสาดส่องเป็นเงาวูบไหว ทำให้บรรยากาศอบอุ่นและโรแมนติกอย่างบอกไม่ถูก
กันต์ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋ม เขาค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ซบหน้าผากกับหน้าผากของน้ำ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะซึมซับกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ "ฉันก็เหมือนกัน... น้ำ" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่น้ำไม่เคยได้ยินมาก่อนในวันที่เขาเป็นซุปเปอร์สตาร์ผู้โด่งดัง "ตั้งแต่เธอกลับเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง... ทุกอย่างมันดีขึ้นจริงๆ"
ความรู้สึกผิดบาปที่เคยเกาะกินหัวใจของกันต์มาตลอดหลายปีค่อยๆ จางหายไปเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ น้ำ เขาได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของเธออีกครั้ง ได้สัมผัสความห่วงใยที่เธอมีให้เขาอย่างไม่มีเงื่อนไข แม้จะรู้ดีว่าในอดีตเขาได้ทำร้ายจิตใจเธอเพียงใด แต่เธอก็ยังคงอยู่ตรงนี้ ยืนเคียงข้างเขา ไม่เคยจากไปไหน
"ตอนแรก... ฉันกลัวมากนะ" น้ำสารภาพ "กลัวว่าจะต้องเจอเธออีกครั้ง กลัวว่าหัวใจที่เพิ่งจะหายดี จะต้องเจ็บปวดอีกรอบ" เธอเม้มปากเล็กน้อย นึกถึงภาพวันแรกที่ได้พบกันต์ในสภาพที่ย่ำแย่ การปรากฏตัวของเขาที่บ้านของเธอ ราวกับพายุลูกใหญ่ที่พัดพาเอาทุกสิ่งกลับมาให้สั่นคลอน
"ฉันรู้... และฉันขอโทษอีกครั้งนะ" กันต์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาประคองแก้มของน้ำ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความรักที่ท่วมท้น "ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันอาจจะน้อยไป... แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน ฉันเสียใจกับสิ่งที่ฉันทำลงไปมากแค่ไหน"
"ฉันไม่โทษเธอแล้วล่ะ" น้ำตอบพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามโครงหน้าคมคายของเขา "บางที... สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต มันก็จำเป็น เพื่อให้เราได้มาเจอกันอีกครั้งในวันนี้" เธอเชื่อเช่นนั้นจริงๆ การที่เธอต้องเจ็บปวด การที่เขาต้องหลงทาง มันเหมือนเป็นบทพิสูจน์ให้เห็นว่าความรักของพวกเขามีค่ามากพอที่จะฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างไปได้
"น้ำ... เธอจะให้โอกาสฉันจริงๆ ใช่ไหม?" กันต์ถามเสียงเครือ เขาไม่แน่ใจว่าทั้งหมดนี้คือความฝันหรือความจริง "ให้ฉันได้ดูแลเธอ... ได้รักเธอ... อย่างที่ฉันควรจะเป็นมาตลอด"
น้ำยิ้มหวานจนตาหยี "ฉัน... เป็นพี่เลี้ยงจำเป็นของกันต์ ศิลปินชื่อดัง... ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกของโชคชะตา" เธอหัวเราะเบาๆ "แต่ตอนนี้... ฉันคิดว่ามันคือพรหมลิขิตมากกว่า"
คำตอบของน้ำทำให้กันต์แทบจะระเบิดออกด้วยความสุข เขาโน้มตัวลงจุมพิตเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มความลึกซึ้ง เสียงลมหายใจของทั้งคู่ผสมผสานกันในความเงียบของค่ำคืนที่งดงาม
หลายสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของน้ำและกันต์ก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่ง กันต์ดูแลน้ำราวกับไข่ในหิน เขาทำอาหารเช้าให้เธอทุกวัน คอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ไม่ปล่อยให้เธอต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป
ในขณะเดียวกัน น้ำก็ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของกันต์ที่คนทั้งประเทศไม่เคยเห็น เขาเป็นคนอ่อนโยน ขี้เล่น และมีความเป็นห่วงเป็นใยสูง เขาชอบทำเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ ให้เธอเสมอ เช่น การซื้อดอกไม้ที่เธอชอบมาวางไว้ที่หัวเตียง หรือการเปิดเพลงที่เธอเคยบอกว่าชอบให้ฟังในยามที่เธอเหนื่อยล้า
"วันนี้... เราไปเที่ยวทะเลกันไหม?" กันต์เสนอในเช้าวันเสาร์ ขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "ฉันอยากพาเธอไปพักผ่อนจริงๆ"
น้ำมองใบหน้าของกันต์ที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น "แต่... งานของเธอ..."
"งานน่ะ... พักไว้ก่อนได้" กันต์ยิ้ม "วันนี้มีแค่น้ำกับกันต์... แค่นั้นพอ"
การเดินทางไปทะเลครั้งนี้ เป็นเหมือนการเติมเต็มความฝันที่ทั้งคู่เคยมีร่วมกันเมื่อครั้งอดีต พวกเขาเดินเล่นริมหาดทรายขาวละเอียด ปล่อยให้คลื่นซัดเท้าเบาๆ แสงแดดยามเย็นสีส้มทองสาดส่องกระทบผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ
"จำได้ไหม... ตอนนั้นที่เรามาที่นี่" น้ำพูดขึ้นขณะที่เธอกับกันต์นั่งอยู่บนโขดหิน มองดูพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า "เธอเคยบอกว่าจะสร้างบ้านริมทะเล... แล้วเราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ตลอดไป"
กันต์โอบกอดน้ำจากด้านหลัง ซบหน้าลงบนไหล่เธอ "ฉันยังจำได้เสมอ... และฉันจะทำให้ฝันของเราเป็นจริงนะ น้ำ" เขาจุมพิตที่ขมับของเธอเบาๆ "ฉันจะสร้างบ้านที่สวยที่สุด... แล้วเราจะใช้ชีวิตที่เหลือของเราที่นี่ด้วยกัน... มีความสุขตลอดไป"
คำพูดของกันต์ทำให้หัวใจของน้ำพองโต เธอรู้สึกถึงความรักที่มั่นคงและอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ความลับดำมืดที่เคยคุกคามความสัมพันธ์ของพวกเขาในอดีต ดูเหมือนจะถูกกลบฝังไปกับกาลเวลา เหลือเพียงอนาคตที่สดใสรออยู่เบื้องหน้า
"ฉันรักเธอนะ กันต์" น้ำกระซิบ ขณะที่เธอหันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันเต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ
"ฉันก็รักเธอ... น้ำ" กันต์ตอบ ก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตเธออย่างดูดดื่ม ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน ที่กำลังจะมอบให้กับค่ำคืนอันแสนหวาน
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนพิเศษ เสียงโทรศัพท์มือถือของกันต์ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ แสงหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาสะท้อนใบหน้าของเขา ทำให้แววตาที่เคยเปี่ยมสุขพลันฉายแววตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"ใครโทรมาตอนนี้..." น้ำเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
กันต์รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อของผู้ที่โทรเข้ามาทำให้เขาถึงกับหน้าซีดเผือด เขาไม่ได้เตรียมใจไว้เลยว่าจะต้องเผชิญหน้ากับมันเร็วขนาดนี้...
ฉันต้องอยู่บ้านเดียวกันกับนักร้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก