"ถ้าวันนี้ผมตายไป คุณจะเสียใจไหมอรณิชา?" เสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ทรงพลังราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจของอรณิชา ทำให้เธอหยุดชะงัก มือที่กำลังจะยื่นไปประคองร่างที่อ่อนแรงของนายแพทย์ภาคินพลันแข็งทื่อ ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความรังเกียจและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววอ่อนระโหยโรยแรงและสิ้นหวัง มันเป็นแววตาที่เธอเคยรู้จัก...เมื่อครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
สถานการณ์ในห้องผ่าตัดเต็มไปด้วยความตึงเครียด ผู้ป่วยวัยกลางคนกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยอาการทรุดหนัก สัญญาณชีพที่อ่อนลงเรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศรอบข้างปกคลุมไปด้วยความสิ้นหวัง อรณิชาในฐานะศัลยแพทย์ผู้มากประสบการณ์ กำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อยื้อชีวิตของคนไข้ แต่การผ่าตัดที่ซับซ้อนและภาวะแทรกซ้อนที่ไม่คาดฝัน ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความกดดันมหาศาล ยิ่งไปกว่านั้น การที่ภาคิน หัวหน้าแพทย์คนใหม่ และอดีตคนรักที่ทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดี มาอยู่ในห้องผ่าตัดเดียวกัน ยิ่งทำให้เธอสับสนและปั่นป่วน
"อัตราการเต้นของหัวใจลดลงเรื่อยๆ ค่ะหมอ" เสียงพยาบาลดังขึ้นอย่างร้อนรน อรณิชากลั้นหายใจ รวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี มุ่งมั่นกับการผ่าตัดตรงหน้า เธอรู้ดีว่าความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย อาจหมายถึงชีวิตของผู้ป่วย
"เตรียมยาเพิ่มแรงดันเลือดฉุกเฉิน" เธอสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ภาพใบหน้าของภาคินที่ยืนอยู่ข้างๆ สะท้อนอยู่ในม่านตาของเธอ ความเจ็บปวดในอดีต ความอัปยศที่เธอต้องเผชิญ กลับย้อนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง
การผ่าตัดดำเนินไปอย่างยาวนาน ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมราวกับมีมนต์สะกด เมื่อการผ่าตัดสิ้นสุดลง ผู้ป่วยปลอดภัย แต่อรณิชากลับรู้สึกราวกับถูกสูบพลังชีวิตออกไปจนหมดสิ้น เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องพักแพทย์ สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์
ภาคินเดินเข้ามาหาเธออย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่แววตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "อรุณ" เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ เสียงที่แหบพร่าทำให้หัวใจของอรณิชาบีบรัด
"มีอะไรคะ" เธอตอบกลับไปอย่างเย็นชา พยายามซ่อนความอ่อนแอที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"ผม...อยากจะอธิบายเรื่องในอดีต" ภาคินพูดติดขัด ราวกับกำลังต่อสู้กับตัวเอง "เรื่องที่ผมทำกับคุณ...ผมรู้ว่ามันเลวร้ายมาก"
อรณิชาเงียบไป เธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร ความเจ็บปวดในอดีตยังคงฝังลึกอยู่ในใจ แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ตาม
"วันนั้น...ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณเลยอรุณ" ภาคินกล่าวต่อ "ผมแค่...ผมถูกบีบบังคับ"
"ถูกบีบบังคับ?" อรณิชาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย "ใครบีบบังคับคุณคะ?"
"ครอบครัวผม" ภาคินตอบเสียงเครือ "พ่อกับแม่ของผม...พวกเขาไม่ยอมรับคุณ"
อรณิชาอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ในอดีต ภาคินไม่เคยพูดถึงครอบครัวของเขาเลย
"พวกเขา...พวกเขาต้องการให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน" ภาคินเล่าต่อ "เป็นลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่พ่อผมทำธุรกิจด้วย ถ้าผมไม่ทำตาม...ธุรกิจของครอบครัวจะล้มละลาย"
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของอรณิชา เธอไม่เคยคิดเลยว่าเบื้องหลังการกระทำอันโหดร้ายของภาคิน จะมีเรื่องราวที่ซับซ้อนเช่นนี้
"ผมพยายามต่อรองแล้วนะอรุณ" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมบอกพ่อกับแม่ว่าผมรักคุณ ผมไม่อยากเสียคุณไป แต่พวกเขา...พวกเขาขู่ว่าจะตัดผมออกจากกองมรดก"
หัวใจของอรณิชาบีบรัด เธอจินตนาการถึงแรงกดดันที่ภาคินต้องเผชิญในวันนั้น
"ผม...ผมหมดหนทางจริงๆ" ภาคินหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม "ผมคิดว่า...ถ้าผมทำให้คุณเกลียดผมมากๆ คุณจะได้ลืมผมไปเอง แล้วผมก็ไม่ต้องเสียใจกับการต้องทำร้ายคุณ"
คำพูดของภาคินเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของอรณิชา ความเจ็บปวดที่เธอเคยรู้สึก บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเห็นใจและความเข้าใจ
"คุณ...คุณคิดว่าการทำให้ผมเกลียดคุณ จะทำให้ผมลืมคุณได้งั้นเหรอคะ?" อรณิชาถามเสียงแผ่วเบา
"ผม...ผมไม่รู้" ภาคินตอบ "ผมแค่...ผมทำอะไรไม่ถูกแล้ว"
บรรยากาศในห้องพลันเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังระรัวของทั้งสองคน อรณิชาจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของภาคิน เธอเห็นเงาสะท้อนของความรักที่เคยมีให้กัน และความสูญเสียที่เขาต้องเผชิญ
"แล้ว...แล้วคุณรู้ได้อย่างไรว่าผมท้อง?" อรณิชาถามคำถามที่ค้างคาใจเธอมานาน
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาสะท้อนความเสียใจ "ผม...ผมแอบดูผลตรวจของคุณ"
อรณิชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"ผมรู้ว่าคุณไม่ต้องการผม...ผมเลยไม่ได้บอกคุณ" ภาคินกล่าวต่อ "ผมแค่อยากให้คุณมีชีวิตที่ดี...โดยไม่มีผม"
"แต่...แต่คุณกลับมาที่นี่...มาเป็นหัวหน้าผม" อรณิชาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ผม...ผมกลับมาเพราะผมอยากจะชดเชยความผิดที่ผมเคยทำ" ภาคินตอบ "ผมอยากจะดูแลคุณ...และลูกของเรา"
คำว่า "ลูกของเรา" ทำให้หัวใจของอรณิชาเต้นแรง เธอหันหน้าหนี พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน
"ผมรู้ว่ามันอาจจะสายไปแล้ว" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "แต่ผม...ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง"
อรณิชาหลับตาลง เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นในใจ ความรักที่เคยถูกฝังกลบ บัดนี้กำลังผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดหลายปี...ความลับที่เชื่อมโยงเธอและภาคินเข้าด้วยกันอย่างไม่อาจแยกจาก...มันกำลังจะถูกเปิดเผย
"คุณ...คุณรู้เรื่องนั้นด้วยเหรอคะ?" อรณิชาถามเสียงสั่นเครือ
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย
"รู้สิอรุณ...ผมรู้ทุกอย่าง" เขาตอบ
แต่ก่อนที่อรณิชาจะเอ่ยถามอะไรต่อ เสียงพยาบาลก็ดังขึ้นจากนอกห้อง
"คุณหมอคะ! มีคนไข้ฉุกเฉินค่ะ! อาการหนักมาก!"
อรณิชาและภาคินมองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ไปกันเถอะ" ภาคินกล่าว
อรณิชาพยักหน้า เธอรู้ว่าไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร...ชีวิตของพวกเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
หัวใจคุณหมอที่ท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก