เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในยามเช้าตรู่ ราวกับจะเยาะเย้ยความเงียบสงัดที่ปกคลุมห้องนอนของอันยา แต่สำหรับเธอแล้ว เช้านี้มันไม่ใช่แค่ความเงียบ แต่มันคือความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ เสียงกระซิบกระซาบจากคนรับใช้ที่ดังลอดเข้ามาทางประตูห้อง คือสิ่งที่ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นจากภวังค์อันแสนเจ็บปวด เสียงเหล่านั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและแววตาที่ฉายความหวั่นวิตก
"ท่านหญิงอันยา...แย่แล้วเพคะ..." เสียงของเมริน คนสนิทที่คุ้นเคยกันมานาน ดังขึ้นอย่างร้อนรน ประตูห้องเปิดออกอย่างแผ่วเบา ใบหน้าซีดเผือดของเมรินบ่งบอกถึงความทุกข์ใจที่ยากจะบรรยาย
อันยาผุดลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก "เกิดอะไรขึ้น เมริน? ทำไมทุกคนถึงมีสีหน้าเช่นนี้?"
เมรินสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ "มี...มีข่าวร้ายเพคะ ท่านหญิง... เกี่ยวกับ...เกี่ยวกับเจ้าชายกริฟฟินเพคะ"
คำว่า "เจ้าชายกริฟฟิน" ดั่งมีมนต์สะกด สะท้านไปทั่วร่างของอันยา แม้จะพยายามผลักไสความทรงจำเกี่ยวกับเขาออกไปมากเท่าที่จะทำได้ แต่ชื่อนี้ก็ยังคงเป็นปมที่ฝังลึกในใจเธอเสมอมา "กริฟฟิน? ข่าวอะไร? เขาเป็นอะไรไป?" เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความกังวลที่ยากจะซ่อนเร้น
เมรินน้ำตาคลอเบ้า "มีคนส่งข่าวมาเพคะ...จากชายแดน...ว่ามี...มีกองทหารของกริฟฟิน...กำลังถูกล้อม...และ...และสถานการณ์กำลังย่ำแย่มากเพคะ...มีข่าวลือว่า...ว่าพระองค์อาจ...อาจจะ..." เมรินกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้มันไหลรินลงมาอาบแก้ม
หัวใจของอันยาบีบรัดแน่นราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ข่าวร้ายนี้ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว แม้ว่าเธอจะพยายามทำใจให้แข็ง ไม่คาดหวังอะไรจากเขาอีกแล้ว แต่ลึกๆ แล้ว ความห่วงใยที่มีต่อเขายังคงอยู่ ไม่เคยจางหายไปไหน
"ถูกล้อม? ย่ำแย่? หมายความว่ายังไง? ใครเป็นคนส่งข่าวมา? มีรายละเอียดมากกว่านี้ไหม?" อันยารัวคำถามออกไปอย่างรวดเร็ว สมองของเธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ
"เป็น...เป็นทหารที่หนีรอดมาได้เพคะ...เขาเล่าว่า...มีกองทัพศัตรูที่แข็งแกร่งกว่ามาก...บุกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว...และ...และ...พระองค์ทรง...ทรงบาดเจ็บ...อาจจะ...อาจจะ..." เมรินพูดติดอ่าง น้ำตาไหลพราก
"บาดเจ็บ? ไม่จริง! ไม่มีทาง! เขาแข็งแกร่งขนาดนั้น! ใครมันกล้าทำร้ายเขา!" อันยาตะโกนออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ความโกรธและความห่วงใยปะปนกันไปหมด ภาพของกริฟฟินในชุดเกราะที่สง่างาม แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาฉายชัดขึ้นมาในหัว
เธอลุกขึ้นยืนทันที เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีหม่น ราวกับจะหาคำตอบจากที่นั่น "เขาจะตายไม่ได้! ฉันไม่อนุญาตให้เขาตาย!"
"แต่ท่านหญิง...เราจะทำอะไรได้เพคะ...ข่าวนี้มาจากที่ไกลมาก..." เมรินเอ่ยอย่างอ่อนแรง
"เราจะทำอะไรได้งั้นเหรอ?" อันยาหันกลับมามองเมริน ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ "เราจะนั่งเฉยๆ ไม่ได้! ฉันจะปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับความตายเพียงลำพังไม่ได้! ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับฉันมาก็ตาม...ไม่ว่าเขาจะใจร้ายสักแค่ไหน...แต่เขาก็คือ...เขาคือคนที่ฉันเคยรัก..."
คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับลมหายใจของเธอเอง อันยาไม่เคยยอมรับกับตัวเองอย่างตรงไปตรงมาว่ายังรักเขาอยู่ แต่ในยามคับขันเช่นนี้ ความรู้สึกที่แท้จริงกลับผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
"ท่านหญิง...ท่านแน่ใจหรือเพคะ?" เมรินถามอย่างไม่แน่ใจ
"แน่ใจสิ! ฉันจะกลับไป! ฉันจะไปที่นั่น!" อันยาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว
"แต่...แต่ท่านหญิง...การเดินทางไปที่นั่นอันตรายมากนะเพคะ...และ...และท่านหญิงก็ไม่ควรจะไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเจ้าชายกริฟฟินอีกแล้วนะเพคะ..." เมรินพยายามทัดทาน
"อันตรายงั้นเหรอ?" อันยายิ้มอย่างขมขื่น "ชีวิตของฉันมันปลอดภัยตรงไหนกัน? ฉันถูกหลอก ถูกทอดทิ้ง... ความอันตรายมันอยู่รอบตัวฉันตลอดเวลาอยู่แล้ว! ถ้าการกลับไปครั้งนี้จะทำให้ฉันได้รู้ความจริง...หรือถ้าการกลับไปครั้งนี้จะทำให้ฉันได้มีโอกาส...แม้เพียงน้อยนิด...ที่จะช่วยเขา...ฉันก็จะทำ!"
เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดมันออกอย่างรวดเร็ว "เตรียมชุดเดินทางให้ฉัน เมริน! แล้วก็...หาคนที่จะพาฉันไปยังชายแดนให้เร็วที่สุด!"
"ท่านหญิง..." เมรินยังคงลังเล
"ไม่ต้องห่วงเมริน" อันยามองหน้าเมรินด้วยสายตาที่แน่วแน่ "ฉันไม่ได้กลับไปในฐานะอันยาคนเดิมอีกแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันอีกต่อไป...และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครที่ฉันเคยรักต้องตายอย่างโดดเดี่ยว...ถ้าเขาคือความลับ...ฉันก็จะไปค้นหาความลับนั้นเอง...ถ้าเขาคือศัตรู...ฉันก็จะเผชิญหน้ากับศัตรูนั้นเอง!"
เธอหยิบเสื้อผ้าที่ดูทะมัดทะแมงออกมา ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าเธอพร้อมที่จะออกเดินทางในทันที ความเจ็บปวดจากอดีตที่เคยทำให้เธออ่อนแอ ตอนนี้กลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เธอแข็งแกร่งขึ้น การกลับมาของข่าวร้ายเกี่ยวกับกริฟฟิน ได้จุดประกายบางอย่างในตัวเธอขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่ความแค้น แต่เป็นความห่วงใยที่ยังคงฝังรากลึก และความมุ่งมั่นที่จะไขความลับที่ซับซ้อนนี้ให้กระจ่าง
"ฉันจะไปตามหาความจริง...และฉันจะไปช่วยกริฟฟิน...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม!" อันยากล่าวเสียงดังฟังชัด พร้อมกับสายตาที่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าสีหม่นในยามเช้านี้ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวังอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นภาพของสนามรบที่เธอต้องก้าวเข้าไปเผชิญหน้า ความตายของกริฟฟิน คือสิ่งที่เธอไม่อาจยอมรับได้ และการสืบหาความจริง คือสิ่งที่เธอต้องทำ
เมื่อประตูห้องปิดลงอีกครั้ง อันยาก็เหลือเพียงลำพังกับความคิดของเธอ ภาพใบหน้าของกริฟฟินปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง ใบหน้าของชายผู้ทรยศ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นชายผู้ที่เธอไม่อาจลืมเลือน ความรู้สึกที่ซับซ้อนเหล่านั้นกำลังก่อตัวขึ้น แต่เธอไม่มีเวลามานั่งครุ่นคิดอีกต่อไป
"กริฟฟิน...ฉันกำลังจะไปหาคุณ..." เธอพึมพำกับตัวเอง ราวกับจะส่งเสียงไปถึงเขาที่อยู่ห่างไกล เสียงนาฬิกาในห้องยังคงเดินต่อไป ราวกับจะนับถอยหลังสู่การผจญภัยครั้งใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
เจ้าชายสลับตัวใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก