โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 587 คำ
"รอยยิ้มสุดท้ายที่เห็น… คือตอนที่เธอหัวเราะใส่ผม… ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไป… เหมือนอากาศธาตุ" เสียงของธามสั่นเครือ ราวกับทุกคำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปาก คือเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกสลาย เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของอพาร์ตเมนต์หรูที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและเงียบงันที่กัดกินทุกอณูของชีวิต
หกเดือน… หกเดือนเต็มที่พราว ทนายสาวผู้แข็งแกร่ง หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ไม่อาจเติมเต็มในชีวิตของธาม สถาปนิกหนุ่มผู้แสนดีที่เคยคิดว่าชีวิตของเขากำลังจะสมบูรณ์แบบ การหายตัวไปของเธอไม่ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่เหมือนเป็นกระแสลมเย็นที่พัดผ่านเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่จะพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักไปจนหมดสิ้น
วันนั้น… วันที่ฝนตกหนัก ราวกับฟ้าจะร้องไห้ไปพร้อมกับเขา พราวมีนัดสำคัญ เขาจำได้ว่าเธอแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ ใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอกับลูกความคนสำคัญ ที่จะช่วยพลิกคดีที่ดูเหมือนจะหมดหวังให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ธามเสนอจะไปส่งเธอที่สำนักงาน แต่พราวปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะธาม ไว้เสร็จธุระแล้วจะรีบกลับไปหา" คำพูดนั้น… คำพูดที่ยังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา ราวกับเพิ่งจะเอ่ยออกมาเมื่อวาน
แต่เธอไม่กลับมา…
ธามพยายามติดต่อเธอทุกวิถีทาง โทรศัพท์ของเธอปิดเครื่อง ข้อความที่ส่งไปก็ไม่ได้รับการตอบกลับ บ้านของเธอ… อพาร์ตเมนต์ที่เคยเป็นเหมือนสวรรค์ของเขาก็ว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของพราวอยู่เลย แม้แต่รูปถ่ายของเธอก็ดูเหมือนจะเลือนลางไปจากความทรงจำ ราวกับถูกลบออกไปด้วยเวทมนตร์บางอย่าง
เขาแจ้งความ… ตำรวจพยายามสืบสวน แต่ก็ไม่พบเบาะแสใดๆ เลย แม้แต่กล้องวงจรปิดบริเวณใกล้เคียงก็ไม่มีภาพของเธอในวันนั้นเลย ราวกับเธอถูกดูดกลืนหายไปในอากาศธาตุ ไม่มีร่องรอย ไม่มีหลักฐาน ไม่มีแม้แต่คำบอกเล่าจากพยาน
ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินธาม เขาเริ่มโทษตัวเอง โทษว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้เธอไปคนเดียว ทำไมเขาถึงไม่คะยั้นคะยอให้เขาไปส่ง ทำไม… ทำไมเขาถึงไม่รู้ว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
งานของเขา… สถาปนิกที่เคยเปี่ยมไปด้วยความฝันและความคิดสร้างสรรค์ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพร่างที่ซ้ำซากจำเจ เขาไม่มีสมาธิที่จะทำงานอีกต่อไป ทุกครั้งที่หยิบดินสอขึ้นมา เขากลับเห็นเงาของพราวลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้า ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ดวงตาที่เปล่งประกายของเธอ… ภาพเหล่านั้นยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในใจ
เพื่อนๆ ของเขา… พยายามปลอบใจ พยายามดึงเขาออกจากวังวนแห่งความทุกข์ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในทะเลทรายที่ไร้สิ้นสุด ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของเขา ไม่มีใครเข้าใจว่าการสูญเสียพราวไปนั้น มันเหมือนกับการสูญเสียส่วนหนึ่งของชีวิตไป… ส่วนที่สำคัญที่สุด
ในทุกๆ คืน… ก่อนที่จะผล็อยหลับไป เขาจะอธิษฐาน… อธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่างที่เขาพอจะนึกออก ขอให้พราวปลอดภัย ขอให้เธอกลับมา… แม้ว่าในใจลึกๆ เขาจะรู้ดีว่าความหวังนั้นริบหรี่เต็มที
แต่แล้ว… ในคืนหนึ่งที่ฝนตกหนักเช่นเดียวกับวันที่พราวหายไป ธามกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างเหม่อลอย จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง… บางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดปกติ
มันคือ…
บนพื้นถนนที่เปียกลื่น มีแสงไฟสะท้อนจากวัตถุบางอย่าง ธามเพ่งมองอย่างตั้งใจ… และแล้ว… เขาก็เห็นมันชัดขึ้น…
มันคือ… กระเป๋าถือใบหรู… กระเป๋าใบเดียวกับที่พราวเคยสะพายในวันนั้น… กระเป๋าที่เขาเคยซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันเกิด…
หัวใจของธามบีบรัด เขาแทบจะหายใจไม่ออก เขาจะลุกขึ้นยืน แต่ขากลับอ่อนแรง เขาทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง น้ำตาเริ่มไหลริน…
ทำไม… ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? มันจะมีความหมายอะไร? หรือว่า… หรือว่านี่จะเป็นเบาะแสเดียวที่จะนำพาเขากลับไปหาเธอ?
เขาต้องไป… เขาต้องไปดูให้แน่ใจ
แม้ว่าความกลัวจะถาโถมเข้ามาในหัวใจ แต่ความหวังริบหรี่ก็ผลักดันให้เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาคว้าแจ็กเก็ตตัวเก่ง แล้วก้าวออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน ราวกับว่าเขาพร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อตามหาคนที่เขารัก… พราว…
แต่เมื่อธามเดินไปถึงจุดที่เห็นกระเป๋า… เขากลับพบว่า…
ไม่มีกระเป๋าใบนั้นอยู่ตรงนั้นแล้ว…
มันหายไป… อีกครั้ง… ราวกับว่าทุกอย่างเป็นเพียงภาพหลอน… ภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมตัวเอง…
ธามยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนที่โปรยปรายลงมา ความเย็นยะเยือกของน้ำฝนแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย แต่กลับไม่สามารถทำให้หัวใจที่กำลังแตกสลายของเขาเย็นลงได้เลย เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิด…
"พราว… เธออยู่ที่ไหน… ได้โปรด… ได้โปรดกลับมา..." เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เจือไปด้วยความสิ้นหวัง…
เขาจะยังคงรอ… รออย่างมีความหวัง… แม้ว่าความหวังนั้นจะดูเลือนลางเพียงใดก็ตาม…
และแล้ว… ในความมืดมิดของคืนนั้น… ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย… ธามไม่เคยรู้เลยว่า… มีใครบางคนกำลังเฝ้ามองเขาอยู่… ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ… และความสุข…
รักหึงหวงของทนายความ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก