“คุณ… คุณกันต์!” ชายคนนั้นอุทานออกมาเสียงหลง ทำให้พราวและธามหันไปมองด้วยความแปลกใจ ชายคนนั้นคือ ‘วุฒิ’ เพื่อนสนิทที่ทำงานร่วมกับกันต์มาตลอด
วุฒิยืนตะลึงงันกับภาพที่เห็น กันต์กำลังถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ส่วนพราวก็นั่งหน้าซีดเผือด แต่ก็มีแววตาที่แสดงออกถึงความมุ่งมั่น
“คุณวุฒิ มาทำอะไรที่นี่คะ?” พราวน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าจะเจอใครที่รู้จักในสถานการณ์แบบนี้
วุฒิมองพราว ก่อนจะหันไปมองกันต์ที่กำลังจะถูกพาตัวออกไป “ผม… ผมกำลังจะมาหาคุณกันต์ครับ พอดีมีเรื่องด่วน” เขาพูดตะกุกตะกัก “แต่… เกิดอะไรขึ้น?”
“คุณกันต์กำลังจะถูกจับข้อหาฉ้อโกงและทำลายชื่อเสียงค่ะ” ธามตอบแทนพราว เสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
วุฒิเบิกตากว้าง “อะไรนะครับ! เป็นไปไม่ได้!”
“มันเป็นไปได้ค่ะคุณวุฒิ” พราวพูดขึ้น “คุณกันต์วางแผนทุกอย่างเพื่อใส่ร้ายคุณธาม และทำลายชีวิตของฉัน”
วุฒิหันมามองพราวด้วยสีหน้าอึ้งทึ่ง “คุณ… คุณหมายความว่ายังไง?”
“ฉันมีหลักฐานทั้งหมดค่ะ” พราวชี้ไปที่กองเอกสารบนโต๊ะ “คุณกันต์สร้างหลักฐานปลอมทั้งหมดเพื่อทำลายคุณธาม และคุณก็รู้เรื่องนี้ใช่ไหมคะ? คุณเป็นคนช่วยเขาใช่ไหม?”
คำถามของพราวดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้วุฒิสะดุ้งเล็กน้อย เขาพยายามหลบสายตาของเธอ
“ผม… ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นครับ” วุฒิพูดเสียงอ่อย
“อย่าโกหกฉัน!” พราวเดินเข้าไปใกล้วุฒิ “ฉันเห็นคุณอยู่กับคุณกันต์บ่อยๆ เมื่อช่วงที่เรื่องของคุณธามเกิดขึ้น คุณคือคนที่ช่วยเขาใช่ไหม? คุณเป็นคนส่งข้อมูลให้เขาใช่ไหม?”
ธามมองวุฒิด้วยสายตาที่จับผิด เขาเริ่มสงสัยในตัววุฒิ
“ผม… ผมแค่… แค่เป็นเพื่อนคุณกันต์ครับ” วุฒิพยายามจะอ้างตัว “ผมก็แค่… ช่วยเหลือเขาในบางเรื่อง”
“ช่วยเหลือนั้นรวมถึงการสร้างหลักฐานปลอม การปล่อยข่าวลือเสียหาย และการทำลายชีวิตคนอื่นด้วยหรือเปล่าคะ?” พราวถามเสียงเข้ม
วุฒิหน้าซีดเผือด เขารู้ว่าเขาไม่สามารถโกหกพราวไปได้มากกว่านี้แล้ว
“ผม… ผมขอโทษครับคุณพราว” วุฒิกล่าวเสียงแผ่วเบา “ผม… ผมถูกคุณกันต์บังคับ”
“บังคับ?” พราวน้ำเสียงแข็งกร้าว “บังคับให้คุณทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้เนี่ยนะ?”
“ครับ” วุฒิยอมรับ “คุณกันต์ข่มขู่ผมครับ เขาบอกว่าจะแฉความลับของผม ถ้าผมไม่ยอมทำตาม”
“ความลับอะไรคะ?” พราวถามอย่างไม่ลดละ
วุฒิลังเลที่จะตอบ เขาเม้มปากแน่น
“วุฒิ” ธามเรียกชื่อเขา “ถ้าเธอมีอะไรจะพูดก็พูดออกมาเถอะ”
วุฒิสูดลมหายใจลึก “ผม… ผมเคยติดการพนันครับ เป็นหนี้เป็นสินเยอะมาก คุณกันต์รู้เรื่องนี้ เขาแบล็กเมล์ผมครับ”
พราวอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าวุฒิจะมีปัญหาเรื่องนี้ “แล้ว… แล้วคุณไม่คิดจะบอกใครเลยเหรอคะ?”
“ผมอายครับ” วุฒิพูดเสียงเบา “ผมกลัวว่าทุกคนจะรังเกียจผม”
“แต่การที่คุณยอมทำตามที่คุณกันต์สั่ง มันยิ่งทำให้คุณแย่ลงนะคะ” พราวพูดด้วยความผิดหวัง
“ผมรู้ครับ” วุฒิกล่าว “ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ผมขอโทษที่ทำให้คุณพราวกับคุณธามต้องลำบาก”
เมื่อวุฒิพูดจบ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็พาตัวกันต์ออกไปจากห้อง พราวและธามยืนมองกันต์ด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน พราวเต็มไปด้วยความโล่งใจที่ความจริงได้เปิดเผย ส่วนธามก็ยังมีแววตาที่สะท้อนถึงความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวง
“ฉัน… ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้” พราวยอมรับ
“ผมก็เหมือนกันครับ” ธามถอนหายใจ “แต่ผมดีใจนะที่ความจริงถูกเปิดเผย”
“คุณ… คุณจะแจ้งความจับคุณวุฒิด้วยไหมคะ?” พราวน้ำเสียงกังวล
ธามมองพราว “ผม… ผมยังไม่แน่ใจครับ เขาดูเหมือนจะสำนึกผิดนะ”
“ฉันเข้าใจค่ะ” พราวพยักหน้า “แต่เขาเองก็มีส่วนผิด”
“ผมรู้ครับ” ธามพูด “แต่ผมคิดว่าเราควรจะพักผ่อนก่อนนะ”
พราวพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ
“ธามคะ” พราวเอ่ยขึ้น “ฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้”
ธามเดินเข้าไปกอดพราว “ไม่เป็นไรนะพราว ผมเข้าใจ” เขาค่อยๆ ลูบหลังเธอ “ผมรู้ว่าคุณต้องผ่านอะไรมาเยอะ”
“แต่ฉันก็อยากให้คุณรู้ว่า… ฉันรักคุณนะคะ” พราวน้ำเสียงอ่อนลง “และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเราเด็ดขาด”
ธามผละออกจากกอด เขามองเข้าไปในดวงตาของพราว “ผมก็รักคุณนะพราว” เขาพูดอย่างหนักแน่น “และผมเชื่อใจคุณเสมอ”
คำพูดของธามทำให้พราวยิ้มออกมา เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ” พราวน้ำเสียงสดใสขึ้น
“ครับ” ธามตอบรับ “เราจะกลับบ้านไปด้วยกัน”
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากห้องทำงานของกันต์ จู่ๆ โทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อผู้โทรเข้าทำให้เขาขมวดคิ้ว
“ใครโทรมาคะ?” พราวน้ำเสียงสงสัย
“แม่ครับ” ธามตอบ “ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร”
ธามกดรับสาย “ฮัลโหลครับแม่”
เสียงของมารดาธามดังมาจากปลายสายด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ธาม! เกิดเรื่องแล้ว!”
“เกิดเรื่องอะไรครับแม่?” ธามถามด้วยความเป็นห่วง
“คุณ… คุณย่าของเธอ!” มารดาธามพูดเสียงสั่น “ท่าน… ท่านล้มป่วยกะทันหัน หมอบอกว่า… อาการหนักมาก!”
ธามหน้าซีดเผือด เขามองไปที่พราวด้วยความตกใจ
“เป็นไปได้ยังไงครับแม่?” ธามถาม “เมื่อวานผมเพิ่งคุยกับท่านเอง”
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก! แต่ตอนนี้ท่านกำลังจะถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว!”
ธามวางสายโทรศัพท์ เขาหันไปมองพราวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“พราวครับ… คุณย่าผมท่านล้มป่วยหนักมาก” ธามกล่าว “ผมต้องรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
“จริงเหรอคะ?” พราวน้ำเสียงตกใจ “คุณย่าคุณเป็นอะไร?”
“ผมก็ยังไม่รู้รายละเอียดครับ” ธามตอบ “แต่ผมต้องไปดูท่าน”
“ฉันไปด้วยนะคะ” พราวน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
ธามส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับพราว ผมไปคนเดียวก็ได้”
“ไม่ค่ะ! ฉันจะไปด้วย” พราวรั้น “ฉันเป็นห่วงคุณย่าของคุณเหมือนกัน”
ทันใดนั้น เสียงประกาศจากโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ในห้องทำงานของกันต์ก็ดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของทั้งสองคน
“ด่วน! เกิดอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำบนถนนสาย… มีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายราย และหนึ่งในนั้นคือ… คุณหญิง…!”
พราวและธามมองหน้ากันด้วยความตกใจ ดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น…
รักหึงหวงของทนายความ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก