"คุณแน่ใจเหรอว่าอยากจะทำแบบนี้?" เสียงของมารดาเตชินเอ่ยถามอย่างกังวล ขณะที่มองดูบุตรชายที่กำลังจัดเตรียมห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์ให้แก่พริม "ที่นี่... มันไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็กที่กำลังจะเกิดนะลูก"
เตชินหันมามองมารดา ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "ผมต้องทำครับแม่" เขาตอบเสียงหนักแน่น "เธอและลูก... คือสิ่งที่สำคัญที่สุดของผมตอนนี้"
มารดาถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าบุตรชายของเธอตัดสินใจแล้ว และการโน้มน้าวคงเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง "แล้ว... ลูกจะบอกคนอื่นว่ายังไง? เรื่องที่เธอมาอยู่ที่นี่?"
"ผมจะบอกว่าเป็นแขก... แขกที่ผมกำลังจะดูแล" เตชินตอบ "แล้วเรื่องลูก... ผมจะเก็บเป็นความลับ... จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม"
คำตอบนั้นทำให้มารดาของเตชินยิ่งกังวล เธอมองบุตรชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร เตชินในวัยหนุ่มเคยเป็นคนอบอุ่นและมีความสุข แต่หลังจากเหตุการณ์ในอดีต เขาก็กลายเป็นคนเย็นชาและเก็บตัว เธอไม่เคยเห็นเขามีความสุขจริงๆ จังๆ อีกเลย จนกระทั่งพริมปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
ในขณะเดียวกัน พริมก็กำลังใช้ชีวิตอยู่ภายในคฤหาสน์อันหรูหรา เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด แต่การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเตชินในฐานะ 'แขก' ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก ทุกครั้งที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความตึงเครียดก็ก่อตัวขึ้น ราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน
"คุณ... ต้องการอะไรเพิ่มไหมครับ?" เตชินถามขณะที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ซึ่งพริมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่
พริมเงยหน้าขึ้นมองเขา "เปล่าค่ะ... ขอบคุณค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ พยายามหลีกเลี่ยงการสบตา
"คุณดูไม่ค่อยสบายเลยนะ" เตชินสังเกตเห็น "หรือ... จะให้หมอมาตรวจ?"
"ไม่เป็นไรค่ะ... ดิฉันแค่... รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย" พริมโกหก เธอพยายามเก็บซ่อนอาการแพ้ท้องที่เริ่มปรากฏให้เห็น
เตชินเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาสัมผัสหน้าผากของเธอ "ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่" เขากล่าว "ถ้ามีอะไร... บอกผมได้ตลอดนะ"
คำพูดของเขาฟังดูอบอุ่น แต่พริมกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา เธอรู้ว่าเตชินกำลังพยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ แต่ในใจของเธอ... มันกลับเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่ไว้วางใจ
"คุณ... ทำไมถึงยอมให้ฉันมาอยู่ที่นี่คะ?" พริมถามอย่างตรงไปตรงมา "หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น..."
เตชินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววของความเจ็บปวดที่เคยมี "ผม... ผมเป็นห่วงคุณ" เขาตอบเสียงเบา "และผม... ผมไม่อยากให้คุณต้องเจออันตราย"
"อันตราย... ที่คุณพูดถึง... มันคืออะไรคะ?" พริมถามต่อ "คุณรู้เรื่องราวทั้งหมดจริงๆ เหรอ?"
เตชินหลบสายตาของเธอ "ผมรู้... มากพอที่จะปกป้องคุณ" เขาตอบอย่างเลี่ยงๆ
พริมถอนหายใจยาว เธอรู้ว่าเตชินไม่ยอมเปิดเผยความลับทั้งหมด แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องอยู่ภายใต้การดูแลของเขา
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พริมพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ของเธอ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้อง หรือไม่ก็เดินเล่นในสวน เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเตชิน แต่ก็เป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน
วันหนึ่ง ขณะที่พริมกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยของคนงานในสวน "คุณว่าไงนะ? คุณเห็นใครบางคนกำลังแอบมองเราอยู่?"
"ใช่... ฉันเห็น... ผู้หญิงคนหนึ่ง... ดูเหมือนจะแอบมองเข้ามาในคฤหาสน์ตลอดเวลา"
คำพูดนั้นทำให้พริมใจหายวาบ เธอรีบเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ทันที เมื่อเข้าไปถึงห้อง เธอก็พบกับเตชินที่กำลังรอเธออยู่
"คุณเป็นอะไรไป?" เตชินถามเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของเธอ
"ไม่มีอะไรค่ะ" พริมตอบเสียงสั่น "แค่... รู้สึกไม่ค่อยสบาย"
เตชินมองเธออย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
คืนนั้น ขณะที่พริมกำลังจะเข้านอน เธอก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากนอกห้อง เธอค่อยๆ เปิดประตูออกไปมอง และก็ได้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
เตชินกำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่พริมคุ้นหน้าดี... เธอคือ 'อลิสา' เลขาสาวคนสนิทของเตชิน
"คุณแน่ใจเหรอเตชิน?" อลิสาถาม "ว่าผู้หญิงคนนั้น... จะไม่เป็นอันตรายต่อคุณ?"
"เธอ... เธอไม่เป็นอันตรายหรอก" เตชินตอบเสียงเบา "แต่... ฉันไม่แน่ใจว่า... เธอจะยอมปล่อยฉันไปได้หรือเปล่า"
คำพูดนั้นทำให้พริมแทบยืนไม่ไหว เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเตชินถึงพูดแบบนั้นกับอลิสา? และผู้หญิงคนนั้น... หมายถึงใคร?
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องของพริมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างของเตชินปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด "คุณ... ออกมาทำอะไรตรงนี้?" เขาถามเสียงเข้ม
พริมมองเข้าไปในดวงตาของเตชิน เธอเห็นความเจ็บปวดและความสับสนฉายชัดอยู่ภายในนั้น "คุณ... พูดกับอลิสาว่าอะไรนะคะ?" เธอถามเสียงสั่น
เตชินชะงักไปเล็กน้อย "ผม... ผมแค่คุยเรื่องงาน" เขาตอบอย่างเลี่ยงๆ
"งาน... หรือความลับ?" พริมถามต่อ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "คุณ... กำลังโกหกฉันอยู่ใช่ไหม?"
เตชินไม่ตอบ เขาเพียงยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง
ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเตชินก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะหันมามองพริมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "ผม... ต้องไปเดี๋ยวนี้" เขาพูด "มีเรื่องด่วน"
"เดี๋ยวค่ะ!" พริมเอ่ยห้าม "คุณจะไปไหน? คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลย!"
แต่เตชินก็ไม่ฟัง เขาเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พริมยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ด้วยหัวใจที่แตกสลายและคำถามมากมายที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ
เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า ชีวิตของเธอและเตชิน... กำลังจะถูกพัดพาไปในกระแสแห่งความแค้นและความลับที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
ย้อนเวลาดวงใจสถาปนิก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก