"ทับทิมแห่งไครอส...หายไป?" เสียงของพระนางเอเลน่าสั่นเครือ ราวกับเธอเพิ่งได้ยินข่าวร้ายที่สุดในชีวิต
ความตกตะลึงปกคลุมทั่วโถง ทุกคนหันมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัวและไม่เชื่อสายตา
"เป็นไปได้อย่างไร? มันไม่มีทางเป็นไปได้!" เจ้าหญิงลูเซียอุทานออกมา ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี
"เป็นไปได้อย่างไร...ก็เพราะ...มันถูกขโมยไปแล้วเพคะ!" สาวใช้คนเดิมกล่าวเสียงสั่น
อันยายืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัว เธอหันไปมองกริฟฟินที่ยืนนิ่งเช่นกัน แต่แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่บ่งบอกถึงความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด
"ข้าพเจ้าว่า...ข้าพเจ้าพอจะรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ" กริฟฟินกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด
"ใคร?" พระนางเอเลน่าถามอย่างร้อนรน
"อัศวินอัลเบิร์ต" กริฟฟินตอบ "และผู้สมรู้ร่วมคิดของเขา...ที่อยู่ในวังแห่งนี้"
คำพูดของเขายิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นไปอีก ใครกัน? ใครในวังนี้ที่ร่วมมือกับอัศวินที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว?
"แต่...เขาตายไปแล้วนี่เพคะ!" เจ้าหญิงลูเซียแย้ง
"นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้ทุกคนคิด" กริฟฟินกล่าว "และตอนนี้...เขากำลังใช้ความโกลาหลที่เกิดขึ้น...เพื่อหลบหนีไปพร้อมกับทับทิม"
"เราต้องหยุดเขา!" พระนางเอเลน่ากล่าวเสียงดัง
"แน่นอน" กริฟฟินตอบ "แต่ก่อนอื่น...ข้าพเจ้ามีบางอย่างที่ต้องทำ...และต้องทำกับอันยา"
เขาก้าวเข้ามาหาอันยาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังจะบอกบางสิ่งที่มีความหมายลึกซึ้ง
"อันยา" กริฟฟินเอ่ยชื่อเธอเบาๆ เสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมมาก "ข้าพเจ้า...ข้าพเจ้าอยากจะขอโทษเธอ...จากส่วนลึกของหัวใจ"
อันยาเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "ขอโทษ...สำหรับอะไร?"
"สำหรับทุกอย่าง" กริฟฟินตอบ "สำหรับความเจ็บปวดที่ข้าพเจ้ามอบให้เธอ...สำหรับคำโกหก...สำหรับความลับ...สำหรับทุกสิ่งที่ทำให้เธอเสียใจ"
เขาหยุดเล็กน้อย หายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ข้าพเจ้า...ข้าพเจ้าไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายเธอเลยอันยา...แต่ข้าพเจ้า...ข้าพเจ้ากำลังติดกับดักของภารกิจ...และบางครั้ง...ข้าพเจ้าก็หลงลืมไป...ว่าหัวใจของเธอ...สำคัญแค่ไหน"
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของอันยา เธอจำได้ถึง "เลโอ" ชายหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนที่เคยบอกรักเธอ...และบัดนี้ "เจ้าชายกริฟฟิน" ผู้เย็นชา กำลังเอ่ยคำขอโทษที่ฟังดูจริงใจ
"ท่าน...ท่านหมายความว่าอย่างไร?" อันยาถามเสียงสั่น
"ข้าพเจ้าหมายความว่า...ข้าพเจ้าได้ทำผิดพลาดอย่างมหันต์" กริฟฟินกล่าว "ข้าพเจ้าได้มองข้าม...ความรู้สึกของเธอ...และหลงไปกับภารกิจ...จนทำให้เธอต้องเจ็บปวด"
เขาเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของอันยาเบาๆ "ข้าพเจ้ารู้ว่า...คำขอโทษของข้าพเจ้า...อาจจะสายเกินไป...และอาจจะไม่เพียงพอ...ที่จะลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมด...ที่ข้าพเจ้าได้มอบให้เธอ"
"แต่...แต่ขอให้เธอรู้ไว้...อันยา" กริฟฟินกล่าวต่อ "ว่าความรู้สึกที่ข้าพเจ้ามีต่อเธอ...มันไม่ใช่การหลอกลวง...มันคือความจริง...ที่ข้าพเจ้าพยายามจะปกปิด...แม้กระทั่งจากตัวเอง"
อันยาอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรกับคำพูดของเขา ความรู้สึกของเธอสับสนปนเปไปหมด ทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด และ...ความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่
"ท่าน...ท่านรักหม่อมฉันจริงๆ หรือ?" อันยาถามเสียงแผ่วเบา
"ใช่" กริฟฟินตอบเสียงหนักแน่น "รัก...มากกว่าสิ่งใดๆ ในโลกนี้"
เขาถอนมือออก ราวกับต้องการจะให้พื้นที่แก่อันยา "ข้าพเจ้าเข้าใจ...หากเธอจะเกลียดชังข้าพเจ้า...และไม่ต้องการให้อภัยข้าพเจ้า"
"แต่...หากวันหนึ่ง...เธอพร้อม...ที่จะรับฟัง...ข้าพเจ้าอยากจะเล่าให้เธอฟัง...ถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น...ถึงเหตุผลที่ข้าพเจ้าต้องทำเช่นนั้น...และถึงความรู้สึกที่แท้จริงของข้าพเจ้า" กริฟฟินกล่าว
"ตอนนี้...ข้าพเจ้าต้องไปจัดการกับอัศวินอัลเบิร์ต...และผู้สมรู้ร่วมคิดของเขา" เขากล่าว "แต่...ข้าพเจ้าสัญญา...ว่าข้าพเจ้าจะกลับมา...เพื่อไขความกระจ่างทั้งหมด...และเพื่อขอโอกาส...จากหัวใจของเธออีกครั้ง"
สิ้นเสียงของกริฟฟิน เขาก็รีบหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทหารองครักษ์จำนวนหนึ่ง ราวกับจะรีบไปสะสางภารกิจที่ค้างคา
อันยายืนนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำขอโทษและคำสารภาพรักของกริฟฟิน
เจ้าหญิงลูเซียที่นั่งอยู่ข้างๆ เดินเข้ามาหาอันยา เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะรวบรวมความกล้า
"อันยา..." เจ้าหญิงลูเซียกล่าวเสียงเบา "ฉัน...ฉันเสียใจ...ที่ต้องรู้ความจริงแบบนี้"
"ฉันก็เสียใจ...ลูเซีย" อันยาตอบเสียงสั่น
"แต่...ถ้า...ถ้าเจ้าชายกริฟฟิน...รักเธอจริงๆ..." เจ้าหญิงลูเซียกล่าว "ฉัน...ฉันก็อยากให้เธอ...มีความสุข"
คำพูดนั้น...มันทำให้หัวใจของอันยาอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความสับสน
"ขอบคุณนะ ลูเซีย" อันยาพูด
"ตอนนี้...เราควรจะทำอย่างไรต่อไป?" เจ้าหญิงลูเซียถาม
อันยาเงยหน้ามองไปยังประตูที่กริฟฟินเพิ่งเดินจากไป ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ...ความรู้สึกที่ผสมปนเปไปด้วยความเจ็บปวด ความหวัง และความมุ่งมั่น
"เรา...เราต้องช่วยกันตามหาทับทิมแห่งไครอส" อันยาประกาศเสียงหนักแน่น "และเราต้องเปิดโปงคนที่ร่วมมือกับอัศวินอัลเบิร์ต"
"แต่...เราจะเริ่มจากตรงไหน?" เจ้าหญิงลูเซียถาม
อันยาหลับตาลงครู่หนึ่ง นึกถึงคำพูดของกริฟฟิน...คำขอโทษจากหัวใจ...และคำสารภาพรักที่ทำให้เธอสับสน
"เราจะเริ่มจาก...การหาเบาะแส" อันยาตอบ "และ...เราจะรอ...รอจนกว่ากริฟฟินจะกลับมา...พร้อมกับความจริงทั้งหมด"
เธอหันไปมองเจ้าหญิงลูเซียด้วยรอยยิ้มที่ดูเหนื่อยอ่อน "และ...บางที...บางทีเราอาจจะต้อง...เชื่อใจเขา...อีกครั้ง"
แต่แล้ว...ทันใดนั้นเอง...เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นมาจากกลุ่มข้าราชบริพารที่ยืนอยู่รอบๆ
"ท่านได้ยินไหม?"
"ใครคือผู้สมรู้ร่วมคิดกันแน่?"
"มีใครในวังนี้...ที่น่าสงสัยที่สุด?"
อันยาหันไปมองรอบๆ ด้วยความระแวง ราวกับมีใครบางคนกำลังจับตามองเธออยู่
"แต่...ถ้าอัศวินอัลเบิร์ต...ยังมีชีวิตอยู่..." เสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้นมาอีก "แล้ว...ใครจะเป็นคน...คอยช่วยเหลือเขา...จากภายในวังแห่งนี้...ถ้าไม่ใช่...คนใกล้ตัวที่สุด...ของพระนางเอเลน่า?"
คำพูดนั้น...มันทำให้หัวใจของอันยาเย็นเยียบ! คนใกล้ตัวที่สุดของพระนางเอเลน่า? ใครกัน?
เจ้าชายสลับตัวใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก